Wspomnienia Bosmana - Historia wersji

Admin: /* To juz naprawde koniec opowiesci */

2009-01-23T12:02:01Z

‎To juz naprawde koniec opowiesci

Admin: /* Koniec ktory byl poczatkiem */

2009-01-23T11:54:41Z

‎Koniec ktory byl poczatkiem

Admin: /* Lokalizacja i Kwatermistrzostwo */

2009-01-23T11:45:48Z

‎Lokalizacja i Kwatermistrzostwo

Admin: /* Technika wspinaczkowa */

2009-01-23T11:42:38Z

‎Technika wspinaczkowa

Admin: /* Sprzet */

2009-01-23T11:41:19Z

‎Sprzet

Admin: /* I powstal Rudzki Klub Grotolazow „NOCEK“ */

2009-01-23T11:37:53Z

‎I powstal Rudzki Klub Grotolazow „NOCEK“

Admin: /* Idea zalozenia klubu */

2009-01-23T11:29:28Z

‎Idea zalozenia klubu

Admin: /* Idea zalozenia klubu */

2009-01-23T11:20:50Z

‎Idea zalozenia klubu

Admin: /* Pierwsze wyprawy */

2009-01-23T11:11:43Z

‎Pierwsze wyprawy

Admin o 10:59, 23 sty 2009

2009-01-23T10:59:37Z

@@ Linia 80: / Linia 80: @@
 == To juz naprawde koniec opowiesci ==
-I tak mozna by opowiadac bez konca. Ci wszyscy ludzie ktorzy stworzyli ten Klub, ich losy potoczyly sie przeroznie. Nie jest wazne, w ktorym roku klub powstal, wazne jest ze nasza idea - tej trojki zapalencow Bronka S. Marka T. i Bosmana -  nie byla slomianym zapalem. Kiedy do naszej trojki doszla Renia, stala sie ona nasza maskotka. Jej humor, usmiech i zaangazowanie nie byly bez znaczenia. Co najwazniejsze pozniej juz jako zona Bronka nic nie stracila ze swojego temperamentu. Marka Topola okreslil bym tylko jednym zdaniem: Bardzo solidny kumpel i czlowiek. Wazne ze nie zmienil sie do dzisiaj. Bronka juz nie ma. Pewno wspina sie gdzies tam, gdzie nie wiemy.
+I tak można by opowiadać bez końca. Ci wszyscy ludzie, którzy stworzyli ten Klub, ich losy potoczyły się przeróżnie. Nie jest ważne, w którym roku klub powstał, ważne jest ze nasza idea - tej trojki zapaleńców Bronka S. Marka T. i Bosmana - nie była słomianym zapałem. Kiedy do naszej trojki doszła Renia, stała się ona nasza maskotka. Jej humor, uśmiech i zaangażowanie nie były bez znaczenia. Co najważniejsze później już jako żona Bronka nic nie straciła ze swojego temperamentu. Marka Topola określiłbym tylko jednym zdaniem: Bardzo solidny kumpel i człowiek. Ważne ze nie zmienił się do dzisiaj. Bronka już nie ma. Pewno wspina się gdzieś tam, gdzie nie wiemy. A ja? No cóż, ja prawie od 20 lat mieszkam na zachodzie. Nie uczestniczę czynnie w życiu Klubu, bo to niestety niemożliwe. Interesuje się jednak bardzo tym, co się dzieje w „Nocku“. Klub dorobił się wspanialej strony internetowej i dzięki temu można śledzić jego działalność. Nie podoba mi się jednak, ze księga gości została sprowadzona do parteru i stała się forum nie zawsze uprzejmym. Cieszę się jednak bardzo, ze to, co udało nam się stworzyć istnieje do dzisiaj. Klub ma wspaniale osiągnięcia i wspaniałych ludzi. Mieszkając na zachodzie całkowicie poświęciłem się mojej drugiej pasji tj. Żeglarstwu. Żegluje po morzach Północnym, Bałtyku, ‚Śródziemnym itd. Regularnie odwiedzam Mazury. W planach mam następne rejsy morskie.
-W tym miejscu prosze tych wszystkich szanownych grotolazow ktorych nie wymienilem w moich wspomnieniach o wybaczenie. Od naszych poczatkow a licze od 1969 roku tj roku w ktorym poznalismy sie z Bronka i roku naszego z Markiem rozpoczecia nauki w II LO minelo juz prawie 40 lat. Duzo ludzi pamietam ale nie potrafie ich wszytkich wymienic z imienia i nazwiska. O ile czegos nie dopisalem prosze o korekte. Prosze rowniez innych o odswieżenie mojej pamieci.
+W tym miejscu proszę tych wszystkich szanownych grotołazów, których nie wymieniłem w moich wspomnieniach o wybaczenie. Od naszych początków a liczę od 1969 roku tj. roku, w którym poznaliśmy się z Bronka i roku naszego z Markiem rozpoczęcia nauki w II LO minęło już prawie 40 lat. Dużo ludzi pamiętam, ale nie potrafię ich wszystkich wymienić z imienia i nazwiska. O ile czegoś nie dopisałem proszę o korektę. Proszę również innych o odświeżenie mojej pamięci.
-Tu takze chcialbym zaapelowac do aktualnego zarzadu Klubu o nadanie czlonkowstwa honorowego Markowi Topolowi – czlonkowi zalozycielowi a takze Jerzemu Nowokowi – Jorgowi za szczegolnie duzy wklad w rozwinieciu naszej dzialalnosci klubowej.
+Tu także chciałbym zaapelować do aktualnego zarządu Klubu o nadanie członkowstwa honorowego Markowi Topolowi – członkowi założycielowi a także Jerzemu Nowokowi – Jorgowi za szczególnie duży wkład w rozwinięciu naszej działalności klubowej.
 Napisano w Hamm NRW w dniu 21.08.2006
 '''BOSMAN'''
 Poprawiono - listopad 2008

@@ Linia 69: / Linia 69: @@
 Przed oficjalnym powołaniem Klubu w naszej grupie wytworzyły się już nieformalne struktury. Pierwsze wyjazdy z Bronkiem, Markiem i innymi sam organizowałem, bo mogłem liczyć na swoich krewnych na Jurze. Później zaczęliśmy się spotykać u Bronka rodziców w mieszkaniu. Bronek miał swój kamerlik tj. małe pomieszczenie o powierzchni około 4 m2. Jak pamiętam remontu tego pokoiku dokonaliśmy razem. Na ścianie nad drzwiami widniał napis „Royal Club“, pod oknem zamontowaliśmy składany blat, który raz był stołem a raz pelnił funkcje oparcia. Po przeciwnej stronie był mały regał z książkami. Na regale stał model statku Marceli Nowotko a na ścianie wisiał np. kawał potężnego łańcucha. W tym pokoiku planowaliśmy nasze wyjazdy. Już wtedy Bronek przejmował funkcje kierownicze a moim zadaniem była strona ekonomiczna. Inna sprawa, ze każde decyzje były podejmowane wspólnie. W jaki sposób zdobywaliśmy sprzęt opisałem już wcześniej. Tu warto jednak wspomnieć, że każdy wyjazd był inny. Czasami istniała konieczność wymyślanie dodatkowych ułatwień. Tak powstały np. wory transportowe do jaskiń. Szyliśmy je razem z Jorgusiem i jego ojcem z brezentu. Każdy miął średnicę około 35 cm i był zawiązywany z obu stron. Patent polegał na tym, ze w przypadku zaklinowania się wora w ciasnych przejściach istniała możliwość jego rozładowania z obu stron. W jaskiniach filmowaliśmy przy pomocy taśmy magnezjowej. Po prostu zapałało się kawałek taśmy, która dawała odpowiednią ilość światła a filmujący musiał momentalnie reagować.
-== Koniec ktory byl poczatkiem ==
+== Koniec, który był początkiem ==
-Drogi czytelniku, jezeli dotarles do tego miejsca moich wspomnien zasluzyles na pochwale za cierpliwosc.
+Drogi czytelniku, jeżeli dotarłeś do tego miejsca moich wspomnień, zasłużyłeś na pochwale za cierpliwość.
-Jak juz wspomnialem ci pierwsi ktorzy zaczeli zajmowac sie speleologia i taternictwem wywodza sie z II LO im G. Morcinka w Wirku. Wszyscy tez bylismy harcerzami. Cechowala nas przyjazn i zamilowanie do przygody. Mysle ze to odpowiednia  definicja tego co robilismy. W pozniejszym okresie doszli rowiez inni z poza naszej szkoly. Nasze pierwsze wyjazdy mialy charkter turystyczno – poznawczy a pozniej przksztalcily sie w systematyczne szkolenia. Wieczory natomiast odbywaly sie przy ognisku. Ja gram na roznych instrumentach (efekt chodzenia do szkoly muzycznej), Marek na klawiszowych a Bronek na gitarze. Byl nawez czas ze chcielismy zalozyc zespol muzyczny. Zabraklo nam dobrego perkusisty. Do naszego stalego repertuaru oprocz piosenek harcerskich nalezaly szanty. Piosenki zeglarskie ktore razem spiewalismy to wynik mojego zamilowania do zagli. To byla zawsze moja druga pasja. Zostala do dzisiaj. Mimo ze plywalem juz na roznych akwenach morskich i srodladowych, w kraju i zagranica, jednak najpiekniejsze sa mazury. Stad wlasnie jestem Bosman. Kiedys dawno temu bodajze w 5/6 klasie szkoly podstawowej na moim pierwszym kursie zeglarskim na stopien zeglarza ktos mnie tak nazwal i tak juz zostalo. Lubilismy te nasze wieczorne ogniska.
+Jak już wspomniałem ci pierwsi, którzy zaczęli zajmować się speleologia i taternictwem wywodzą się z II LO im G. Morcinka w Wirku. Wszyscy tez byliśmy harcerzami. Cechowała nas przyjaźń i zamiłowanie do przygody. Myślę ze to odpowiednia definicja tego, co robiliśmy. W późniejszym okresie doszli rowie inni z poza naszej szkoły. Nasze pierwsze wyjazdy miały charakter turystyczno – poznawczy a później przeksztalcily się w systematyczne szkolenia. Wieczory natomiast odbywały się przy ognisku. Ja gram na rożnych instrumentach (efekt chodzenia do szkoły muzycznej), Marek na klawiszowych a Bronek na gitarze. Był nawet czas ze chcieliśmy założyć zespół muzyczny. Zabrakło nam dobrego perkusisty. Do naszego stałego repertuaru oprócz piosenek harcerskich należały szanty. Piosenki żeglarskie, które razem śpiewaliśmy to wynik mojego zamiłowania do żagli. To była zawsze moja druga pasja. Została do dzisiaj. Mimo ze pływałem już na rożnych akwenach morskich i śródlądowych, w kraju i zagranica, jednak najpiękniejsze są mazury. Stad właśnie jestem Bosman. Kiedyś dawno temu bodajże w 5/6 klasie szkoły podstawowej na moim pierwszym kursie żeglarskim na stopień żeglarza ktoś mnie tak nazwał i tak już zostało. Lubiliśmy te nasze wieczorne ogniska.
-Kiedys w zimie pojechalismy do Szczeliny Pietrowej, wtedy najglebszej znanej jaskinii jurajskiej. Oczywiscie byl to wyjazd sobotnio-niedzielny. Jaskinia ta jest typowa jaskinia rozwinieta na szczelinie skalnej. Po pokonaniu studni wstepnej i nastepnych korytarzach laduje sie w sali glownej, Tam tez zalozylismy swoj biwak. Spanie i gotowanie w jaskinii w spiworach i na olachtach biwakowych wlasnego pomyslu. Najczesciej byly to foliowe worki po ubraniach jako ze byly wykonane z dosyc grubej folii. Na to kladlo sie materace dmuchane i juz bylo lozko. Oczywiscie trzeba bylo jeszcze znalezc miejsce gdzie nie kapalo i juz bylo dobrze. Wode do gotowania herbaty albo zupki bralo sie z jaskinii o ile oczywisce zabraklo jej w naszych kanistrach. Dopoki bylismy na dole bylo wszystko dobrze. Problemy zaczely sie przy wychodzeniu. Przede wszystkim bylismy juz zmeczeni dwudniowym pobytem na dole. W jaskinii jest jedno dosyc ciekawe miejsce zwane studnia awenowcow. Zacisk jest dosyc przykry. Kto schodzi w dol te pare metrow pokonuje ciezarem wlasnego ciala. Kto pod gorke musi sie zdrowo napocic. Bronek, Renia , Tadek brat Bronka i pare innych chudzielcow nie mieli wiekszych problemow, Marek znalazl jakies obejcie i sie przeczolgal a ja postanowile isc. Ile przy tym schudlem nie wiem ale udalo sie. Na powierzchni lezal snieg. Od jego bieli oczy nas zabolaly. Zwiniecie sprzetu, maly posilek na sniegu i pieszy powrot na autobus do Niegowej.
+Kiedyś w zimie pojechaliśmy do Szczeliny Piętrowej, wtedy najgłębszej znanej jaskini jurajskiej. Oczywiście był to wyjazd sobotnio-niedzielny. Jaskinia ta jest typowa jaskinia rozwinięta na szczelinie skalnej. Po pokonaniu studni wstępnej i następnych korytarzach ładuje się w sali głównej, Tam tez założyliśmy swój biwak. Spanie i gotowanie w jaskini w śpiworach i na płachtach biwakowych własnego pomysłu. Najczęściej były to foliowe worki po ubraniach jako ze były wykonane z dosyć grubej folii. Na to kładło się materace dmuchane i już było łóżko. Oczywiście trzeba było jeszcze znaleźć miejsce gdzie nie kapało i już było dobrze. Wodę do gotowania herbaty albo zupki brało się z jaskini o ile oczywiście zabrakło jej w naszych kanistrach. Dopóki byliśmy na dole było wszystko dobrze. Problemy zaczęły się przy wychodzeniu. Przede wszystkim byliśmy już zmęczeni dwudniowym pobytem na dole. W jaskini jest jedno dosyć ciekawe miejsce zwane studnia awenowcow. Zacisk jest dosyć przykry. Kto schodzi w dół te parę metrów pokonuje ciężarem własnego ciała. Kto pod górkę musi się zdrowo napocić. Bronek, Renia , Tadek brat Bronka i parę innych chudzielców nie mieli większych problemów, Marek znalazł jakieś obejście i się przeczołgał a ja postanowiłem iść. Ile przy tym schudłem nie wiem, ale udało się. Na powierzchni leżał śnieg. Od jego bieli oczy nas zabolały. Zwiniecie sprzętu, mały posiłek na śniegu i pieszy powrót na autobus do Niegowej.
-Innym razem tez zima, pojechalismy na Jure. Pamietam mialem problemy ze sforsowaniem zacisku do jaskini kamiennego gradu. Renia widzac, ze nie daje rady zaczela karmic mnie cukierkami. Ten moment zostal nawet uwidoczniony na tasmie filmowej.
+Innym razem też zimą, pojechaliśmy na Jurę. Pamiętam miałem problemy ze sforsowaniem zacisku do jaskini kamiennego gradu. Renia widząc, że nie daje rady zaczęła karmić mnie cukierkami. Ten moment został nawet uwidoczniony na taśmie filmowej.
 == To juz naprawde koniec opowiesci ==

@@ Linia 67: / Linia 67: @@
 == Lokalizacja i Kwatermistrzostwo ==
-Przed oficjalnym powolaniem Klubu w naszej grupie wytworzyly sie juz nieformalne struktury. Pierwsze wyjazdy z Bronkiem, Markiem i innymi sam organizowalem bo moglem liczyc na swoich krewnych na Jurze. Pozniej zaczelismy sie spotykac u Bronka rodzicow w mieszkaniu. Bronek mial swoj kamerlik tj male pomieszczenie o powierzchni okolo 4 m2. Jak pamietam remontu tego pokoiku dokonalismy razem. Na scianie nad drzwiami widnial napis „Royal Club“, pod oknem zamontowalismy skladany blat ktory raz byl stolem a raz pelnij funkcje oparcia. Po przeciwnej stronie byl maly regal z ksiazkami. Na regale stal model statku Marceli Nowotko a na scianie wisial np. kawal poteznego lancucha. W tym pokoiku planowalismy nasze wyjazdy. Juz wtedy Bronek przejmowal funkcje kierownicze a moim zadaniem byla strona ekonomiczna. Inna sprawa, ze kazde decyzje byly podejmowane wspolnie.
+Przed oficjalnym powołaniem Klubu w naszej grupie wytworzyły się już nieformalne struktury. Pierwsze wyjazdy z Bronkiem, Markiem i innymi sam organizowałem, bo mogłem liczyć na swoich krewnych na Jurze. Później zaczęliśmy się spotykać u Bronka rodziców w mieszkaniu. Bronek miał swój kamerlik tj. małe pomieszczenie o powierzchni około 4 m2. Jak pamiętam remontu tego pokoiku dokonaliśmy razem. Na ścianie nad drzwiami widniał napis „Royal Club“, pod oknem zamontowaliśmy składany blat, który raz był stołem a raz pelnił funkcje oparcia. Po przeciwnej stronie był mały regał z książkami. Na regale stał model statku Marceli Nowotko a na ścianie wisiał np. kawał potężnego łańcucha. W tym pokoiku planowaliśmy nasze wyjazdy. Już wtedy Bronek przejmował funkcje kierownicze a moim zadaniem była strona ekonomiczna. Inna sprawa, ze każde decyzje były podejmowane wspólnie. W jaki sposób zdobywaliśmy sprzęt opisałem już wcześniej. Tu warto jednak wspomnieć, że każdy wyjazd był inny. Czasami istniała konieczność wymyślanie dodatkowych ułatwień. Tak powstały np. wory transportowe do jaskiń. Szyliśmy je razem z Jorgusiem i jego ojcem z brezentu. Każdy miął średnicę około 35 cm i był zawiązywany z obu stron. Patent polegał na tym, ze w przypadku zaklinowania się wora w ciasnych przejściach istniała możliwość jego rozładowania z obu stron. W jaskiniach filmowaliśmy przy pomocy taśmy magnezjowej. Po prostu zapałało się kawałek taśmy, która dawała odpowiednią ilość światła a filmujący musiał momentalnie reagować.
 == Koniec ktory byl poczatkiem ==

@@ Linia 63: / Linia 63: @@
 == Technika wspinaczkowa ==
-Tu mozna by bylo to stwierdzenie zdefiniowac jednym slowem – klasyka. Razem z Bronkiem uczylismy naszych kolegow techniki zjazdowej w kluczu, podstawowych wezlow na linach. Kto jeszcze dzisiaj pamieta jak sie robilo szelki z liny, albo na linie, kto w dobie zjazdu przy pomocy nowinek technicznych pamieta jeszcze o kluczu zjazdowym albo osemce Fischera? Kto wspina sie dzisiaj przy pomocy wezlow Prusika, lub stosuje je do autoasekuracji?
+Tu można by było to stwierdzenie zdefiniować jednym słowem – klasyka. Razem z Bronkiem uczyliśmy naszych kolegów techniki zjazdowej w kluczu, podstawowych węzłów na linach. Kto jeszcze dzisiaj pamięta jak się robiło szelki z liny, albo na linie, kto w dobie zjazdu przy pomocy nowinek technicznych pamięta jeszcze o kluczu zjazdowym albo ósemce Fischera? Kto wspina się dzisiaj przy pomocy węzłów Prusika, lub stosuje je do autoasekuracji? Drogi czytelniku nie będę cię zanudzał szczegółami stosowania tej techniki, ale mimo tych prymitywnych metod były one zawsze skuteczne. Najważniejsza jednak zasada w czasie wypraw, czy po prostu szkoleń było to ze każdy z nas mógł zawsze liczyć na kolegę po drugiej stronie liny. Wzajemne zaufanie do siebie to była najlepsza asekuracja.
 == Lokalizacja i Kwatermistrzostwo ==

@@ Linia 59: / Linia 59: @@
 == Sprzet ==
-To osobny rozdzial naszej dzialalnosci. W liny zaopatrywalismy sie w sklepach rolniczych. Czasami udalo nam sie cos wypozyczyc od strazakow. Dzieki zgodzie kierownictwa naszego zakladu moglismy po godzinach wykonywac sprzet pomocniczy. Haczywo robilo sie z blachy odpadowej, wycinalo sie palnikiem ksztalt a pozniej kulo. Tak powstawaly lyzki, wyciory i inne rodzaje hakow. Mlotki normalne slusarkie przstosowalimy do naszych potrzen poprzez wzmocnienia trzonka i mlotka. Kostki robilo sie z aluminium wiercac otwory i dostosowujac do naszych potrzeb. Duzym przezyciem dla nas byl sklep ze sprzetem taternickim w Katowicach. Nareszcie moglismy kupic porzadne liny. Ze zjazdowek robilo sie petle do hakow do Prusika itd. Swietem bylo pierwsze kupno podciagu i asekuracji. Dbalismy o te sprzet bo musielismy sami zaoszczedzic aby go kupic. Do czasu kiedy nie bylismy klubem musielismy wszystko finansowac we wlasnym zakresie. Po zalozeniu Klubu ustalilismy skladki czlonkowskie, wystapilismy rowniez do Urzedu Miejskiego – Wydzialu Sportu i Turystyki o dotacje. W celu zaopatrzenia naszego konta w odpowiednie srodki finansowe podjelismy dzialalnosc gospodarcza. Wtedy istniala taka mozliwosc, ze organizacje spoleczne, sportowe moga wykonywac uslugi na rzecz przedsiedsiebiorst panstwowych. Zarobione pieniadze trzba bylo przeznaczyc na dzialalnosc klubowa np. zakup sprzetu. Z tej dzialanosc wylonilo sie pozniej ukierunkowanie na roboty wysokosciowe. Bronek zostal szefem a ja bylem Glownym Ksiegowym, ale to juz inna historia.
+To osobny rozdział naszej działalności. W liny zaopatrywaliśmy się w sklepach rolniczych. Czasami udało nam się cos wypożyczyć od strażaków. Dzięki zgodzie kierownictwa naszego zakładu mogliśmy po godzinach wykonywać sprzęt pomocniczy. Haczywo robiło się z blachy odpadowej, wycinało się palnikiem kształt a później kulo. Tak powstawały łyżki, wyciory i inne rodzaje haków. Młotki normalne ślusarskie, przystosowaliśmy do naszych potrzeb poprzez wzmocnienia trzonka i młotka. Kostki robiło się z aluminium wiercąc otwory i dostosowując do naszych potrzeb. Dużym przeżyciem dla nas był sklep ze sprzętem taternickim w Katowicach. Nareszcie mogliśmy kupić porządne liny. Ze zjazdówek robiło się pętle do haków do Prusika itd. Świętem było pierwsze kupno podciągu i asekuracji. Dbaliśmy o ten sprzęt, bo musieliśmy sami zaoszczędzić, aby go kupić. Do czasu, kiedy nie byliśmy klubem musieliśmy wszystko finansować we własnym zakresie. Po założeniu Klubu ustaliliśmy składki członkowskie, wystąpiliśmy również do Urzędu Miejskiego – Wydziału Sportu i Turystyki o dotacje. W celu zaopatrzenia naszego konta w odpowiednie środki finansowe podjęliśmy działalność gospodarcza. Wtedy istniała taka możliwość, ze organizacje społeczne, sportowe mogą wykonywać usługi na rzecz przedsiębiorstw państwowych. Zarobione pieniądze trzeba było przeznaczyć na działalność klubową np. zakup sprzętu. Z tej działalności wyłoniło się później ukierunkowanie na roboty wysokościowe. Bronek został szefem a ja byłem Głównym Księgowym, ale to już inna historia.
 == Technika wspinaczkowa ==

@@ Linia 45: / Linia 45: @@
 == I powstal Rudzki Klub Grotolazow „NOCEK“ ==
-Po powrocie z wojska podjalem prace z ZM „Zamet“ w Rudzie Sl. Krotko potem i Bronek zaczal tam pracowac. Bardzo powaznie juz wtedy planowalismy aby zalozyc Rudzki Klub Grotolazow. Zebranie zalozycielskie odbylo sie w mieszkaniu Bronka i Reni. O iile dobrze pamietam czlonkami zalozycielami byli: Bronek i Renia Schmatloch, Tadek i Czesiek Szmatloch, Marek Topol, Bernard Pala (Bosman) Eugenia Bauszek, ...........................????????? Po zebraniu i zatwierdzeniu statutu zostalismy zarejestrowani jako Stowarzyszenie w Urzedzie Miasta.
+Po powrocie z wojska podjąłem pracę w ZM „Zamet“ w Rudzie Śl. Krotko potem i Bronek zaczal tam pracowac. Bardzo poważnie już wtedy planowaliśmy, aby założyć Rudzki Klub Grotołazów. Zebranie założycielskie odbyło się w mieszkaniu Bronka i Reni. O ile dobrze pamiętam członkami założycielami byli: Bronek i Renia Szmatłoch, Tadek i Czesiek Szmatłoch, Marek Topol, Bernard Pala (Bosman) Eugenia Bauszek..........????????? Po zebraniu i zatwierdzeniu statutu zostaliśmy zarejestrowani jako Stowarzyszenie w Urzędzie Miasta.
-Trzeba Ci wiedziec drogi czytelniku, ze w tym czasie tj w ROKU PANSKIM 1976 klub juz dzialal i mial osobowosc prawna. Moim zdaniem date zalozenia Klubu trzeba przesunac na 1975 r. albo wczesniej. Pomimo ze nie mielismy statutu nasza dzialalnosc byla juz bardzo konkretna. Rowniez nazwa Klubu - „Nocek“ zostala przez nas wymyslona i uzywana. Jezeli ktos inny uzywa tej nazwy bez zgody zarzadu, robi to nielegalnie.
+Trzeba Ci wiedzieć drogi czytelniku, ze w tym czasie tj. w ROKU PAŃSKIM 1976 klub już działał i miął osobowość prawna. Moim zdaniem datę założenia Klubu trzeba przesunąć na 1975 r. albo wcześniej. Pomimo ze nie mieliśmy statutu nasza działalność była już bardzo konkretna. Również nazwa Klubu - „Nocek“ została przez nas wymyślona i używana. Jeżeli ktoś inny używa tej nazwy bez zgody zarządu, robi to nielegalnie.
-Wkrotce tez postanowilismy wyjechac w Tatry. Renia napisala pismo do dyr. TPN z prosba o zezwolenie na chodzenie bez szlakow. Niestety szanowne grono nie odpowiedzialo. Jak przyjechalismy do Zakopanego poszlismy zapytac. Odpowiedz byla bardzo lakoniczna i konkretna NIE. W tej sytuacji musielismy zweryfikowac nasze plany. Glownie nastawilismy sie na turystyke czyli topograficzne poznanie Tatr. Oczywiscie zaplanowalismy zwiedzanie jaskin „turystycznych takich jak Mylna czy Raptawicka ale po jaskiniowemu a nie turystycznemu.
+Wkrótce też postanowiliśmy wyjechać w Tatry. Renia napisała pismo do dyr. TPN z prośba o zezwolenie na chodzenie bez szlaków. Niestety szanowne grono nie odpowiedziało. Jak przyjechaliśmy do Zakopanego poszliśmy zapytać. Odpowiedz była bardzo lakoniczna i konkretna NIE. W tej sytuacji musieliśmy zweryfikować nasze plany. Głownie nastawiliśmy się na turystykę, czyli topograficzne poznanie Tatr. Oczywiście zaplanowaliśmy zwiedzanie jaskiń turystycznych takich jak Mylna czy Raptawicka, ale po jaskiniowemu a nie turystycznemu.
-Do tego wyjazdu przygotowywalismy sie bardzo starannie. Trzeba bylo uwzglednic polaczenia kolejowe lub autobusowe, trzeba bylo zaplanowac sprzet, trzeba bylo pomyslec o wyzywieniu itd. Wtedy juz zajmowalem sie w klubie kwatermistrzstwem i te rzeczy nalezaly do moich obowiazkow. Mialem zrobiony jadlospis i wg tego dokonalismy pierwszych zakupow. Czesc prowiantu musielismy zabrac z soba. Reszta byla juz uzupelniana na biezaca. W tej wyprawie wziol juz udzial Jerzy Nowok - Jorgus. Wtedy jeszcze kawaler. Jako jedyny z nas mial Karte Taternika zrobiona na kursie w Betlejemce na Hali Gasienicowej. Zwiazal sie z nami wkrotce po zalozeniu klubu. Dzieki jego duzemu zaangazowaniu sie w nasze szkolenie, dzieki jego znajomosci Tatr, nasz klub wykonal szereg przedsiewziec typowo sportowych i o odpowiedniej skali trudosci. Do nich nalezaly wspinaczki jurajskie, tatrzanskie jak i technika jaskiniowa. Jorgus to typ czlowieka spokojnego, do przesady rzetelnego a przede wszystkim rozsadnego. Do dzisiaj czynnie uprawia alpinizm i moim zdaniem nalezy do czolowki krajowej. Wspanialy przyjaciel.
+Do tego wyjazdu przygotowywaliśmy się bardzo starannie. Trzeba było uwzględnić połączenia kolejowe lub autobusowe, trzeba było zaplanować sprzęt, trzeba było pomyśleć o wyżywieniu itd. Wtedy już zajmowałem się w klubie kwatermistrzostwem i te rzeczy należały do moich obowiązków. Miałem zrobiony jadłospis i wg tego dokonaliśmy pierwszych zakupów. Część prowiantu musieliśmy zabrać z sobą. Reszta była już uzupełniana na bieżąco. W tej wyprawie wziął już udział Jerzy Nowok - Jorguś. Wtedy jeszcze kawaler. Jako jedyny z nas miał Kartę Taternika zrobiona na kursie w Betlejemce na Hali Gąsienicowej. Związał się z nami wkrótce po założeniu klubu. Dzięki jego dużemu zaangażowaniu się w nasze szkolenie, dzięki jego znajomości Tatr, nasz klub wykonał szereg przedsięwzięć typowo sportowych i o odpowiedniej skali trudności. Do nich należały wspinaczki jurajskie, tatrzańskie jak i technika jaskiniowa. Jorguś to typ człowieka spokojnego, do przesady rzetelnego a przede wszystkim rozsądnego. Do dzisiaj czynnie uprawia alpinizm i moim zdaniem należy do czołówki krajowej. Wspaniały przyjaciel.
-Nasz biwak rozbilismy na Polanie Rogozniczanskiej niedaleko doliny Koscieliskiej. Obok nas byl oboz szkoleniowy PZA. Przed wejsciem do Mylnej poszlismy sie wypisac do ksiazki wyjsc. Termin powrotu okreslilismy na dwa dni. Pamietam jak pewien kursant zasmial sie i skomentowal „ ach turysci“. Slyszal to jeden z instruktorow , spojrzal na kursanta i powidzial, chlopie tam jest roboty conajmniej na tydzien a potem i tak nie wiadomo.
+Nasz biwak rozbiliśmy na Polanie Rogoźniczańskiej niedaleko doliny Kościeliskiej. Obok nas był obóz szkoleniowy PZA. Przed wejściem do Mylnej poszliśmy się wpisać do książki wyjść. Termin powrotu określiliśmy na dwa dni. Pamiętam jak pewien kursant zaśmiał się i skomentował „ ach turyści“. Słyszał to jeden z instruktorów, spojrzał na kursanta i powiedział, chłopie tam jest roboty co najmniej na tydzień a potem i tak nie wiadomo.
-Pobyt w Tatrach wspominam do dzisiaj jako wspaniala przygode grupy wyprobowanych przyjaciol.
+Pobyt w Tatrach wspominam do dzisiaj jako wspaniałą przygodę grupy wypróbowanych przyjaciół.
 == Sprzet ==

@@ Linia 35: / Linia 35: @@
 Wtedy też postanowiliśmy, żeby nadać naszej działalności jakieś formy zorganizowania. Zwróciliśmy się do PTTK, aby zalożyć sekcję grotołazów. Na początku się zgodzono, ale jak zobaczyli przygotowania do kolejnego wyjazdu, to co niektórzy się wystraszyli. Liny i sprzęt zrobiły swoje. Wtedy nazwaliśmy się PKG czyli Prywatny Klub Grotołazów.
-Zaczęliśmy zbierać dokumentację na temat jaskiń jurajskich. Sztandarowym dziełem było opracowanie Kowalskiego – o ile dobrze pamietam – „ Jaskinie Polskie“. Sami też wykonywaliśmy plany jaskin przez nas odwiedzanych.
+Zaczęliśmy zbierać dokumentację na temat jaskiń jurajskich. Sztandarowym dziełem było opracowanie Kowalskiego – o ile dobrze pamietam – „ Jaskinie Polskie“. Sami też wykonywaliśmy plany jaskiń przez nas odwiedzanych.
-W latach 1972-1973 uksztaltowała się grupa przyjaciół, ktora zaczęła już regularnie penetrować jaskinie jurajskie. Pod szyldem PKG - wygladało to bardzo poważnie – rozwijaliśmy naszą działalność.  Sprzęt w dużej części organizowaliśmy we własnym zakresie i przy pomocy rodziców, jak i bliskich. Narzuciliśmy sobie pewną dyscyplinę. Szkoliliśmy się we własnym zakresie. Dzięki uprawianiu żeglarstwa, nabrałem dużego doświadczenia w obchodzeniu się z linami. Pokazywałem kolegom różne wezły i ich zastosowanie. Umiałem czytać mapy topograficzne. Dzięki udziałom w zawodach na orientację, nie miałem problemów z posługiwaniem się mapą i kompasem. Tą wiedzę oczywiście przekazywałem dalej.
+W latach 1972-1973 ukształtowała się grupa przyjaciół, która zaczęła już regularnie penetrować jaskinie jurajskie. Pod szyldem PKG - wyglądało to bardzo poważnie – rozwijaliśmy naszą działalność. Sprzęt w dużej części organizowaliśmy we własnym zakresie i przy pomocy rodziców, jak i bliskich. Narzuciliśmy sobie pewną dyscyplinę. Szkoliliśmy się we własnym zakresie. Dzięki uprawianiu żeglarstwa, nabrałem dużego doświadczenia w obchodzeniu się z linami. Pokazywałem kolegom różne węzły i ich zastosowanie. Umiałem czytać mapy topograficzne. Dzięki udziałom w zawodach na orientację, nie miałem problemów z posługiwaniem się mapą i kompasem. Tą wiedzę oczywiście przekazywałem dalej.
-W 1973 zostalem powolany do wojska. Pare urlopow udalo mi sie spedzic na Jurze w Sokolich Gorach. Jeden z moich urlopow spedzilismy razem. To byla super wyprawa z Renia, Bronkiem i Markiem Topolem. Wystartowalismy wtedy od Zabierzowa i Bramy Bolechowickiej az do Gory Zborow kolo Kroczyc. Wyjechalismy pociagiem. Ale od poczatku. Idea zrodzila sie spontanicznie jak zreszta wiele w tych latach. Podzial rol odbyl sie blyskawicznie. My z Markiem jako najsilniejsi dostalismy najciezsze plecaki. Ja musialem spakowac konserwy, zupki i troche innych smakolykow, Marek namiot i zelastwo, Bronek pozostaly sprzet i Renie a Renia miala nas pilnowac. Polegalo to na tym abysmy sie rano myli, zabki czyscili, dbali o odziez i buty itd. W praktyce to tak wygladalo, zesmy po prostu nauczyli sie myc w kubku wody, sniadanie oszczedne i caly dzien na nogach. Wieczory to juz biwak, taki typowo kolezenski z ogniskiem czasami z marzeniami itd. Tu musisz wiedziec drogi czytelniku ze w tych czasach jura niebyla tak zagospodarowana jak dzisiaj. Prowiant nosilo sie na plecach a wode czerpalo ze studni. Do standardu nalezaly zupki blyskawiczne np. Rosol z kury z Wermiszelem. Robilo sie to tak: zupke gotowalo sie az do miekkosci makaronu, zupke wypijalo sie jako rosol albo byla ona podstawa wodzionki. Makaron pozostawal na gesto. Inna potrawa to makaron z roznymi dodatkami np. z gulaszem z puszki, z ketchupem, z jajecznica itd. Podstawa sniadan byly konserwy turystyczne. Smarowalo sie chleb w ten sposob ze najpierw tluszcz z konserwy a potem kroilo sie mielonke. Waznym elementem wyposazenia byly konserwy rybne. Sledz po gdansku, sledz w pomidorze, sledz na slono i slodko. Dodatkiem do sledzi byl chleb. Nie wazne czy swiezy, wazne ze byl. Na luksusy nie bylo nas stac. Czasami kupowale sie kielbase zwyczajna, ktora byla doskonala na ognisko. W czasie naszej wedrowki po jurze dluzej zatrzymalismy sie na skalach Bisnika, niedaleko Smolenia. Wspaniale utwory skalne i labirynt jaskiniowy. Ostanie pare dni spedzilismy na Gorze Zborow. Gore Zborow poznalem juz wczesniej z moich prywatnych wycieczek oraz rajdow turystycznych. Kiedys na zimowisku Komendy Choragwi w Kroczycach mielismy okazje spotkac sie z paroma kolegami z Harcerskiego Klubu Taternickiego w Katowicach. Dzieki nim tez poznalem pare ciekawych rzeczy. Tam poznalem rowniez kolege z Czestochowy Tadka K. Na Gorze Zborow pobylismy pare dni jednak pogoda zmusila nas do odwrotu. W drugim roku mojej sluzby wojskowej  Renia i Bronek sie pobrali. Obiecalem im ze bede na ich weselu i bylem.
+W 1973 zostałem powołany do wojska. Parę urlopów udało mi się spędzić na Jurze w Sokolich Górach. Jeden z moich urlopów spędziliśmy razem. To była super wyprawa z Renia, Bronkiem i Markiem Topolem. Wystartowaliśmy wtedy od Zabierzowa i Bramy Bolechowickiej aż do Góry Zborów koło Kroczyc. Wyjechaliśmy pociągiem. Ale od początku. Idea zrodziła się spontanicznie jak zresztą wiele w tych latach. Podział ról odbył się błyskawicznie. My z Markiem jako najsilniejsi dostaliśmy najcięższe plecaki. Ja musiałem spakować konserwy, zupki i trochę innych smakołyków, Marek namiot i żelastwo, Bronek pozostały sprzęt i Renie a Renia miała nas pilnować. Polegało to na tym abyśmy się rano myli, ząbki czyścili, dbali o odzież i buty itd. W praktyce to tak wyglądało, żeśmy po prostu nauczyli się myc w kubku wody, śniadanie oszczędne i cały dzien. na nogach. Wieczory to już biwak, taki typowo koleżeński z ogniskiem czasami z marzeniami itd. Tu musisz wiedzieć drogi czytelniku ze w tych czasach jura nie była tak zagospodarowana jak dzisiaj. Prowiant nosiło się na plecach a wodę czerpało ze studni. Do standardu należały zupki błyskawiczne np. Rosół z kury z Wermiszelem. Robiło się to tak: zupkę gotowało się aż do miękkości makaronu, zupkę wypijało się jako rosół albo była ona podstawa wodzionki. Makaron pozostawał na gęsto. Inna potrawa to makaron z rożnymi dodatkami np. z gulaszem z puszki, z ketchupem, z jajecznica itd. Podstawa śniadań były konserwy turystyczne. Smarowało się chleb w ten sposób, że najpierw tłuszcz z konserwy a potem kroiło się mielonkę. Ważnym elementem wyposażenia były konserwy rybne. Śledź po Gdańsku, śledź w pomidorze, śledź na słono i słodko. Dodatkiem do śledzi był chleb. Nie ważne czy świeży, ważne, że był. Na luksusy nie było nas stać. Czasami kupowało się kiełbasę zwyczajna, która była doskonała na ognisko. W czasie naszej wędrówki po jurze dłużej zatrzymaliśmy się na skalach Biśnika, niedaleko Smolenia. Wspaniale utwory skalne i labirynt jaskiniowy. Ostanie parę dni spędziliśmy na Górze Zborów. Gorę Zborów poznałem już wcześniej z moich prywatnych wycieczek oraz rajdów turystycznych. Kiedyś na zimowisku Komendy Chorągwi w Kroczycach mięliśmy okazje spotkać się z paroma kolegami z Harcerskiego Klubu Taternickiego w Katowicach. Dzięki nim tez poznałem parę ciekawych rzeczy. Tam poznałem również kolegę z Częstochowy Tadka K. Na Górze Zborów pobyliśmy parę dni jednak pogoda zmusiła nas do odwrotu. W drugim roku mojej służby wojskowej Renia i Bronek się pobrali. Obiecałem im ze będę na ich weselu i byłem.
-W czasie jak bylem w wojsku odbyla sie pierwsza wyprawa w Tatry jako RKG. Do dzisiaj zaluje ze mnie tam nie bylo.
+W czasie jak byłem w wojsku odbyła się pierwsza wyprawa w Tatry jako PKG. Do dzisiaj żałuje, że mnie tam nie było.
 == I powstal Rudzki Klub Grotolazow „NOCEK“ ==

@@ Linia 33: / Linia 33: @@
 == Idea zalozenia klubu ==
-Wtedy tez postanowilismy, zeby nadac naszej dzialalnosci jakies formy zorganizowania. Zwrocilismy sie do PTTK aby zalozyc sekcje grotolazow. Na poczatku sie zgodzono, ale jak zobaczyli przygotowania do kolejnego wyjazdu to co niektorzy sie wystraszyli. Liny i sprzet zrobily swoje. Wtedy nazwalismy sie PKG czyli Prywatny Klub Grotolazow.
+Wtedy też postanowiliśmy, żeby nadać naszej działalności jakieś formy zorganizowania. Zwróciliśmy się do PTTK, aby zalożyć sekcję grotołazów. Na początku się zgodzono, ale jak zobaczyli przygotowania do kolejnego wyjazdu, to co niektórzy się wystraszyli. Liny i sprzęt zrobiły swoje. Wtedy nazwaliśmy się PKG czyli Prywatny Klub Grotołazów.
-Zaczelismy zbierac dokumentacje na temat jaskin jurajskich. Sztandarowym dzielem bylo opracowanie Kowalskiego – o ile dobrze pamietam – „ Jaskinie Polskie“. Sami tez wykonywalismy plany jaskin przez nas odwiedzanych.
+Zaczęliśmy zbierać dokumentację na temat jaskiń jurajskich. Sztandarowym dziełem było opracowanie Kowalskiego – o ile dobrze pamietam – „ Jaskinie Polskie“. Sami też wykonywaliśmy plany jaskin przez nas odwiedzanych.
-W latach 1972-1973 uksztaltowala sie grupa przyjaciol ktora zaczela juz regularnie penetrowac jaskinie jurajskie. Pod szyldem PKG, - wygladalo to bardzo powaznie – rozwijalismy nasza dzialanosc.  Sprzet w duzej czesci organizowalismy we wlasnym zakresie i przy pomocy rodzicow jak i bliskich. Narzucilismy sobie pewna dyscypline. Szkolilismy sie we wlasnym zakresie. Dzieki uprawianiu zeglarstwa, nabralem duzego doswiadczenia w obchodzeniu sie z linami. Pokazywalem kolegom rozne wezly i ich zastosowanie. Umialem czytac mapy topograficzne. Dzieki udzialom w zawodach na orientacje, nie mialem problemow z poslugiwaniem sie mapa i kompasem. Ta wiedze oczywiscie przekazywalem dalej.
+W latach 1972-1973 uksztaltowała się grupa przyjaciół, ktora zaczęła już regularnie penetrować jaskinie jurajskie. Pod szyldem PKG - wygladało to bardzo poważnie – rozwijaliśmy naszą działalność.  Sprzęt w dużej części organizowaliśmy we własnym zakresie i przy pomocy rodziców, jak i bliskich. Narzuciliśmy sobie pewną dyscyplinę. Szkoliliśmy się we własnym zakresie. Dzięki uprawianiu żeglarstwa, nabrałem dużego doświadczenia w obchodzeniu się z linami. Pokazywałem kolegom różne wezły i ich zastosowanie. Umiałem czytać mapy topograficzne. Dzięki udziałom w zawodach na orientację, nie miałem problemów z posługiwaniem się mapą i kompasem. Tą wiedzę oczywiście przekazywałem dalej.
 W 1973 zostalem powolany do wojska. Pare urlopow udalo mi sie spedzic na Jurze w Sokolich Gorach. Jeden z moich urlopow spedzilismy razem. To byla super wyprawa z Renia, Bronkiem i Markiem Topolem. Wystartowalismy wtedy od Zabierzowa i Bramy Bolechowickiej az do Gory Zborow kolo Kroczyc. Wyjechalismy pociagiem. Ale od poczatku. Idea zrodzila sie spontanicznie jak zreszta wiele w tych latach. Podzial rol odbyl sie blyskawicznie. My z Markiem jako najsilniejsi dostalismy najciezsze plecaki. Ja musialem spakowac konserwy, zupki i troche innych smakolykow, Marek namiot i zelastwo, Bronek pozostaly sprzet i Renie a Renia miala nas pilnowac. Polegalo to na tym abysmy sie rano myli, zabki czyscili, dbali o odziez i buty itd. W praktyce to tak wygladalo, zesmy po prostu nauczyli sie myc w kubku wody, sniadanie oszczedne i caly dzien na nogach. Wieczory to juz biwak, taki typowo kolezenski z ogniskiem czasami z marzeniami itd. Tu musisz wiedziec drogi czytelniku ze w tych czasach jura niebyla tak zagospodarowana jak dzisiaj. Prowiant nosilo sie na plecach a wode czerpalo ze studni. Do standardu nalezaly zupki blyskawiczne np. Rosol z kury z Wermiszelem. Robilo sie to tak: zupke gotowalo sie az do miekkosci makaronu, zupke wypijalo sie jako rosol albo byla ona podstawa wodzionki. Makaron pozostawal na gesto. Inna potrawa to makaron z roznymi dodatkami np. z gulaszem z puszki, z ketchupem, z jajecznica itd. Podstawa sniadan byly konserwy turystyczne. Smarowalo sie chleb w ten sposob ze najpierw tluszcz z konserwy a potem kroilo sie mielonke. Waznym elementem wyposazenia byly konserwy rybne. Sledz po gdansku, sledz w pomidorze, sledz na slono i slodko. Dodatkiem do sledzi byl chleb. Nie wazne czy swiezy, wazne ze byl. Na luksusy nie bylo nas stac. Czasami kupowale sie kielbase zwyczajna, ktora byla doskonala na ognisko. W czasie naszej wedrowki po jurze dluzej zatrzymalismy sie na skalach Bisnika, niedaleko Smolenia. Wspaniale utwory skalne i labirynt jaskiniowy. Ostanie pare dni spedzilismy na Gorze Zborow. Gore Zborow poznalem juz wczesniej z moich prywatnych wycieczek oraz rajdow turystycznych. Kiedys na zimowisku Komendy Choragwi w Kroczycach mielismy okazje spotkac sie z paroma kolegami z Harcerskiego Klubu Taternickiego w Katowicach. Dzieki nim tez poznalem pare ciekawych rzeczy. Tam poznalem rowniez kolege z Czestochowy Tadka K. Na Gorze Zborow pobylismy pare dni jednak pogoda zmusila nas do odwrotu. W drugim roku mojej sluzby wojskowej  Renia i Bronek sie pobrali. Obiecalem im ze bede na ich weselu i bylem.

@@ Linia 21: / Linia 21: @@
 Tu muszę nadmienić, ze posiadałem krewnych na Jurze a mianowice w okolicy Olsztyna i Złotego Potoku. Namówiłem Bronka i Marka na wspólne wyjazdy. Nocowaliśmy u ciotki, albo wujka. W tym czasie dołączył do nas kolega Janusz Uciecha z Bronka klasy. Miałem rownież kontakt z kolegą Tadkiem K. z Częstochowy. On był już członkiem Częstochowskiego Klubu Grotołazów. Spotkaliśmy się parę razy w Częstochowie, parę razy pojechaliśmy w Góry Sokole. Z nim zwiedziłem moje pierwsze jaskinie tj. Olsztynska, Wszystkich Świetych, Koralowa. Udało nam się rownież zjechać do Studniska. On też pokazał mi pierwsze kroki wspinaczkowe i jaskiniowe. Był to rok 1970 lub 1971.
-Moje zafascynowanie przygoda i Jura udzielilo sie Bronkowi, Markowi i innym. Z reguly jezdzilem z Bronkiem i w ten sposob poznawalismy Jure. Moja znajomosc Sokolich Gor i ich jaskin a takze okolicy Ostreznika spowodowala, ze regularnie zaczelismy odwiedziac Jure.
+Moje zafascynowanie przygodą i Jurą udzieliło się Bronkowi, Markowi i innym. Z reguły jeździłem z Bronkiem i w ten sposób poznawaliśmy Jurę. Moja znajomość Sokolich Gór i ich jaskiń a także okolicy Ostrężnika spowodowała, że regularnie zaczęliśmy odwiedzać Jurę.
-Pewnego razu postanowilismy zwiedzic okolice Zlotego Potoku i Ostreznika. Namiot rozbilismy w zagrodzie pana Nowowiejskiego (dziadka). Namiot to wtedy byl stozek wykonany na wzor indianskich Tipi z brezentu (plotna nieprzemakalnego). Rano dziadki zapraszali nas na sniadanie i potem startowalismy w teren. Musze stwierdzic, ze wtedy zalozylem kronike wypraw jurajskich ale gdzies zaginela. Dosyc szczegolowo spenetrowalismy labirynt Ostreznika. Niektore komory byly bardzo trudno dostepne ale za to ze wspanialymi naciekami krasowymi, inne np. pelne nietoperzy. Rowniez okoliczne skalki jak Diable Mosty czy brama Twardowskiego naleza do urokow tego rezerwatu przyrody. Dosyc ciekawa jaskinia jest Wiercica.
+Pewnego razu postanowiliśmy zwiedzić okolice Złotego Potoku i Ostrężnika. Namiot rozbiliśmy w zagrodzie pana Nowowiejskiego (dziadka). Namiot to wtedy był stożek wykonany na wzór indiańskich Tipi z brezentu (płótna nieprzemakalnego). Rano dziadki zapraszali nas na śniadanie i potem startowaliśmy w teren. Muszę stwierdzić, że wtedy założyłem kronikę wypraw jurajskich, ale gdzieś zaginęła. Dosyć szczegółowo spenetrowaliśmy labirynt Ostrężnika. Niektóre komory były bardzo trudno dostępne ale za to ze wspaniałymi naciekami krasowymi, inne np. pełne nietoperzy. Również okoliczne skałki, jak Diable Mosty czy brama Twardowskiego należą do urokow tego rezerwatu przyrody. Dosyć ciekawą jaskinią jest Wiercica.
-Na poczatku dysponowalismy zwyklym harcerskim sprzetem biwakowym ktory czesciowo sobie sami zrobilismy. Pierwszy sprzet wspinaczkowy to pare lin sizalowych i konopnych, karabinki mielismy z pasow bezpieczenstwa, haki zrobil nam zaprzyjazniony rzemielsnik. Nawet kowal ze Zrebic wykonal dla nas pare rzeczy. Lampy to byly zwykle karbidowki, albo latarki na plaskie lub okragle baterie. Chelmow nie mielismy. Zastapily je grube czapki welniane. Dopiero pozniej udalo nam sie zorganizowac pare lamp i chelmow gorniczych. Do jaskin chodzilo sie w ubraniach drelichowych ktore mozna bylo nabyc w sklepach rolniczych jako ubrania robocze. Pierwsze nasze liny tez kupilismy u rolnika.  Bluze i spodnie zszywalo sie razem i juz byl dobry kombinezon jaskiniowy. Takie byly czasy. Nie bez znaczenia byli moi krewni. Zawsze udzielali nam gosciny. Moglismy rozbic namioty np. za stodola, zawsze mieli dla nas swieze mleko, pare jajek, a ciotka dobre slowo. I tu nie przesadzam. Jak wychodzilismy rano ciotka widzac nasz sprzet zaczynala sie modlic o nasz zdrowy powrot. Jak wracalismy bardzo sie cieszyla.
+Na początku dysponowaliśmy zwykłym harcerskim sprzętem biwakowym, który częściowo sobie sami zrobiliśmy. Pierwszy sprzęt wspinaczkowy to parę lin sizalowych i konopnych, karabinki mieliśmy z pasów bezpieczeństwa, haki zrobił nam zaprzyjaźniony rzemieślnik. Nawet kowal ze Zrębic wykonał dla nas parę rzeczy. Lampy to były zwykłe karbidówki, albo latarki na płaskie lub okrągłe baterie. Hełmów nie mieliśmy. Zastąpiły je grube czapki wełniane. Dopiero później udało nam się zorganizować parę lamp i hełmów górniczych. Do jaskiń chodziło się w ubraniach drelichowych, które można było nabyć w sklepach rolniczych jako ubrania robocze. Pierwsze nasze liny też kupiliśmy u rolnika.  Bluzę i spodnie zszywało się razem i już był dobry kombinezon jaskiniowy. Takie były czasy. Nie bez znaczenia byli moi krewni. Zawsze udzielali nam gościny. Mogliśmy rozbić namioty np. za stodołą, zawsze mieli dla nas świeże mleko, parę jajek, a ciotka dobre słowo. I tu nie przesadzam. Jak wychodziliśmy rano, ciotka widząc nasz sprzęt zaczynała się modlić o nasz zdrowy powrót. Jak wracaliśmy, bardzo się cieszyła.
-Pewnego razu wybralismy sie do jakinii Koralowej. Dochodzac do Olsztynskiej zauwazylismy sporo dymu. Ktos po prostu niedawno palil ognisko a ze bylo wilgotno to i dymu sie nazbieralo. Byl z nami wtedy Janusz Uciecha. On kompletnie zielony ale ciekawy. Mimo wszystko postanowilismy zjechac do Koralowej.
+Pewnego razu wybraliśmy się do jaskini Koralowej. Dochodząc do Olsztyńskiej zauważylismy sporo dymu. Ktoś po prostu niedawno palił ognisko, a że było wilgotno to i dymu się nazbierało. Był z nami wtedy Janusz Uciecha. On kompletnie zielony ale ciekawy. Mimo wszystko postanowiliśmy zjechać do Koralowej. Po jakimś czasie pobytu na dole, zauważyliśmy, że tu też śmierdzi dymem. Dowodziło by to, że istnieją szczeliny lub korytarze, którymi przedostał się do Koralowej. Wychodząc z jaskini posługiwaliśmy się wezłami Prusika, czyli autoasekuracja. Bronek i Uciech wyszli, chociaż już nie czuli się za dobrze. Ja byłem ostatni. Ostanie metry musieli mnie wyciągać, bo już mi się niedobrze zrobiło. Po zwinięciu sprzętu stwierdziliśmy, że trzeba koniecznie się odtruć - najlepiej piwem. Poszliśmy więc do Olsztyna. Tam okazało się, że bar zamkniety, ale sklep był otwarty. Na pociechę kupiliśmy butelkę Jałowcówki. Po powrocie na biwak w Zrębicach (czytaj do ciotki za stodołę) i jak pamiętam, po dobrej kolacji - postanowiliśmy skonsumować nasz nabytek. Nie macie pojęcia, jak potrafi smakować Jałowcówka z dekla od menażki, Brr, pamiętam do dzisiaj. Odtrutka podziałała. Rano poszliśmy znowu do nowych przygód.
-Nasze zainteresowania oczywiscie nie pozostaly bez echa w kregu naszych znajomych i kolegow. W tym czasie  rowniez,  dolaczyla do grotolazow  Renia. Oczywiscie znalismy sie bo ona chodzila z Bronkiem do jednej klasy. Nie pamietam dokladnie kiedy po raz pierwszy wyjechala z nami na Jure ale wydaje mi sie ze byl to rok 1972.
+Nasze zainteresowania oczywiscie nie pozostały bez echa w kręgu naszych znajomych i kolegów. W tym czasie  rownież,  dołączyła do grotołazów Renia. Oczywiście znaliśmy się, bo ona chodziła z Bronkiem do jednej klasy. Nie pamietam dokładnie kiedy po raz pierwszy wyjechała z nami na Jurę, ale wydaje mi się, że był to rok 1972.
 == Idea zalozenia klubu ==

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-Uwaga: ''Niniejszy tekst „Wspomnien“ jest wlasnoscia autora Bernarda Pala (Bosmana). Wszelkie poprawki i zmiany tekstu bez zgody autora sa niedozwolone i naruszaja statut Prawa Autorskiego. Publikacje tekstu bez zgody autora sa niedopuszczalne.''.
+Uwaga: ''Niniejszy tekst „Wspomnien“ jest własnością autora Bernarda Pala (Bosmana). Wszelkie poprawki i zmiany tekstu bez zgody autora sa niedozwolone i naruszaja statut Prawa Autorskiego. Publikacje tekstu bez zgody autora sa niedopuszczalne.''.
-Motto: '''A na poczatku byla wspaniala przyjazn ktora przetwala do dzisiaj.'''
+Motto: '''A na poczatku była wspaniała przyjaźn, która przetrwała do dzisiaj.'''
-A  wszystko sie zaczelo od przyjazni trzech mlodych ludzi, Bernarda Pala (Bosmana), Bronka Szmatlocha i Marka Topola. Z Markiem chodzilem do szkoly podstawowej nr. 1 w Nowym Bytomiu.
+A wszystko się zaczęło od przyjaźni trzech młodych ludzi, Bernarda Pala (Bosmana), Bronka Szmatłocha i Marka Topola. Z Markiem chodziłem do szkoly podstawowej nr. 1 w Nowym Bytomiu.
-Razem zdalismy egzamin do II LO in.G.Morcinka w Wirku. Byl to rok 1969.
+Razem zdaliśmy egzamin do II LO im. G. Morcinka w Wirku. Był to rok 1969.
 == Obozy harcerskie i PTTK to jedna z drog do poznania Jury K-CZ. ==
-W tym roku takze pojechalem na oboz harcerski do Mysliny. Byla to akcja komendy Choragwi w Katowicach, „Mlodzi Gospodarze Wojewodztwa“. Tam pracowalismy przy remoncie drogi do Ozimka.
+W tym roku także pojechałem na obóz harcerski do Myśliny. Była to akcja komendy Chorągwi w Katowicach, „Młodzi Gospodarze Województwa“. Tam pracowaliśmy przy remoncie drogi do Ozimka.
-Na tym obozie poznalem Bronka Szmatlocha. On byl odemnie o rok starszy. Okazalo sie ze jest takze uczniem II LO. Oprocz Bronka na obozie bylo jeszcze wiele osob z jego klasy i szkoly. Komenendantem byl wtedy Wladek Wisla a oboznym Franek Dymosz.
+Na tym obozie poznałem Bronka Szmatłocha. On był ode mnie o rok starszy. Okazało się, że jest także uczniem II LO. Oprocz Bronka, na obozie bylo jeszcze wiele osob z jego klasy i szkoły. Komendantem był wtedy Władek Wisła, a oboźnym Franek Dymosz.
-W nastepnym roku pojechalismy z Bronkiem na Harcerski kurs turystyczny organizowany przez Katowicka Komende Choragwi. Oboz odbyl sie w Krepie Kolo Zawiercia. Razem z Bronkiem zadalismy egzaminy na   „Organizatora Turystyki PTTK“ oraz „Przodownika Turystyki PTTK“  na woj. Katowickie. Bylismy najmlodszymi czlonkami PTTK ktorzy zdali te egzaminy. Uprawnienia jednak dostalem po skonczeniu 18 lat.
+W następnym roku pojechaliśmy z Bronkiem na Harcerski kurs turystyczny organizowany przez Katowicką Komendę Choragwi. Obóz odbył się w Krępie Koło Zawiercia. Razem z Bronkiem zadaliśmy egzaminy na „Organizatora Turystyki PTTK“ oraz „Przodownika Turystyki PTTK“ na woj. Katowickie. Byliśmy najmłodszymi członkami PTTK, którzy zdali te egzaminy. Uprawnienia jednak dostałem po skończeniu 18 lat.
-W tym czasie, na zamku Bonera w Podzamczu kolo Ogrodzienca, odbyly sie uroczystosci z okazji XV-lecia harcerskij akcji „Zamonit“. Bronek i ja nalezelismy do grupy majacej specjalne zadanie. Mianowicie zgodnie ze scenariuszem, kazdy rok akcji prezentowaj jej historie. Po wywolaniu konkretnego roku w oknach na poludniowej stronie zamku (tej gdzie jest ich duzo a na dole byl plac na ognisko) powinna pojawic sie pochodnia. Harcerz ktory ja trzymal, powinien byc niewidoczny. Razem z Bronkiem przekonalismy rezysera (z Katowic), ze lepiej bedzie jezeli te pochodnie bedziemy trzymali w pozycji stojacej. Rezyser o malo nie wpadl w panike widzac jak wysoko stoimy ponad poziom. W tym czasie przybiegla do nas starsza pani ktora opiekowala sie ruinami. Zaczela nas straszyc milicja ze demolujemy ruiny. Czego bidula nie wiedziala, to to, ze za pare godzin bedziemy mieli na dole wszystkich owczenych i znanych notabli na czele z I sekretarzem KW PZPR, Komendantem wojewodzkim MO i innymi goscmi. Milicja byla juz odpowiednio wczesniej zabezpieczajac impreze. Taka byla wtedy opinia.
+W tym czasie, na zamku Bonera w Podzamczu koło Ogrodzieńca, odbyły się uroczystości z okazji XV-lecia harcerskiej akcji „Zamonit“. Bronek i ja należeliśmy do grupy mającej specjalne zadanie. Mianowicie, zgodnie ze scenariuszem, każdy rok akcji prezentował jej historię. Po wywołaniu konkretnego roku w oknach na południowej stronie zamku (tej gdzie jest ich dużo - a na dole był plac na ognisko) powinna pojawić się pochodnia. Harcerz który ją trzymal, powinien być niewidoczny. Razem z Bronkiem przekonaliśmy reżysera (z Katowic), że lepiej będzie jeżeli tę pochodnię będziemy trzymali w pozycji stojącej. Reżyser o mało nie wpadł w panikę, widząc jak wysoko stoimy ponad poziom. W tym czasie przybiegła do nas starsza pani, która opiekowała sie ruinami. Zaczęła nas straszyć milicją, że demolujemy ruiny. Czego bidula nie wiedziała, to to, że za parę godzin będziemy mieli na dole wszystkich ówczesnych i znanych notabli - na czele z I sekretarzem KW PZPR, Komendantem wojewódzkim MO i innymi gośćmi. Milicja była już odpowiednio wcześniej, zabezpieczając imprezę. Taka była wtedy opinia.
-Razem z Markiem i Bronkiem interesowalismy sie Jura Krakowsko –Czestochowska. Juz w tym czasie bylismy czlonkami PTTK. W tym momencie jednak trudno mowic o sprecyzowanym kierunku dzialan.
+Razem z Markiem i Bronkiem interesowaliśmy się Jurą Krakowsko–Czestochowską. Już w tym czasie byliśmy członkami PTTK. W tym momencie jednak trudno mówić o sprecyzowanym kierunku działań.
 == Pierwsze wyprawy ==
-Tu musze nadmienic, ze posiadalem krewnych na Jurze a mianowice w okolicy Olsztyna i Zlotego Potoku.
+Tu muszę nadmienić, ze posiadałem krewnych na Jurze a mianowice w okolicy Olsztyna i Złotego Potoku. Namówiłem Bronka i Marka na wspólne wyjazdy. Nocowaliśmy u ciotki, albo wujka. W tym czasie dołączył do nas kolega Janusz Uciecha z Bronka klasy. Miałem rownież kontakt z kolegą Tadkiem K. z Częstochowy. On był już członkiem Częstochowskiego Klubu Grotołazów. Spotkaliśmy się parę razy w Częstochowie, parę razy pojechaliśmy w Góry Sokole. Z nim zwiedziłem moje pierwsze jaskinie tj. Olsztynska, Wszystkich Świetych, Koralowa. Udało nam się rownież zjechać do Studniska. On też pokazał mi pierwsze kroki wspinaczkowe i jaskiniowe. Był to rok 1970 lub 1971.
 Moje zafascynowanie przygoda i Jura udzielilo sie Bronkowi, Markowi i innym. Z reguly jezdzilem z Bronkiem i w ten sposob poznawalismy Jure. Moja znajomosc Sokolich Gor i ich jaskin a takze okolicy Ostreznika spowodowala, ze regularnie zaczelismy odwiedziac Jure.