Damian o 19:47, 28 sie 2014

2014-08-28T19:47:11Z

Admin o 10:01, 13 lis 2008

2008-11-13T10:01:09Z

Admin o 10:00, 13 lis 2008

2008-11-13T10:00:19Z

Admin: Nowa strona: {{wyjazd|Skitour i narty w Beskidach|Sonia i Mateusz Golicz|31.12.2005 - 01.01.2006}} W sobotę 31.12.05 pakujemy sprzęt do auta i wyruszamy na drogę w kierunku Sopotni Wielkie...

2008-11-13T09:57:53Z

Nowa strona: {{wyjazd|Skitour i narty w Beskidach|<u>Sonia</u> i Mateusz Golicz|31.12.2005 - 01.01.2006}} W sobotę 31.12.05 pakujemy sprzęt do auta i wyruszamy na drogę w kierunku Sopotni Wielkie...

Podgląd zmian

← poprzednia wersja		Wersja z 10:01, 13 lis 2008
Linia 378:		Linia 378:


−	{{Wspinanie na Okienniku Skarżyckim\|Olek Wieczorek i <u> Marcin Duczek</u> (FF)\|2 08 2005 r}}	+	{{wyjazd\|Wspinanie na Okienniku Skarżyckim\|Olek Wieczorek i <u> Marcin Duczek</u> (FF)\|2 08 2005 r}}
	Wyjeżdżamy wcześnie rano, i około 7:45 jesteśmy już na miejscu. Rozgrzewamy się na Drodze Bodhisatury VI.2+, po czym przechodzimy na coś trudniejszego - mianowicie Igły i Szpilki VI.4. Po stosunkowo krótkim przepatentowaniu, prowadzę ją w 4 przymiarce z dołem ...! Olkowi niestety droga nie "puszcza", gdyż nie mieszczą mu się palce w kluczowej dwójce. Około godziny 14:30 wracamy do domu z uśmiechami na twarzach.		Wyjeżdżamy wcześnie rano, i około 7:45 jesteśmy już na miejscu. Rozgrzewamy się na Drodze Bodhisatury VI.2+, po czym przechodzimy na coś trudniejszego - mianowicie Igły i Szpilki VI.4. Po stosunkowo krótkim przepatentowaniu, prowadzę ją w 4 przymiarce z dołem ...! Olkowi niestety droga nie "puszcza", gdyż nie mieszczą mu się palce w kluczowej dwójce. Około godziny 14:30 wracamy do domu z uśmiechami na twarzach.

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 {{wyjazd|Skitour i narty w Beskidach|<u>Sonia</u> i Mateusz Golicz|31.12.2005 - 01.01.2006}}
 W sobotę 31.12.05 pakujemy sprzęt do auta i wyruszamy na drogę w kierunku Sopotni Wielkiej- Kolonia, żeby na nartach wspiąć się na Romankę i zjechać do schroniska na Hali Lipowskiej. Drogi, chociaż białe, w miarę puste, więc jedzie się szybko. Na miejscu jesteśmy około godz. 9.00. Samochód zostawiamy przy ostatnim przystanku autobusowym w Kolonii. Zakładamy plecaki, buty i narty i wyruszamy niebieskim szlakiem w kierunku Rysianki.
@@ Linia 483: / Linia 485: @@
 {{wyjazd|Wymarzona akcja poznawczo- eksploracyjna głównego ośrodka kulturalno- wypoczynkowego Zakopanego - Krupówek. |<u>Maciej Dziurka</u>, Michał Wyciślik, Łukasz Zawada, Remigiusz Lemańczyk|3 06 2005}}
- …. Kilka tygodni planowania i w końcu wyjechaliśmy. Łukasz wpadł po mnie o 00.00 , potem odebraliśmy Remika, przed pierwszą Michała i w drogę. W czteroosobowej ekipie po czwartej rano pojawiamy się w Zakopcu. Zabieramy plecaki i w drogę. Kręcimy się gdzieś nie wiadomo gdzie, błądzimy po lasach i wiatrołomach. Nikt nie potrafi określić naszego położenia. Nagle zapada ciemność, znikamy w otchłani. Znowu błądzimy, nie wiadomo gdzie. Czterech wspaniałych, jakimś cudem nagle znajduje wyjście z ciemności, cieszymy się, że znów widzimy światło słoneczne. Zbieramy się w pośpiechu i  zmierzamy w kierunku dobiegających z doliny głosów. Wpadamy na szlak i oto widzimy innych ludzi- jesteśmy uratowani. Po znakach jakimś cudem docieramy do samochodu. Jest po siedemnastej, akcja udana, wspaniała, ocaleliśmy. Jednak nie poddając się, po trudach z jakimi musieliśmy się zmierzyć w końcu docieramy do Krupówek. Prowadzimy eksplorację powierzchniową, wykonujemy zapiski, pomiary oraz dokumentację fotograficzną. Wytyczmy kilka nowych dróg łojanckich, kilka nowych szlaków…….i tak w tej zabawie zapominamy o uciekającym czasie. Wykonujemy odwrót, zmierzmy do samochodu, i wracamy do domów. Gdzieś po pierwszej znowu jesteśmy w domach, po około kilkunastu godzinach przedziwnej przygody. Teraz dochodzimy do siebie, a co się tam stało, to sam nie wiem do końca, może więcej informacji będzie można otrzymać od moich współtowarzyszy tej pięknej aczkolwiek dziwnej przygody.
+... Kilka tygodni planowania i w końcu wyjechaliśmy. Łukasz wpadł po mnie o 00.00 , potem odebraliśmy Remika, przed pierwszą Michała i w drogę. W czteroosobowej ekipie po czwartej rano pojawiamy się w Zakopcu. Zabieramy plecaki i w drogę. Kręcimy się gdzieś nie wiadomo gdzie, błądzimy po lasach i wiatrołomach. Nikt nie potrafi określić naszego położenia. Nagle zapada ciemność, znikamy w otchłani. Znowu błądzimy, nie wiadomo gdzie. Czterech wspaniałych, jakimś cudem nagle znajduje wyjście z ciemności, cieszymy się, że znów widzimy światło słoneczne. Zbieramy się w pośpiechu i  zmierzamy w kierunku dobiegających z doliny głosów. Wpadamy na szlak i oto widzimy innych ludzi- jesteśmy uratowani. Po znakach jakimś cudem docieramy do samochodu. Jest po siedemnastej, akcja udana, wspaniała, ocaleliśmy. Jednak nie poddając się, po trudach z jakimi musieliśmy się zmierzyć w końcu docieramy do Krupówek. Prowadzimy eksplorację powierzchniową, wykonujemy zapiski, pomiary oraz dokumentację fotograficzną. Wytyczmy kilka nowych dróg łojanckich, kilka nowych szlaków…….i tak w tej zabawie zapominamy o uciekającym czasie. Wykonujemy odwrót, zmierzmy do samochodu, i wracamy do domów. Gdzieś po pierwszej znowu jesteśmy w domach, po około kilkunastu godzinach przedziwnej przygody. Teraz dochodzimy do siebie, a co się tam stało, to sam nie wiem do końca, może więcej informacji będzie można otrzymać od moich współtowarzyszy tej pięknej aczkolwiek dziwnej przygody.
@@ Linia 512: / Linia 514: @@
 wreszcie spakowaliśmy szpeje, coś na przebranie, coś na ząb i w drogę. Jeszcze małe zakupy w żabce, odebranie Ewuni z Piastów i już mknęliśmy „autostradą”. Po drodze jakiś  sympatyk łapania stopa skoczył z mostu, a my po małym błądzeniu na jakieś wiosce, dalej mkniemy na zachód. Pod wieczór łapiemy już trop i wjeżdżamy naszym terenowym tico do kamieniołomu  „gruszka”. Rozkładamy namioty i szybko zlewamy się z otoczeniem, potem zabawa- ognisko, kiełbaski, piwko, i potańcówka do północy. Znikamy grzecznie spać by rano być rześcy i gotowi do zawodów.
- Rano śniadanie, toaleta, potem wpis na listę startujących, losowanie numeru startowego i pozostaje nam tylko czekać. Część ludzi zachowuje się jakby przyjechała na piknik, jedni nie wiedzą gdzie w ogóle są i dlaczego świat nadal wiruje, a inni urządzają dziwne rozgrzewki, skupiają się wręcz medytują. Jest niesamowicie ciepło, wszyscy zlani potem, aż się nie chce biegać. Wyczytują Konia i wystartował sprintem. Biegnie, wpinka, ruch małpą, wpinka, znów biegnie, nagle już zjeżdża, wskakuje do zacisku, obrót, przechodzi „syfonalną wannę” kolejny sprint i już jest na mecie. Po trzech godzinach nadchodzi czas na mnie, powtarzam trasę i już we dwójkę jesteśmy po pierwszej rundzie. Cześć gdzieś się mota na linach, gdzieś w zaciskach, inni robią to dobrze techniczne, a inni znów są perfekcyjnie wyszkolonymi zawodnikami.  Nadchodzi czas na kolejny tor przeszkód. Koń wystartował. Wskakuje na drabinkę speleo, przepina się na firanki, skacze z jednej na drugą, potem wymyk i już jego nogi chowają się poziomym zacisku wykonanym z 6 opon zawieszonych na jakichś 3m. Przechodzi zacisk, wyskakuje z niego, potem biegnie małpuje około 30 metrów, potem leci 1,2,3,4 firankę, wpina się w linę i zjeżdża.  Jeszcze tylko bieg na złamanie karku po piargu i już jest na mecie. W  końcu doczekuję się swojego startu, przechodzę tor przeszkód i mogę się cieszyć wraz z Koniem że ukończyliśmy zawody. Jedziemy się wykapać, odetchnąć po zawodach, potem wracamy do „gruszki”, wypijamy dębowe ciesząc się że daliśmy radę i czekamy na wyniki.
+Rano śniadanie, toaleta, potem wpis na listę startujących, losowanie numeru startowego i pozostaje nam tylko czekać. Część ludzi zachowuje się jakby przyjechała na piknik, jedni nie wiedzą gdzie w ogóle są i dlaczego świat nadal wiruje, a inni urządzają dziwne rozgrzewki, skupiają się wręcz medytują. Jest niesamowicie ciepło, wszyscy zlani potem, aż się nie chce biegać. Wyczytują Konia i wystartował sprintem. Biegnie, wpinka, ruch małpą, wpinka, znów biegnie, nagle już zjeżdża, wskakuje do zacisku, obrót, przechodzi „syfonalną wannę” kolejny sprint i już jest na mecie. Po trzech godzinach nadchodzi czas na mnie, powtarzam trasę i już we dwójkę jesteśmy po pierwszej rundzie. Cześć gdzieś się mota na linach, gdzieś w zaciskach, inni robią to dobrze techniczne, a inni znów są perfekcyjnie wyszkolonymi zawodnikami.  Nadchodzi czas na kolejny tor przeszkód. Koń wystartował. Wskakuje na drabinkę speleo, przepina się na firanki, skacze z jednej na drugą, potem wymyk i już jego nogi chowają się poziomym zacisku wykonanym z 6 opon zawieszonych na jakichś 3m. Przechodzi zacisk, wyskakuje z niego, potem biegnie małpuje około 30 metrów, potem leci 1,2,3,4 firankę, wpina się w linę i zjeżdża.  Jeszcze tylko bieg na złamanie karku po piargu i już jest na mecie. W  końcu doczekuję się swojego startu, przechodzę tor przeszkód i mogę się cieszyć wraz z Koniem że ukończyliśmy zawody. Jedziemy się wykapać, odetchnąć po zawodach, potem wracamy do „gruszki”, wypijamy dębowe ciesząc się że daliśmy radę i czekamy na wyniki.
 Wymieniają nazwiska, wręczają nagrody, my cichutko siedzimy. Przeszła pierwsza dziesiątka, zaczęła się druga, i nagle odczytano mnie, po chwili Konia. Potem jeszcze trzecia dziesiątka i jacyś zdyskwalifikowani….
@@ Linia 563: / Linia 565: @@
 {{wyjazd|Jura – Mirów|<u>Asia Maciejowska</u>, Tomek Jaworski, Ewa Okońska, Maciek Dziurka, Remik Lemańczyk z żoną, Krzysiu Kubocz, Artur Mosinek, Tomek Pawlas z bratem, Max, Koń, ekipa z TKTJ: Iwona, Darek, Ewa, Hania, Bogdan, Aga oraz ekipa z Zabrza i Gliwic ogólnie mnóstwo ludzi|29 04 - 3.05.2005}}
-  W niedzielę kursanci prowadzili drogi czwórkowe i piątkowe na kościach reszta albo odwiedzała jaskinie, albo się wspinała, albo jeździła na rowerach. Wieczorami urządzaliśmy ogniska. Aha no i w sobotę Koń miał urodziny, więc się działo...
+W niedzielę kursanci prowadzili drogi czwórkowe i piątkowe na kościach reszta albo odwiedzała jaskinie, albo się wspinała, albo jeździła na rowerach. Wieczorami urządzaliśmy ogniska. Aha no i w sobotę Koń miał urodziny, więc się działo...
@@ Linia 685: / Linia 687: @@
 {{wyjazd|Beskid Wyspowy - Zimna Dziura w Szczeblu|<u>Damian</u> i Paweł Szołtysik|5 03 2005 r.}}
- Zwiedzono jaskinię Zimna Dziura w Szczeblu. Na dojściu do i z jaskini wykorzystano narty skitourowe.
+Zwiedzono jaskinię Zimna Dziura w Szczeblu. Na dojściu do i z jaskini wykorzystano narty skitourowe.
 {{wyjazd|SŁOWACJA: masyw Babiej Góry - wyjazd skitourowy|RKG - <u>Damian Szołtysik</u>, Mateusz Golicz; Speleoklub Bielsko Biała - Jerzy Ganszer, Anna Smoter, Beata Michalska|27 02 2005}}
@@ Linia 692: / Linia 694: @@
 {{wyjazd|Beskid Ślaski- wyjazd skitourowy|<u>Asia Maciejowska</u>, Tomek Jaworski|24 02 2005 r.}}
- Głównym naszym celem był Kotarz, ale po drodze przemierzyliśmy na skitourach również jego okolice. Postanowiliśmy zrezygnować z podejścia szlakiem- wybraliśmy opcje-„przez las”. Było przez to dużo ciekawiej. Podejście było bardzo interesujące ze względu na otaczającą aurę-dużo śniegu i przepięknie ośnieżone drzewa i co najważniejsze- nikogo wokoło. Po wyjściu na hale okazało się, że wokół jest mgła, która ogranicza widoczność do dwóch metrów. Na szczyt dotarliśmy jedynie dzięki znajomości tego terenu, bo inaczej w tej mgle trudno byłoby z orientacją. Zjazd- jak zwykle w takich warunkach-był wyśmienity!J
+Głównym naszym celem był Kotarz, ale po drodze przemierzyliśmy na skitourach również jego okolice. Postanowiliśmy zrezygnować z podejścia szlakiem- wybraliśmy opcje-„przez las”. Było przez to dużo ciekawiej. Podejście było bardzo interesujące ze względu na otaczającą aurę-dużo śniegu i przepięknie ośnieżone drzewa i co najważniejsze- nikogo wokoło. Po wyjściu na hale okazało się, że wokół jest mgła, która ogranicza widoczność do dwóch metrów. Na szczyt dotarliśmy jedynie dzięki znajomości tego terenu, bo inaczej w tej mgle trudno byłoby z orientacją. Zjazd- jak zwykle w takich warunkach-był wyśmienity!J

Wyjazdy 2005 - Historia wersji

Damian o 19:47, 28 sie 2014

Admin o 10:01, 13 lis 2008

Admin o 10:00, 13 lis 2008

Admin: Nowa strona: {{wyjazd|Skitour i narty w Beskidach|Sonia i Mateusz Golicz|31.12.2005 - 01.01.2006}} W sobotę 31.12.05 pakujemy sprzęt do auta i wyruszamy na drogę w kierunku Sopotni Wielkie...