Wyjazdy 2019 - Historia wersji

Iwona: /* III kwartał */

2020-11-20T14:04:27Z

‎III kwartał

Iwona: /* III kwartał */

2020-11-20T14:01:13Z

‎III kwartał

Damian o 16:44, 29 gru 2019

2019-12-29T16:44:23Z

Iwona: /* IV kwartał */

2019-12-29T13:16:31Z

‎IV kwartał

Iwona: /* IV kwartał */

2019-12-28T21:33:40Z

‎IV kwartał

Iwona: /* IV kwartał */

2019-12-28T21:26:32Z

‎IV kwartał

Mteg: /* IV kwartał */

2019-12-12T13:18:02Z

‎IV kwartał

AsiaP: /* IV kwartał */

2019-12-11T21:56:57Z

‎IV kwartał

Damian o 18:41, 8 gru 2019

2019-12-08T18:41:52Z

AsiaP: /* IV kwartał */

2019-12-05T10:39:30Z

‎IV kwartał

@@ Linia 246: / Linia 246: @@
 Ten urlop składał się z dwóch części – w pierwszym tygodniu byłam razem z mamą i bratem, w drugiej już z Karolem, który pierwszy tydzień spędzał na Gollu.
 Wędrówki rozpoczynamy od spokojnego szlaku w parku narodowym Gesause (Relację pisze półtora roku później i już nie pamiętam, który to był dokładnie szlak. Jak widać, jakiś nieszczególnie atrakcyjny ;) Następnie podjeżdżamy pod słynny lodowiec Pasterze, albo raczej coś co z niego pozostało w tej chwili. Patrząc na tablice informacyjne kiedyś pewnie imponował. Robimy również spacer na pobliski szczyt Noespitze. W spokojniejszy dzień wybieramy wodospady w Krimml, robiąc okrężną trasę naokoło wodospadów, tak żeby zobaczyć je z wschodniej i zachodniej strony (i taką też polecam). Miejsce warte zobaczenia, huk wody i odległość na jaką ona się rozbryzguje robią wrażenie. Na kolejny dzień pogoda nie zapowiada się najlepiej. Jest dużo chmur i żadnych widoków na góry. Rozważamy zmianę planów, jednak z braku lepszych pomysłów wybieramy pierwotną wersję planu i słusznie! Wyjeżdżamy autobusem/kolejką nad jezioro Mooserboden szczęśliwie patrząc na pozostałe daleko w dole chmury. Wędrujemy na Kleiner Grieskogel, obserwując jak słońce maluje tęczowe barwy na kroplach rosy alpejskiej łąki i nasłuchując świstaków. Decydujemy się również na zdobycie Grosser Grieskogel (mama pozostaje jakieś pół h od szczytu ze względu na ekspozycję, która zaraz przed szczytem jest już znacząca i jednak rozsądnie byłoby mieć krótką linę do asekuracji). W międzyczasie zwiedzamy też wąwóz Lammerklamm oraz jaskinię Eisriesenwelt (takie jaskinie chciałoby się eskplorować).
 Po tygodniu odstawiam mamę i brata na dworcu w Salzburgu. Wracam do Golling spacerując w okolice Bärenwirt – nigdy w tym rejonie nie widziałam tyle wody i wodospadów spływających ze zboczy Golla! Kolejny dzień jest jedynym, który spędzam samotnie. Wracam w okolicę jaskini Eisriesenwelt, gdzie w pobliżu wejścia jest odbicie szlaku na dość wyeksponowane podejście w kierunku przełęczy Kote. Chodzenie po tej części Tennengebirge było dla mnie zaskakująco męczące psychicznie. Z jednej strony, nie było tam prawie wogóle innych piechurów (więcej kozic spotkałam). Niby to zaleta, ale przynajmniej bym wiedziała dokładnie gdzie iść! Szlak prowadził przez rozległy lapiaz (o ile się nie mylę) i był oznaczony kropkami na skałach. Oznaczenia były częste, ale wielokrotnie musiałam się wracać do poprzedniej kropki, bo nie mogłam znaleźć kolejnej… Tego dnia zamierzałam zrobić nieco dłuższą trasę, jednak ostatecznie z ulgą postanawiam skończyć szlak na szczycie Raucheck. Mimo trudności było to ciekawe i kształcące doświadczenie.
 Głównym celem naszego wyjazdu było przejście Super Ferraty wiodącej na Dachstein. Bojowo nastawieni wyruszamy rozpoczynając od rozgrzewkowej, niesprawiającej trudności ferraty Anna kończącej się na szczycie Mitterstein. Kolejno podchodzimy pod ferratę Johann – na tym podejściu trzeba zrobić trawers piargiem, który aktualnie był zaśnieżony. Na szczęście wyczytaliśmy na facebookowym ferratowym forum, że mogą tutaj przydać się raki i rzeczywiście ogromnie zwiększyło to komfort trawersu (przy ewentualnym poślizgnięciu lot skończyłby się w bliżej nieokreślonej przepaści, więc warto sprawdzić wcześniej warunki panujące na szlaku). Początek ferraty Johann to najtrudniejszy technicznie odcinek wyceniony na E w skali A-F. Polega on na pokonaniu krótkiego przewieszonego odcinka. Nie jest on jednak, aż taki trudny na jaki wygląda. Jak ktoś ma siłę w łapach, to nie ma co zbytnio kombinować, tylko wpiąć się w linę i przeć do przodu ;) Choć jeśli ktoś nie czuje się pewnie, to ze względu na możliwość niebezpiecznego lotu przy odpadnięciu rekomendowana jest dodatkowa asekuracja liną. Po tym najdłuższym odcinku dochodzimy w okolice budowanego schroniska oraz lodowca i długo się nie zastanawiając zmierzamy na ostatnią ferratę prowadzącą na szczyt – ten odcinek był najłatwiejszy, a zdobycie szczytu szczególnie satysfakcjonujące. Drogę powrotną chcieliśmy skrócić korzystając z kolejki, ale spóźniliśmy się o kilkanaście minut do ostatniego zjazdu. Tak przynajmniej nam się wydawało… Zmierzając już szlakiem w dół okazało się, że jednak informacje ze strony internetowej kolejki nie były aktualne i mogliśmy kilka wagoników odprowadzić wzrokiem w dół. Mimo to nie żałujemy, ponieważ schodząc w dół mieliśmy nawet ładniejsze widoki niż idąc w górę (nie tylko skała, żelazna lina i mozolne przepinanie się). Zejście było również urozmaicone płatami śniegu zagradzającymi przejście, które można było pokonać tylko zjeżdżając na linie (była już tam powieszona). Ferratę zdecydowanie polecamy, ale trzeba zarezerwować cały dzień i mierzyć siły na zamiary (w pewnym miejscu minęliśmy zmarnowanego chłopaka, któremu skończyła się woda i wyglądał nie najlepiej).
 W kolejnym dniu wybieramy góry zlokalizowane naprzeciwko Dachsteinu. Możemy oglądać, gdzie byliśmy w dniu poprzednim. Korzystając z nietrudnej ferraty Franzi Reiteralm zdobywamy Gasselhohe, Rippetegg i Schober. W drodze powrotnej mijamy jeziorko Spiegelsee z niesamowitym widokiem na Dachstein.W restowy dzień zmieniamy klimat z alpejskiego na bardziej beskidzki, robiąc sobie wycieczkę do Biosphärenpark Nockberge. Zdobywamy szczyty Mallnock i Klomnock. Wracając w wyższe góry z parkingu przy jeziorze Hauptspeicher Kolnbrein ruszamy na Szczyt Grosser Hafner. Po drodze mijamy Kattowitzer Hütte, założoną przez Sekcję Katowicką Deutsche Alpenverein. Szlak był dość długi, w końcowej części ubezpieczony łańcuchami, ale widoki z góry odwdzięczały włożony w trekking wysiłek. Noc przed ostatnim trekkingiem w całkowicie nam nieznanych austryjackich dolomitach spędziliśmy rozbijając namiot gdzieś przy drodze obok kampera, co niestety było złą decyzją. Mnie jak zwykle spało się wygodnie, ale na moje nieszczęście Karola budziły przejeżdżające samochody (a zwłaszcza te, które postanowiły nas sowicie strąbić). Nieprzespana noc bardzo dawała się we znaki Karolowi, a szkoda, bo okolica była wyjątkowo cudna. Tego dnia przeszliśmy ferratę Laserz. Dochodząc na początek ferraty stało się w miejscu, gdzie w zasięgu wzroku były tylko strzeliste góry. Koniec naszego urlopu dał nam przedsmak tego jak wyglądają włoskie dolomity i podsunął pomysł na jakiś przyszły wyjazd. Mimo dużego zmęczenia Karol dał z siebie wszystko i jeszcze tego samego dnia jadąc nocą wracamy do domu.

← poprzednia wersja		Wersja z 14:01, 20 lis 2020
Linia 242:		Linia 242:

	Szerszy opis tu: http://pza.org.pl/news/news-jaskinie/goll-2019		Szerszy opis tu: http://pza.org.pl/news/news-jaskinie/goll-2019
		+
		+	{{wyjazd\|AUSTRIA: wędrówki alpejskie\|<u>Iwona Pastuszka</u>, z mamą, bratem, Karol Pastuszka\|27 07 - 10 08 2019}}
		+
		+	Ten urlop składał się z dwóch części – w pierwszym tygodniu byłam razem z mamą i bratem, w drugiej już z Karolem, który pierwszy tydzień spędzał na Gollu.
		+	Wędrówki rozpoczynamy od spokojnego szlaku w parku narodowym Gesause (Relację pisze półtora roku później i już nie pamiętam, który to był dokładnie szlak. Jak widać, jakiś nieszczególnie atrakcyjny ;) Następnie podjeżdżamy pod słynny lodowiec Pasterze, albo raczej coś co z niego pozostało w tej chwili. Patrząc na tablice informacyjne kiedyś pewnie imponował. Robimy również spacer na pobliski szczyt Noespitze. W spokojniejszy dzień wybieramy wodospady w Krimml, robiąc okrężną trasę naokoło wodospadów, tak żeby zobaczyć je z wschodniej i zachodniej strony (i taką też polecam). Miejsce warte zobaczenia, huk wody i odległość na jaką ona się rozbryzguje robią wrażenie. Na kolejny dzień pogoda nie zapowiada się najlepiej. Jest dużo chmur i żadnych widoków na góry. Rozważamy zmianę planów, jednak z braku lepszych pomysłów wybieramy pierwotną wersję planu i słusznie! Wyjeżdżamy autobusem/kolejką nad jezioro Mooserboden szczęśliwie patrząc na pozostałe daleko w dole chmury. Wędrujemy na Kleiner Grieskogel, obserwując jak słońce maluje tęczowe barwy na kroplach rosy alpejskiej łąki i nasłuchując świstaków. Decydujemy się również na zdobycie Grosser Grieskogel (mama pozostaje jakieś pół h od szczytu ze względu na ekspozycję, która zaraz przed szczytem jest już znacząca i jednak rozsądnie byłoby mieć krótką linę do asekuracji). W międzyczasie zwiedzamy też wąwóz Lammerklamm oraz jaskinię Eisriesenwelt (takie jaskinie chciałoby się eskplorować).
		+	Po tygodniu odstawiam mamę i brata na dworcu w Salzburgu. Wracam do Golling spacerując w okolice Bärenwirt – nigdy w tym rejonie nie widziałam tyle wody i wodospadów spływających ze zboczy Golla! Kolejny dzień jest jedynym, który spędzam samotnie. Wracam w okolicę jaskini Eisriesenwelt, gdzie w pobliżu wejścia jest odbicie szlaku na dość wyeksponowane podejście w kierunku przełęczy Kote. Chodzenie po tej części Tennengebirge było dla mnie zaskakująco męczące psychicznie. Z jednej strony, nie było tam prawie wogóle innych piechurów (więcej kozic spotkałam). Niby to zaleta, ale przynajmniej bym wiedziała dokładnie gdzie iść! Szlak prowadził przez rozległy lapiaz (o ile się nie mylę) i był oznaczony kropkami na skałach. Oznaczenia były częste, ale wielokrotnie musiałam się wracać do poprzedniej kropki, bo nie mogłam znaleźć kolejnej… Tego dnia zamierzałam zrobić nieco dłuższą trasę, jednak ostatecznie z ulgą postanawiam skończyć szlak na szczycie Raucheck. Mimo trudności było to ciekawe i kształcące doświadczenie.
		+	Głównym celem naszego wyjazdu było przejście Super Ferraty wiodącej na Dachstein. Bojowo nastawieni wyruszamy rozpoczynając od rozgrzewkowej, niesprawiającej trudności ferraty Anna kończącej się na szczycie Mitterstein. Kolejno podchodzimy pod ferratę Johann – na tym podejściu trzeba zrobić trawers piargiem, który aktualnie był zaśnieżony. Na szczęście wyczytaliśmy na facebookowym ferratowym forum, że mogą tutaj przydać się raki i rzeczywiście ogromnie zwiększyło to komfort trawersu (przy ewentualnym poślizgnięciu lot skończyłby się w bliżej nieokreślonej przepaści, więc warto sprawdzić wcześniej warunki panujące na szlaku). Początek ferraty Johann to najtrudniejszy technicznie odcinek wyceniony na E w skali A-F. Polega on na pokonaniu krótkiego przewieszonego odcinka. Nie jest on jednak, aż taki trudny na jaki wygląda. Jak ktoś ma siłę w łapach, to nie ma co zbytnio kombinować, tylko wpiąć się w linę i przeć do przodu ;) Choć jeśli ktoś nie czuje się pewnie, to ze względu na możliwość niebezpiecznego lotu przy odpadnięciu rekomendowana jest dodatkowa asekuracja liną. Po tym najdłuższym odcinku dochodzimy w okolice budowanego schroniska oraz lodowca i długo się nie zastanawiając zmierzamy na ostatnią ferratę prowadzącą na szczyt – ten odcinek był najłatwiejszy, a zdobycie szczytu szczególnie satysfakcjonujące. Drogę powrotną chcieliśmy skrócić korzystając z kolejki, ale spóźniliśmy się o kilkanaście minut do ostatniego zjazdu. Tak przynajmniej nam się wydawało… Zmierzając już szlakiem w dół okazało się, że jednak informacje ze strony internetowej kolejki nie były aktualne i mogliśmy kilka wagoników odprowadzić wzrokiem w dół. Mimo to nie żałujemy, ponieważ schodząc w dół mieliśmy nawet ładniejsze widoki niż idąc w górę (nie tylko skała, żelazna lina i mozolne przepinanie się). Zejście było również urozmaicone płatami śniegu zagradzającymi przejście, które można było pokonać tylko zjeżdżając na linie (była już tam powieszona). Ferratę zdecydowanie polecamy, ale trzeba zarezerwować cały dzień i mierzyć siły na zamiary (w pewnym miejscu minęliśmy zmarnowanego chłopaka, któremu skończyła się woda i wyglądał nie najlepiej).
		+	W kolejnym dniu wybieramy góry zlokalizowane naprzeciwko Dachsteinu. Możemy oglądać, gdzie byliśmy w dniu poprzednim. Korzystając z nietrudnej ferraty Franzi Reiteralm zdobywamy Gasselhohe, Rippetegg i Schober. W drodze powrotnej mijamy jeziorko Spiegelsee z niesamowitym widokiem na Dachstein.W restowy dzień zmieniamy klimat z alpejskiego na bardziej beskidzki, robiąc sobie wycieczkę do Biosphärenpark Nockberge. Zdobywamy szczyty Mallnock i Klomnock. Wracając w wyższe góry z parkingu przy jeziorze Hauptspeicher Kolnbrein ruszamy na Szczyt Grosser Hafner. Po drodze mijamy Kattowitzer Hütte, założoną przez Sekcję Katowicką Deutsche Alpenverein. Szlak był dość długi, w końcowej części ubezpieczony łańcuchami, ale widoki z góry odwdzięczały włożony w trekking wysiłek. Noc przed ostatnim trekkingiem w całkowicie nam nieznanych austryjackich dolomitach spędziliśmy rozbijając namiot gdzieś przy drodze obok kampera, co niestety było złą decyzją. Mnie jak zwykle spało się wygodnie, ale na moje nieszczęście Karola budziły przejeżdżające samochody (a zwłaszcza te, które postanowiły nas sowicie strąbić). Nieprzespana noc bardzo dawała się we znaki Karolowi, a szkoda, bo okolica była wyjątkowo cudna. Tego dnia przeszliśmy ferratę Laserz. Dochodząc na początek ferraty stało się w miejscu, gdzie w zasięgu wzroku były tylko strzeliste góry. Koniec naszego urlopu dał nam przedsmak tego jak wyglądają włoskie dolomity i podsunął pomysł na jakiś przyszły wyjazd. Mimo dużego zmęczenia Karol dał z siebie wszystko i jeszcze tego samego dnia jadąc nocą wracamy do domu.

	{{wyjazd\|NIEMCY: Alpy Bawarskie - Zugspitze\|<u>Paweł Szołtysik</u>, Piotr (os. tow.), Ania (os. tow)\|10 - 12 08 2019}}		{{wyjazd\|NIEMCY: Alpy Bawarskie - Zugspitze\|<u>Paweł Szołtysik</u>, Piotr (os. tow.), Ania (os. tow)\|10 - 12 08 2019}}

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 __NOTOC__
 == IV kwartał ==
-{{wyjazd|Jordania| Iwona i <u>Karol</u> Pastuszka |09-16 12 2019}}
+{{wyjazd|Beskid Żyw. - Lipowska|Tomek Jaworski, Rafał Pośpiech, Łukasz Majewicz, Esa i <u>Damian Szołtysik</u>, w Złatnej spotkaliśmy Zosię Gutek z SBB|29 12 2019}}
 Mając na koncie jeszcze kilka dni urlopu zdecydowaliśmy się z Iwoną wybrać do Jordanii. Jednym z argumentów za tym krajem, było utworzenie przez Ryainair taniego połączenia lotniczego z Krakowa. W planach mieliśmy głównie zwiedzanie największych atrakcji, jakie Jordania ma do zaoferowania oraz kilka trekkingów.

@@ Linia 17: / Linia 17: @@
 Garść praktycznych informacji - nocowanie na „dziko” jest w Jordanii ciężkie. Nasze auto na poboczu, za krzakami zawsze wzbudzało ciekawość przejezdnych i zdarzało nam się z tego powodu zmieniać miejsce postoju jednej nocy. Po za tym, jako turyści, początkowo byliśmy naciągani z cenami. Bardzo ważne jest, że zanim skorzystasz z jakiejś usługi, najpierw trzeba ustalić cenę, którą z reguły da się jeszcze znegocjować w dół, w innym wypadku przepłacasz. Wiza jest dość droga i może kosztować nawet więcej niż bilet lotniczy, ponoć można jakoś zakombinować, żeby wjechać bez wizy, śpiąc kilka nocy w Aqabie, ale tego nie próbowaliśmy; można kupić za to Jordanpass, który jest też biletem wstępu do różnych atrakcji i wtedy to się bardziej opłaca. Do nawigacji na szlakach dobrze sprawdzały się mapy.cz offline.
-Zdjęcia: ...
+Zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2019%2FJordania
 {{wyjazd|Tatry - kurs - jaskinia Miętusia|Mateusz Golicz, <u>Maciej Rurański</u>, Grzegorz Szczurek, Michał Trąbski, Ola Skowrońska (WKTJ)|07 12 2019}}

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 == IV kwartał ==
 {{wyjazd|Jordania| Iwona i <u>Karol</u> Pastuszka |09-16 12 2019}}
-Relacja z wyjazdu w dziale <i>Wyprawy</i>
+Mając na koncie jeszcze kilka dni urlopu zdecydowaliśmy się z Iwoną wybrać do Jordanii. Jednym z argumentów za tym krajem, było utworzenie przez Ryainair taniego połączenia lotniczego z Krakowa. W planach mieliśmy głównie zwiedzanie największych atrakcji, jakie Jordania ma do zaoferowania oraz kilka trekkingów.
 {{wyjazd|Tatry - kurs - jaskinia Miętusia|Mateusz Golicz, <u>Maciej Rurański</u>, Grzegorz Szczurek, Michał Trąbski, Ola Skowrońska (WKTJ)|07 12 2019}}
 Może jeszcze nie kalendarzowej ale w Tatrach są już pierwsze objawy zimy. Okolica pokryła się śniegiem, świstaki i niedźwiadki zapadły w sen:) więc najwyższy czas aby na horyzoncie pojawili się kursanci gotowi na wykonanie zimowych przejść jaskiniowych.;) Tym razem wyjście zaplanowane na 9 rano nieznacznie się opóźniło i ostatni członek zespołu wyruszył z parkingu przed doliną Kościeliska o 9:45. Początkowa droga nie przysparzała żadnych problemów. W końcu szliśmy tędy już niejednokrotnie. Problem zaczął się po wejściu do Lasu Wantule. Pierwszy raz zgubiliśmy drogę. Przeprawa nie była lekka. Kto był w "Wantulach" ten wie co tam może spotkać człowieka.;) Ostatecznie dystans 7 km zajął nam 2 godziny i 20 minut. O 12:10 meldujemy się pod otworem. Szybka przebieralnia i o 12:40 rozpoczynamy akcję. Pierwsze co nas spotyka to 118 metrów rury, którą trzeba pokonać na czworaka lub czołgając się przez zaciski i kolejne zakręty. Po przejściu rury doszliśmy do wniosku, że ostatnie 195 metrów po przebiegnięciu maratonu nie jest tak męczące jak te 118 metrów rury po przedarciu się przez "Wantule". W planie akcji jest dojście do Syfonu Marynarki Wojennej, potocznie zwanym MarWoj-em. W trakcie przejścia "urodził" się plan przepłynięcia syfonu i dalszej akcji jaskiniowej za syfonem. Akcja szła sprawnie. Po 5 godzinach i 40 minutach zameldowaliśmy się przy MarWoj-u. Jak się niestety okazało syfon był całkowicie zalany. Mimo wszystko podjęta została próba przenurkowania syfonu ale niestety bezskuteczna. Po krótkiej przerwie, posiłku i suszeniu postanowiliśmy wracać. Nie zawsze tak bywa ale w tym przypadku powrót okazał się dużo szybszy niż dojście. Ponownie należy wspomnieć o rurze, która wymęczyła nas na początku. Tym razem wszystko odbywało się podobnie ale poprzeczka została podniesiona wyżej gdyż te 118 metrów trzeba było wyczołgać do góry. Każdy kto wychodził miał podobne odczucia: #$%^# rura, ja @#$!^, dawno się tak nie umęczyłem... itd, itp.:D O 22:00, po 9 godzinach akcji wszyscy jesteśmy na powierzchni. Jest noc ale w tej tatrzańskiej ciemności jest jakieś piękno... Pakujemy się szybko i wracamy do bazy. Nie wiem jak to się stało, że w biały dzień się zgubiliśmy gdzie w gęstym mroku bezbłędnie trafiliśmy na ścieżkę. Tym sposobem zyskaliśmy prawie godzinę !  Z doliny Kościeliska wychodzimy chwilę po północy. Wszyscy szczęśliwi wracamy do bazy i dosłownie padamy do łóżek

@@ Linia 91: / Linia 91: @@
 Foto + szczegóły trasy: https://www.relive.cc/view/vKv24y3GWo6
-{{wyjazd|Tatry Zach. - jaskinia Marmurowa|opis powinien się uakzać wkrótce|19 - 20 10 2019}}
+{{wyjazd|Tatry Zach. - jaskinia Marmurowa|Rysiek Widuch, Tadek Szmatłoch, Łukasz Piskorek, Michał Trąbski, Maciek Rurański, <u>Grzegorz Szczurek</u>|19 - 20 10 2019}}
-Wyjazd kursowy
 {{wyjazd|Jura - pętla górnej Sztoły|Teresa i <u>Damian Szołtysik</U>|13 10 2019}}