Wyjazdy 2006 - Historia wersji

Admin: /* I kwartał */

2008-11-06T14:14:51Z

‎I kwartał

Podgląd zmian

Admin o 14:02, 6 lis 2008

2008-11-06T14:02:33Z

Podgląd zmian

Admin o 13:53, 6 lis 2008

2008-11-06T13:53:01Z

Admin: /* III kwartał */

2008-11-06T13:51:59Z

‎III kwartał

Admin: /* III kwartał */

2008-11-06T13:50:56Z

‎III kwartał

Podgląd zmian

Admin: /* IV kwartał */

2008-11-06T13:45:46Z

‎IV kwartał

Admin: /* IV kwartał */

2008-11-06T13:43:39Z

‎IV kwartał

Podgląd zmian

Admin o 13:36, 6 lis 2008

2008-11-06T13:36:35Z

Admin: Nowa strona: {{wyjazd|SŁOWACJA: Tatry Wysokie|Tadeusz Lończyk, Sebastian Śmiarowski oraz osoby tow.|30 12 2006 - 1 01 2007}} Dokonano wejścia na Baranie Rogi. Noclegi w chacie Terrriego. {{...

2008-11-06T13:33:48Z

Nowa strona: {{wyjazd|SŁOWACJA: Tatry Wysokie|Tadeusz Lończyk, Sebastian Śmiarowski oraz osoby tow.|30 12 2006 - 1 01 2007}} Dokonano wejścia na Baranie Rogi. Noclegi w chacie Terrriego. {{...

Podgląd zmian

← poprzednia wersja		Wersja z 13:53, 6 lis 2008
Linia 1:		Linia 1:
		+	__NOTOC__
		+
	== IV kwartał ==		== IV kwartał ==

← poprzednia wersja		Wersja z 13:51, 6 lis 2008
Linia 341:		Linia 341:

	{{wyjazd\|Beskid Śląski – Stożek, Soszów, Czantoria\|Daniel Bula, <u>Magda</u> (osoba niezrzeszona), Basia (osoba niezrzeszona), Adam (osoba niezrzeszona)\| 16 - 17.09.2006}}		{{wyjazd\|Beskid Śląski – Stożek, Soszów, Czantoria\|Daniel Bula, <u>Magda</u> (osoba niezrzeszona), Basia (osoba niezrzeszona), Adam (osoba niezrzeszona)\| 16 - 17.09.2006}}
−	Pewnego, pięknego, wrześniowego poranka razem z Danielem i parą naszych znajomych – Basią i Adamem wybraliśmy się w drogę do stacji, gdzie diabeł (czyt. kolej, czyż nie ma niejednokrotnie wiele z biesem wspólnego?) mówi dobranoc, czyli Wisła Głębce. Po wstępnym posileniu swoich żołądków zdrową żywnością, nabyciu kilku artykułów niezwiązanych z profilaktyką w żaden sposób (no chyba, że dbamy o stan nerek) i omówieniu trasy spaceru, ruszyliśmy niebieskim szlakiem w stronę schroniska na Stożku. Pierwszy przystanek został „wymuszony” przez Adama, którego spragnione widoku czystego, górskiego strumyku oczy wreszcie zaśmiały się szczerze J Higieniczna przerwa została wzbogacona o doznania przez rosnące w okolicy płynącej wody pokrzywy. Narodowy Fundusz Zdrowia na Adamie nie straci na pewno – nie grozi mu tzw. choroba brudnych rąk, będzie miał zdrowy żołądek i nerki oraz na dodatek nie będzie się skarżył w przyszłości na reumatyzm. Poszliśmy dalej i pstrykaliśmy zdjęcia, żeby zatrzymać choć na chwilę otaczające nas beskidzkie widoki. Zatrzymaliśmy się na dłuższą chwilę obok skałek piaskowcowych na Kiczorach, które od 1958 roku chronione są jako pomnik przyrody nieożywionej. Nie tylko Daniel nie był świadomy chyba tego faktu, bo jakakolwiek grupa nie przechodziła, wszyscy wdrapywali się na skałki i rozglądali się po okolicy. Stamtąd też widać pierwszy element naszego planu – schronisko na Stożku. Jakiś czas później doszliśmy do takowego i byliśmy świadkami ciekawego spotkania na szczycie J a mianowicie pies-turysta zaczął z wielką pasją szczekać na fioletową, metalową, pustą w środku krowę, stojącą w ramach promocji czekolady, której nazwy nie wymienię, bo będzie kryptoreklama. Ze względu na brak odpowiedzi obojętnej na gniew psa krowy, ten wściekał się coraz bardziej i bardziej. Nie reagował nawet na pouczenia właściciela, który uderzał w figurę z nadzieją, że dźwięk blachy podpowie psu, w jakim jest błędzie. Właściciel zawołał go w końcu i poszli obaj dalej szlakiem, ale czworonóg wrócił się i zaszczekał dla pewności jeszcze raz, po czym obrażony dogonił pana. W międzyczasie my napiliśmy się herbaty z cytrynką lub napoju o podobnej barwie, zajrzeliśmy na mapę Adama doświadczoną przez niego dotkliwie – rozczłonkowana płachta widoczna na zdjęciach. Przeszliśmy tego dnia jeszcze przez Cieślar i dotarliśmy do schroniska na Soszowie Wielkim, gdzie już wcześniej zaplanowaliśmy sobie sobotnią metę. Niezawodne zupki błyskawiczne, kilka partyjek karcianych, żarty, wygłupy, śmiechy, pochrapywania... i niedziela J Pobudka, śniadanie, organizacja, zdjęcia i w drogę. Przeszliśmy przez Soszów Mały i Przełęcz Beskidek, gdzie spotkaliśmy kolejnego psa, ale zdecydowanego pacyfistę J Po deszczowej nocy rozpogodziło się i zdecydowaliśmy się wskoczyć jednak w krótkie spodenki. Na szlaku minęła nas wtedy grupa turystów, w której średnia wieku wynosiła ok. 70 lat. Zawsze w takich chwilach myślę o swojej kondycji na tym etapie życia, oby było choć po części tak dobra... Poza tym godne podziwu jest takie zacięcie i chęć robienia czegokolwiek innego poza opieką nad wnukami i namiętnym oglądaniem „M jak miłość”. Na Czantorii posililiśmy się trochę, dając zarobić sąsiadom zza czeskiej granicy i spokojnie zeszliśmy na wysokość stacji nieczynnej wówczas kolejki. Do tego momentu wszystko było w miłym, sympatycznym nastroju, ale zbieganie czy schodzenie z Czantorii jest doświadczeniem co najmniej irytującym. U podnóża czekała na nas jednak nagroda za cały trud – gofry i lody. W końcu trochę tych kalorii spaliliśmy! Z pełnymi brzuchami wracaliśmy pełnym i nagrzanym osobowym ze stacji Ustroń Polana do stacji dom kochany J	+	Pewnego, pięknego, wrześniowego poranka razem z Danielem i parą naszych znajomych – Basią i Adamem wybraliśmy się w drogę do stacji, gdzie diabeł (czyt. kolej, czyż nie ma niejednokrotnie wiele z biesem wspólnego?) mówi dobranoc, czyli Wisła Głębce. Po wstępnym posileniu swoich żołądków zdrową żywnością, nabyciu kilku artykułów niezwiązanych z profilaktyką w żaden sposób (no chyba, że dbamy o stan nerek) i omówieniu trasy spaceru, ruszyliśmy niebieskim szlakiem w stronę schroniska na Stożku. Pierwszy przystanek został „wymuszony” przez Adama, którego spragnione widoku czystego, górskiego strumyku oczy wreszcie zaśmiały się szczerze J Higieniczna przerwa została wzbogacona o doznania przez rosnące w okolicy płynącej wody pokrzywy. Narodowy Fundusz Zdrowia na Adamie nie straci na pewno – nie grozi mu tzw. choroba brudnych rąk, będzie miał zdrowy żołądek i nerki oraz na dodatek nie będzie się skarżył w przyszłości na reumatyzm. Poszliśmy dalej i pstrykaliśmy zdjęcia, żeby zatrzymać choć na chwilę otaczające nas beskidzkie widoki. Zatrzymaliśmy się na dłuższą chwilę obok skałek piaskowcowych na Kiczorach, które od 1958 roku chronione są jako pomnik przyrody nieożywionej. Nie tylko Daniel nie był świadomy chyba tego faktu, bo jakakolwiek grupa nie przechodziła, wszyscy wdrapywali się na skałki i rozglądali się po okolicy. Stamtąd też widać pierwszy element naszego planu – schronisko na Stożku. Jakiś czas później doszliśmy do takowego i byliśmy świadkami ciekawego spotkania na szczycie J a mianowicie pies-turysta zaczął z wielką pasją szczekać na fioletową, metalową, pustą w środku krowę, stojącą w ramach promocji czekolady, której nazwy nie wymienię, bo będzie kryptoreklama. Ze względu na brak odpowiedzi obojętnej na gniew psa krowy, ten wściekał się coraz bardziej i bardziej. Nie reagował nawet na pouczenia właściciela, który uderzał w figurę z nadzieją, że dźwięk blachy podpowie psu, w jakim jest błędzie. Właściciel zawołał go w końcu i poszli obaj dalej szlakiem, ale czworonóg wrócił się i zaszczekał dla pewności jeszcze raz, po czym obrażony dogonił pana. W międzyczasie my napiliśmy się herbaty z cytrynką lub napoju o podobnej barwie, zajrzeliśmy na mapę Adama doświadczoną przez niego dotkliwie – rozczłonkowana płachta widoczna na zdjęciach. Przeszliśmy tego dnia jeszcze przez Cieślar i dotarliśmy do schroniska na Soszowie Wielkim, gdzie już wcześniej zaplanowaliśmy sobie sobotnią metę. Niezawodne zupki błyskawiczne, kilka partyjek karcianych, żarty, wygłupy, śmiechy, pochrapywania... i niedziela J Pobudka, śniadanie, organizacja, zdjęcia i w drogę. Przeszliśmy przez Soszów Mały i Przełęcz Beskidek, gdzie spotkaliśmy kolejnego psa, ale zdecydowanego pacyfistę J Po deszczowej nocy rozpogodziło się i zdecydowaliśmy się wskoczyć jednak w krótkie spodenki. Na szlaku minęła nas wtedy grupa turystów, w której średnia wieku wynosiła ok. 70 lat. Zawsze w takich chwilach myślę o swojej kondycji na tym etapie życia, oby było choć po części tak dobra... Poza tym godne podziwu jest takie zacięcie i chęć robienia czegokolwiek innego poza opieką nad wnukami i namiętnym oglądaniem „M jak miłość”. Na Czantorii posililiśmy się trochę, dając zarobić sąsiadom zza czeskiej granicy i spokojnie zeszliśmy na wysokość stacji nieczynnej wówczas kolejki. Do tego momentu wszystko było w miłym, sympatycznym nastroju, ale zbieganie czy schodzenie z Czantorii jest doświadczeniem co najmniej irytującym. U podnóża czekała na nas jednak nagroda za cały trud – gofry i lody. W końcu trochę tych kalorii spaliliśmy! Z pełnymi brzuchami wracaliśmy pełnym i nagrzanym osobowym ze stacji Ustroń Polana do stacji dom kochany J

@@ Linia 225: / Linia 225: @@
 Cierpimy z Dankiem niewymownie w drodze powrotnej. Rudi raczy nas końską dawką podrzędnego hip – hopu. Skazani zatem nie na bluesa a na Sydeya Polacka i zakorkowaną zakopiankę marzymy sobie o lepszych czasach i autostradzie w tym miejscu. Gładziłbym sobie brodę długą jak u Ben Ladena i podziwiał okolicę zza ciemnych szyb mojego Rolls- Royce’a  – upaja się swą wizją Danek.
- Reasumując: sprawne przeprowadzenie akcji jest niewątpliwie zasługą Janusza Rudolla, dlatego wyrażam zgodę na autoryzowanie przez niego powyższego tekstu;-). Jego autorytet w kwestiach speleo jest dla mnie bezsprzeczny, a poza tym bez Rudiego nudno by było i tyle.;-) Szczere dzięki Rudi!
+Reasumując: sprawne przeprowadzenie akcji jest niewątpliwie zasługą Janusza Rudolla, dlatego wyrażam zgodę na autoryzowanie przez niego powyższego tekstu;-). Jego autorytet w kwestiach speleo jest dla mnie bezsprzeczny, a poza tym bez Rudiego nudno by było i tyle.;-) Szczere dzięki Rudi!
 Ps. ''A potem przyszedł Rudi, wyciął mi te najlepsze kawałki, zaznaczając je na monitorze wodoodpornym flamastrem. Powiedział też, że gotów jest zrobić wszystko, byle oryginał tej relacji nie ujrzał światła dziennego. Aż się prosi, żeby na tym zarobić:-) Rudi! Spokojna głowa! Przyjaciołom się UFO!''
@@ Linia 268: / Linia 268: @@
 Baza w mojej zimowej bazie w Szczyrku. Pierwszy dzień gramy kilka godzin w tenisa. W drugi dzień wybieram się z trzema kobietami (Teresa, Werka, Erika) na wycieczkę w góry. Częściowo na przełaj dochodzimy do Jaworzyny gdzie wraz z Teresą zwiedzamy jaskinię w Jaworzynie znajdującą się nieopodal szlaku na Skrzyczne. Nawet ciekawa jaskinia. Pogoda przez dwa dni idealna.
-{{wyjazd|Turystyka w Beskidach<u>Wojtek Wyciślik</u> + osoby towarzyszące|07.10.2006}}
+{{wyjazd|Turystyka w Beskidach|<u>Wojtek Wyciślik</u> + osoby towarzyszące|07.10.2006}}
 W piękny sobotni poranek wyruszamy z kolegą z Kubalonki. Czerwonym szlakiem przez Przysłop wychodzimy na Baranią Górę. Jesień w górach cudowna, widoki piękne. Powrót tą samą trasą. Wycieczka czysto rekreacyjna i bardzo przyjemna.
@@ Linia 283: / Linia 283: @@
 {{wyjazd|Beskid Śląski – Klimczok, Przełęcz Karkoszczonka|Daniel Bula, <u>Magda</u> (osoba niezrzeszona)| 2 - 3.09.2006}}
- „Wsiąść do pociągu byle...” jechał do stacji Wilkowice-Bystra J Ledwo przekroczyliśmy próg wagonu kolejowego, kiedy za plecami usłyszeliśmy radosny głos wzywający Buliego. Już nieraz przekonałam się, że Daniel ma znajomych wszędzie a podróżowanie z nim to niemalże wyprawa z gwiazdą filmową J Droga w jak zwykle luksusowym i zadbanym pociągu Polskich Kolei Państwowych upłynęła nam więc w towarzystwie znajomych i znajomych znajomych. Pasjonującą rozmowę bestialsko przerwał tradycyjnie wyraźnie słyszalny i sympatycznie brzmiący głos pani z informacji stacji Bielsko-Biała Główna, ponieważ tam właśnie wysiadała ekipa znajomej, leniwej młodzieży, która postanowiła w dalszą część „górskiej” wycieczki udać się PKS-em J Kilka minut później wysiedliśmy z Danielem na wilkowickim terenie i spacerkiem poszliśmy wzdłuż wsi w kierunku Klimczoka. Przechodząc Szkoły Podstawowej im. Synów Pułku, zauważyliśmy kobietę zmagającą się w towarzystwie jednego z uczniów z ciężką ławką, których kilka chcieli załadować do samochodu czekającego przed budynkiem. Daniel jako szarmancki i prawdziwy syn, może nie pułku, ale narodu polskiego J pognał na pomoc słabej niewieście J - w podziękowaniu zostaliśmy zaproszeni na dożynki następnego dnia. Niestety, z powodu innych planów z zaproszenia ostatecznie nie skorzystaliśmy L Komu w drogę, temu czas, więc poszliśmy sobie z nóżki na nóżkę dalej. My tu sobie gadu-gadu (brak łącza internetowego nie jest żadną przeszkodą), a szlak nas minął gdzieś po lewej. Na szczęście Daniel się zorientował i na szczęście nie kazał mi się zamknąć na przyszłość, bo chyba bym nie poszła dalej J Szybka wymiana stroju w ustronnym miejscu i już spacerek pod górę w pachnącym żywicą lesie (uwierzyłam Danielowi na słowo, bo miałam katar). Po drodze poza kilkoma rodzinnymi grupami turystów spotkaliśmy jednego przepięknego muchomora i jednego „przechamskiego” traktorzystę, który zadbał o nowy image Daniela i nie zwolniwszy w jego pobliżu, przyozdobił jego spodnie artystycznymi impresjami z gliny J Daniel: „K.... (kierowco), ch... (chciałem) p......... (powiedzieć), jak j.... (jechać)” (Wszystkie słowa zostały zmienione a ich podobieństwo do innych wyrazów istniejących w polszczyźnie wcale nie jest przypadkowe.) W schronisku na Klimczoku przystanek, wspólne zdjęcie a za chwilę w dół w stronę Chaty Wuja Toma, czyli schroniska w opowiadaniach Daniela owianego co najmniej legendą. Tam było już nasze pociągowe towarzystwo zajęte pracami ogrodniczo-budowlanymi. Po raz drugi tego dnia odezwała się w Danielu dusza dżentelmena i czym prędzej wyrywać kobietom łopatę z rąk. Resztę naszego czasu spędziliśmy na rozmowach i nocnych spacerach po Szczyrku. Pierwszy raz na Przełęczy Karkoszczonka, pierwszy raz picie „pszczółki”, pierwszy raz czekanie na pizzę półtorej godziny!!! Dla mnie to weekend zdobywania doświadczeń, dla Daniela ćwiczenia cierpliwości. W niedzielę rano spacer do Sanktuarium na Górce i jeszcze trochę czasu w schronisku, z którego zeszliśmy na podwieczorkową szarlotkę na gorąco w Bagateli i zakończyliśmy nasz symboliczny wypad biegiem z PKS-u do pociągu, „ściskając w ręku bilet zielony, patrząc, jak wszystko zostaje w tyle”... J
+„Wsiąść do pociągu byle...” jechał do stacji Wilkowice-Bystra J Ledwo przekroczyliśmy próg wagonu kolejowego, kiedy za plecami usłyszeliśmy radosny głos wzywający Buliego. Już nieraz przekonałam się, że Daniel ma znajomych wszędzie a podróżowanie z nim to niemalże wyprawa z gwiazdą filmową J Droga w jak zwykle luksusowym i zadbanym pociągu Polskich Kolei Państwowych upłynęła nam więc w towarzystwie znajomych i znajomych znajomych. Pasjonującą rozmowę bestialsko przerwał tradycyjnie wyraźnie słyszalny i sympatycznie brzmiący głos pani z informacji stacji Bielsko-Biała Główna, ponieważ tam właśnie wysiadała ekipa znajomej, leniwej młodzieży, która postanowiła w dalszą część „górskiej” wycieczki udać się PKS-em J Kilka minut później wysiedliśmy z Danielem na wilkowickim terenie i spacerkiem poszliśmy wzdłuż wsi w kierunku Klimczoka. Przechodząc Szkoły Podstawowej im. Synów Pułku, zauważyliśmy kobietę zmagającą się w towarzystwie jednego z uczniów z ciężką ławką, których kilka chcieli załadować do samochodu czekającego przed budynkiem. Daniel jako szarmancki i prawdziwy syn, może nie pułku, ale narodu polskiego J pognał na pomoc słabej niewieście J - w podziękowaniu zostaliśmy zaproszeni na dożynki następnego dnia. Niestety, z powodu innych planów z zaproszenia ostatecznie nie skorzystaliśmy L Komu w drogę, temu czas, więc poszliśmy sobie z nóżki na nóżkę dalej. My tu sobie gadu-gadu (brak łącza internetowego nie jest żadną przeszkodą), a szlak nas minął gdzieś po lewej. Na szczęście Daniel się zorientował i na szczęście nie kazał mi się zamknąć na przyszłość, bo chyba bym nie poszła dalej J Szybka wymiana stroju w ustronnym miejscu i już spacerek pod górę w pachnącym żywicą lesie (uwierzyłam Danielowi na słowo, bo miałam katar). Po drodze poza kilkoma rodzinnymi grupami turystów spotkaliśmy jednego przepięknego muchomora i jednego „przechamskiego” traktorzystę, który zadbał o nowy image Daniela i nie zwolniwszy w jego pobliżu, przyozdobił jego spodnie artystycznymi impresjami z gliny J Daniel: „K.... (kierowco), ch... (chciałem) p......... (powiedzieć), jak j.... (jechać)” (Wszystkie słowa zostały zmienione a ich podobieństwo do innych wyrazów istniejących w polszczyźnie wcale nie jest przypadkowe.) W schronisku na Klimczoku przystanek, wspólne zdjęcie a za chwilę w dół w stronę Chaty Wuja Toma, czyli schroniska w opowiadaniach Daniela owianego co najmniej legendą. Tam było już nasze pociągowe towarzystwo zajęte pracami ogrodniczo-budowlanymi. Po raz drugi tego dnia odezwała się w Danielu dusza dżentelmena i czym prędzej wyrywać kobietom łopatę z rąk. Resztę naszego czasu spędziliśmy na rozmowach i nocnych spacerach po Szczyrku. Pierwszy raz na Przełęczy Karkoszczonka, pierwszy raz picie „pszczółki”, pierwszy raz czekanie na pizzę półtorej godziny!!! Dla mnie to weekend zdobywania doświadczeń, dla Daniela ćwiczenia cierpliwości. W niedzielę rano spacer do Sanktuarium na Górce i jeszcze trochę czasu w schronisku, z którego zeszliśmy na podwieczorkową szarlotkę na gorąco w Bagateli i zakończyliśmy nasz symboliczny wypad biegiem z PKS-u do pociągu, „ściskając w ręku bilet zielony, patrząc, jak wszystko zostaje w tyle”... J
 {{wyjazd|Tatry Zach. - jaskinia Pod Wantą|Damian Szołtysik, Tomasz Jaworski,  Mateusz Golicz, Ola Skowron, kursanci: Wojciech Sitko, Kamil Szołtysik, Mirosław Mendyk, Sebastian Zychowicz (TKTJ), <u>Asia Ragus</u> (TKTJ); turystycznie chodzili: Asia Jaworska z bratem Jarkiem Maciejowskim oraz Henryk Tomanek z 2 os. tow.|30 09 - 1 10 2006}}

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
+== IV kwartał ==
 {{wyjazd|SŁOWACJA: Tatry Wysokie|Tadeusz Lończyk, Sebastian Śmiarowski oraz osoby tow.|30 12 2006 - 1 01 2007}}
@@ Linia 357: / Linia 357: @@
   Tatry Wysokie - Rysy
+== III kwartał ==
 {{wyjazd|uczestnicy: <u>Wojciech Sitko</u> + 1 os. tow.|Pierwszego dnia zwiedziliśmy górną część Doliny Suchej Wody, kolejnego Rysy. Pogoda udała się wyjątkowo, jedynie wysoko ponad szczytem zebrało się kilka niegroźnych chmurek. Na czerwonym szlaku (Morskie Oko - Rysy) było trochę tłoczno, ale czego się nie robi dla pięknych widoków Tatr?|27 - 28 09 2006}}
@@ Linia 587: / Linia 587: @@
 {{wyjazd|Spływ dolną Liswartą i Wartą (przełom Działoszyński)|<u>Damian Szołtysik</u>, Teresa Szołtysik, Paweł Szołtysik, Basia Szmatłoch, Tadek Szmatłoch, Tomek Szmatłoch, Agnieszka Szmatłoch, Artur Szmatłoch, Grzegorz Przybyła, Henryk Tomanek, Adam Tomanek, Manuela (os. tow.)|24 - 25 06 2006}}
@@ Linia 802: / Linia 803: @@
 Akcja do nisko położonej jaskini w Tatrach Zachodnich.
+== I kwartał ==
 {{wyjazd|CZECHY: narciarski wypad na Velky Polom w Beskidzie Śląsko - Morawskim|<u>Damian</u> i Teresa Szołtysik|26 03 2006}}