Usa - Historia wersji

Damian o 11:31, 3 mar 2012

2012-03-03T11:31:22Z

Damian o 11:28, 3 mar 2012

2012-03-03T11:28:54Z

Damian o 09:45, 11 paź 2009

2009-10-11T09:45:53Z

Damian o 16:39, 15 wrz 2009

2009-09-15T16:39:19Z

Damian o 16:33, 15 wrz 2009

2009-09-15T16:33:38Z

Damian o 16:26, 15 wrz 2009

2009-09-15T16:26:05Z

Damian o 12:36, 13 wrz 2009

2009-09-13T12:36:40Z

Damian o 12:21, 13 wrz 2009

2009-09-13T12:21:15Z

Damian o 09:11, 12 wrz 2009

2009-09-12T09:11:37Z

Damian o 09:08, 12 wrz 2009

2009-09-12T09:08:59Z

@@ Linia 22: / Linia 22: @@
 Kolumbia Brytyjska
-[[Image:1.jpg|thumb|left|W Kanadzie]]Lasy, lasy, lasy. Dziesiątki a w efekcie setki mil (na początku przeliczaliśmy wszystko na kilometry lecz to bez sensu, to się nie da. Po kilku dniach wsiąkliśmy w mile, stopy, funty itd.) raz w górę, raz w dół. Dolina, przełęcz, dolina i tak ciągle. W pewnym miejscu drogę zastąpił nam potężny łoś. Spostrzegliśmy go w ostatniej chwili. Wiatr wiał w naszą stronę a ewentualny odwrót równał się podjazdowi. Hałasujemy lecz łoś jakoś nie myślał się cofnąć. W końcu jednak majestatycznie zagłębił się w kniei. Teren, którym jechaliśmy nie sposób porównać do tego co znamy w Europie (no może w Skandynawii lub Rosji). O ile u nas zawsze są jakieś przyczółki cywilizacji to tu jest tylko droga. Musimy mentalnie przestawić się na te odległości i na tą pustkę. Tak więc po kilku dniach wpadamy w swoisty rytm wyprawy. Jazda w przeróżnym terenie, posiłki, biwaki. Na czwarty dzień docieramy do granicy kanadyjsko-amerykańskiej.
+[[Image:kanada.jpg|thumb|left|W Kanadzie]]Lasy, lasy, lasy. Dziesiątki a w efekcie setki mil (na początku przeliczaliśmy wszystko na kilometry lecz to bez sensu, to się nie da. Po kilku dniach wsiąkliśmy w mile, stopy, funty itd.) raz w górę, raz w dół. Dolina, przełęcz, dolina i tak ciągle. W pewnym miejscu drogę zastąpił nam potężny łoś. Spostrzegliśmy go w ostatniej chwili. Wiatr wiał w naszą stronę a ewentualny odwrót równał się podjazdowi. Hałasujemy lecz łoś jakoś nie myślał się cofnąć. W końcu jednak majestatycznie zagłębił się w kniei. Teren, którym jechaliśmy nie sposób porównać do tego co znamy w Europie (no może w Skandynawii lub Rosji). O ile u nas zawsze są jakieś przyczółki cywilizacji to tu jest tylko droga. Musimy mentalnie przestawić się na te odległości i na tą pustkę. Tak więc po kilku dniach wpadamy w swoisty rytm wyprawy. Jazda w przeróżnym terenie, posiłki, biwaki. Na czwarty dzień docieramy do granicy kanadyjsko-amerykańskiej.
 STANY ZJEDNOCZONE

@@ Linia 18: / Linia 18: @@
 Alberta
-[[Image:2.jpg|thumb|right|W drodze na Elk Pass]]Z Polski samochodem pojechałem z Pawłem do niemieckiego Marsbergu (tu mieszka obecnie Krzysiek). Następnie już razem do Brukseli (odwiozła nas Eryka, żona Krzyśka) skąd samolotem do Calgary. Wcześniej nawiązałem kontakt z Stanem Majcherkiewiczem. Wspaniały człowiek. Kilka lat temu rowerem przejechał całą Kanadę od Pacyfiku po Atlantyk (http://www.koloroweru.pl/strony/sm_rpk2002_0.html). Stan odbiera nas z lotniska. U niego w domu zostawiamy kartony z rowerów i nazajutrz jego syn zawozi nas do Banff. Tu tylko niezbędne zakupy (m in. spray na niedźwiedzie i gaz do gotowania) i od razu w daleką drogę. Pogoda cudowna. Pierwsza mila już jest krwawa. Krzysiek zalicza glebę na szczęście bez poważniejszych konsekwencji bo rany zagoiły się jeszcze przed końcem wyprawy. Dolina którą podążaliśmy miała imponujące rozmiary. Wysokie szczyty, rzeki, ostre podjazdy, zjazdy po kamienistych traktach wymagające ciągłej koncentracji. Jesteśmy oczarowani wszystkim co nas otacza. Obawialiśmy się nagłego spotkania z większymi osobnikami tutejszej fauny z misiem grizzly na czele. Czyniliśmy przeto trochę hałasu. O ramę obijał się zawieszony garnuszek a oprócz tego czasem używaliśmy gwizdków w terenie, który wydawał się mocno odosobniony. Prócz jeleni, saren czy mniejszych zwierzaków nic nie wchodziło w drogę. Spray na niedźwiedzie (gaz pieprzowy) okazał się jednak skuteczny gdy na pierwszym biwaku użyliśmy go przypadkowo na siebie. Sytuacja była nieco zabawna lecz skutki już niezbyt. 3 godziny przychodziliśmy do siebie a sprzęt (na który „pstryknąłem”) dawał nam popalić w sensie dosłownym przez 2 tygodnie. Przełęcz Elk (1905) dała nam się również w znaki. Pchanie roweru po kamieniach w upale, podjazd to po trawach to po kamieniach a na dodatek roje komarów. Pokonaliśmy jednak pierwszy wododział i wjechaliśmy do Kolumbii Brytyjskiej.
+[[Image:kolbbryt.jpg|thumb|right|W drodze na Elk Pass]]Z Polski samochodem pojechałem z Pawłem do niemieckiego Marsbergu (tu mieszka obecnie Krzysiek). Następnie już razem do Brukseli (odwiozła nas Eryka, żona Krzyśka) skąd samolotem do Calgary. Wcześniej nawiązałem kontakt z Stanem Majcherkiewiczem. Wspaniały człowiek. Kilka lat temu rowerem przejechał całą Kanadę od Pacyfiku po Atlantyk (http://www.koloroweru.pl/strony/sm_rpk2002_0.html). Stan odbiera nas z lotniska. U niego w domu zostawiamy kartony z rowerów i nazajutrz jego syn zawozi nas do Banff. Tu tylko niezbędne zakupy (m in. spray na niedźwiedzie i gaz do gotowania) i od razu w daleką drogę. Pogoda cudowna. Pierwsza mila już jest krwawa. Krzysiek zalicza glebę na szczęście bez poważniejszych konsekwencji bo rany zagoiły się jeszcze przed końcem wyprawy. Dolina którą podążaliśmy miała imponujące rozmiary. Wysokie szczyty, rzeki, ostre podjazdy, zjazdy po kamienistych traktach wymagające ciągłej koncentracji. Jesteśmy oczarowani wszystkim co nas otacza. Obawialiśmy się nagłego spotkania z większymi osobnikami tutejszej fauny z misiem grizzly na czele. Czyniliśmy przeto trochę hałasu. O ramę obijał się zawieszony garnuszek a oprócz tego czasem używaliśmy gwizdków w terenie, który wydawał się mocno odosobniony. Prócz jeleni, saren czy mniejszych zwierzaków nic nie wchodziło w drogę. Spray na niedźwiedzie (gaz pieprzowy) okazał się jednak skuteczny gdy na pierwszym biwaku użyliśmy go przypadkowo na siebie. Sytuacja była nieco zabawna lecz skutki już niezbyt. 3 godziny przychodziliśmy do siebie a sprzęt (na który „pstryknąłem”) dawał nam popalić w sensie dosłownym przez 2 tygodnie. Przełęcz Elk (1905) dała nam się również w znaki. Pchanie roweru po kamieniach w upale, podjazd to po trawach to po kamieniach a na dodatek roje komarów. Pokonaliśmy jednak pierwszy wododział i wjechaliśmy do Kolumbii Brytyjskiej.
 Kolumbia Brytyjska

← poprzednia wersja		Wersja z 09:45, 11 paź 2009
Linia 94:		Linia 94:

	Tu warto przeczytać pierwszy akapit - http://www.trek4fun.com/great_divide_trail/great_divide_route_journal/great_divide_trail_preface.htm		Tu warto przeczytać pierwszy akapit - http://www.trek4fun.com/great_divide_trail/great_divide_route_journal/great_divide_trail_preface.htm
		+
		+	Trasa jest też wyzwaniem dla wyczynowców - http://www.youtube.com/watch?v=CDZoQU73lYU

	* - Great Divide lub Continental Divide to tzw. Wielki Dział Wód w Ameryce Pn, przebiega głównym grzbietem Gór Skalistych i oddziela zlewisko Oceanu Spokojnego od Atlantyckiego - http://en.wikipedia.org/wiki/Continental_Divide_of_the_Americas		* - Great Divide lub Continental Divide to tzw. Wielki Dział Wód w Ameryce Pn, przebiega głównym grzbietem Gór Skalistych i oddziela zlewisko Oceanu Spokojnego od Atlantyckiego - http://en.wikipedia.org/wiki/Continental_Divide_of_the_Americas

← poprzednia wersja		Wersja z 16:39, 15 wrz 2009
Linia 95:		Linia 95:
	Tu warto przeczytać pierwszy akapit - http://www.trek4fun.com/great_divide_trail/great_divide_route_journal/great_divide_trail_preface.htm		Tu warto przeczytać pierwszy akapit - http://www.trek4fun.com/great_divide_trail/great_divide_route_journal/great_divide_trail_preface.htm

−	* - Great Divide lub Continental Divide to tzw. Wielki Dział Wód w Ameryce Pn, przebiega głównym grzbietem Gór Skalistych i oddziela zlewisko Oceanu Spokojnego od Atlantyckiego	+	* - Great Divide lub Continental Divide to tzw. Wielki Dział Wód w Ameryce Pn, przebiega głównym grzbietem Gór Skalistych i oddziela zlewisko Oceanu Spokojnego od Atlantyckiego - http://en.wikipedia.org/wiki/Continental_Divide_of_the_Americas

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-{{wyjazd|KANADA/STANY ZJEDNOCZONE - wyprawa rowerowa Great Divide |<u>Damian Szołtysik</u>, Paweł Szołtysik, Krzysztof Hilus |17 VII - 4 IX 2009}}
+{{wyjazd|KANADA/STANY ZJEDNOCZONE - wyprawa rowerowa Great Divide* |<u>Damian Szołtysik</u>, Paweł Szołtysik, Krzysztof Hilus |17 VII - 4 IX 2009}}
 Zdjęcia - http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2009%2FUSA
@@ Linia 94: / Linia 94: @@
 Tu warto przeczytać pierwszy akapit - http://www.trek4fun.com/great_divide_trail/great_divide_route_journal/great_divide_trail_preface.htm

← poprzednia wersja		Wersja z 16:26, 15 wrz 2009
Linia 1:		Linia 1:
	{{wyjazd\|KANADA/STANY ZJEDNOCZONE - wyprawa rowerowa Great Divide \|<u>Damian Szołtysik</u>, Paweł Szołtysik, Krzysztof Hilus \|17 VII - 4 IX 2009}}		{{wyjazd\|KANADA/STANY ZJEDNOCZONE - wyprawa rowerowa Great Divide \|<u>Damian Szołtysik</u>, Paweł Szołtysik, Krzysztof Hilus \|17 VII - 4 IX 2009}}
		+
		+	Zdjęcia - http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2009%2FUSA

@@ Linia 83: / Linia 83: @@
 Linki:
-Blog Krzyśka Hilusa (w języku niemieckim) - http://www.khilus.blogspot.com/
+Blog Krzyśka Hilusa (w języku niemieckim)oraz zdjęcia - http://www.khilus.blogspot.com/
 Strona z zaznaczonym na GoogleMap szlakiem i innymi ciekawostkami: http://tourdivide.org/leaderboard

@@ Linia 63: / Linia 63: @@
 Odżywianie – dość monotonne. Nie ma takiego wyboru jak w Polsce. Mimo wszystko jedliśmy dużo słodyczy i owoce. Nie dobre pieczywo. Piliśmy mnóstwo płynów, wsypując do wody tabletki z niezbędnymi minerałami. Zawsze wieźliśmy po 3 litry płynów a w pustynnym terenie 6/głowę. Na północy wiele rzek i strumieni. W Wyoming, części Colorado i Nowym Meksyku latem ciężko zdobyć wodę w terenie. Zabieraliśmy ją w osadach. Dobrze trzeba zaplanować zaopatrzenie w żywność. Były odcinki gdzie 3 –4 dni nie było możliwości zaopatrzenia. W drodze do El Rito mieliśmy żywności na pół dnia a droga była na 2 dni. Jakoś przetrwaliśmy.
-[[Image:8.jpg|thumb|left|Przy polskiej parafii w Phoenix ]]Ludzie – tereny, które przemierzaliśmy w opisach figurują jako „remote area”. Rzadko zaludnione co nie znaczy bezludne. Na szutrach co jakiś czas mijał nas truck, który pewno podążał na jedno z licznych rancz. Czasem widać nawet konnych jeźdźców.  Ranczo oznacza setki hektarów pustkowia ogrodzonego kolczastym drutem. Na szlaku spotkaliśmy 2 bikerów podążających w tym samym kierunku co my oraz 2 jadących w przeciwną stronę. Zawsze zamieniliśmy kilka słów. Kilku minęliśmy w pędzie więc nie wiemy dokąd i skąd jechali. Spotkaliśmy również takich, którzy jechali od oceanu do oceanu. Czasem w dziwnych miejscach stały „kampery”.
+[[Image:8.jpg|thumb|left|Przy polskiej parafii w Phoenix ]]Ludzie – tereny, które przemierzaliśmy w opisach figurują jako „remote area”. Rzadko zaludnione co nie znaczy bezludne. Na szutrach co jakiś czas mijał nas truck, który pewno podążał na jedno z licznych rancz. Czasem widać nawet konnych jeźdźców.  Ranczo oznacza setki hektarów pustkowia ogrodzonego kolczastym drutem. Na szlaku spotkaliśmy 2 bikerów podążających w tym samym kierunku co my (Neala w Montanie i Larsa w Nowym Meksyku) oraz 2 jadących w przeciwną stronę. Zawsze zamieniliśmy kilka słów. Kilku minęliśmy w pędzie więc nie wiemy dokąd i skąd jechali. Spotkaliśmy również takich, którzy jechali od oceanu do oceanu. Czasem w dziwnych miejscach stały „kampery”.
 Ludzie przyjaźni, życzliwi, często oferujący bezinteresowną pomoc. To mi się w Ameryce najbardziej podobało. Wystarczyło zatrzymać się w jakimś miejscu gdzie było kilka osób to już okazywano zainteresowanie, wywiązywała się dyskusja a żegnaliśmy jak starzy znajomi. Tego w Europie często nie ma. Przejeżdżaliśmy również dawne i obecne terytoria indiańskich plemion. Na północy m in. Kutenejów, Czarnych Stóp, Arapachów, Szejenów, a na południu Apaczów i Nawahów. Okazali nam również wiele życzliwości a od jednego Apacza otrzymaliśmy w prezencie książkę o historii odłamu Jicarilla. Między Calgary a Phoenix nie spotkaliśmy ani jednego Polaka choć kilka osób przyznało się do polskich korzeni. Najważniejsze jednak, że i na starcie i na mecie poznaliśmy wspaniałych rodaków z których można być dumnym.
@@ Linia 83: / Linia 83: @@
 Linki:
-Blog Krzyśka Hilusa (w języku niemieckim) -
+Blog Krzyśka Hilusa (w języku niemieckim) - http://www.khilus.blogspot.com/
 Strona z zaznaczonym na GoogleMap szlakiem i innymi ciekawostkami: http://tourdivide.org/leaderboard

@@ Linia 31: / Linia 31: @@
 Nawigacja na szlaku nie przedstawiała większych trudności ale...
-Krzysiek przetłumaczył sobie opis całego szlaku, dodatkowo posiłkowaliśmy się mapą a czasem kompasem. Ważny był licznik bo często na jego podstawie trzeba było nagle skręcić w niepozorną drogę. Jedna pomyłka była bolesna. Niby wszystko się zgadzało i pół dnia podjeżdżaliśmy makabrycznym podjazdem. I co? Nagle droga skończyła się w środku lasu. Prowadziła po prostu do wyrębu. Powrót i poczucie straconego czasu i sił. Na domiar złego rozpętała się burza. Zjeżdżaliśmy po błotnej mazi smagani strugami deszczu. Było to w miejscowości Ferendale. Jak się później okazało na rozwidleniu pojechaliśmy „trochę źle”. Na szczęście można było nadrobić zwykłą drogą. Potem już byliśmy przeczuleni. Jeszcze 4 razy zbłądziliśmy ale tylko „trochę”. Biwaki zawsze próbowaliśmy robić w pobliżu wody co często jednak nie było możliwe. Wypadały więc w różnym terenie i w różnych okolicznościach o czym by można długo pisać. Południowa Montana to kraina prerii. Wykorzystana na rozległe pastwiska dla bydła. W jeden dzień pokonaliśmy 2 razy Divide w deszczu i zimnie. Męczący dzień. W dodatku rowery oklejone były grubą warstwą błota zmieszanego z krowim łajnem z dodatkiem igliwia. Musieliśmy wstać o świcie by poświęcić 2 godziny na umycie sprzętu w pobliskiej rzece.
+Krzysiek przetłumaczył sobie opis całego szlaku, dodatkowo posiłkowaliśmy się mapą a czasem kompasem. Ważny był licznik bo często na jego podstawie trzeba było nagle skręcić w niepozorną drogę. Jedna pomyłka była bolesna. Niby wszystko się zgadzało i pół dnia podjeżdżaliśmy makabrycznym podjazdem. I co? Nagle droga skończyła się w środku lasu. Prowadziła po prostu do wyrębu. Powrót i poczucie straconego czasu i sił. Na domiar złego rozpętała się burza. Zjeżdżaliśmy po błotnej mazi smagani strugami deszczu. Było to w miejscowości Ferndale. Jak się później okazało na rozwidleniu pojechaliśmy „trochę źle”. Na szczęście można było nadrobić zwykłą drogą. Potem już byliśmy przeczuleni. Jeszcze 4 razy zbłądziliśmy ale tylko „trochę”. Biwaki zawsze próbowaliśmy robić w pobliżu wody co często jednak nie było możliwe. Wypadały więc w różnym terenie i w różnych okolicznościach o czym by można długo pisać. Południowa Montana to kraina prerii. Wykorzystana na rozległe pastwiska dla bydła. W jeden dzień pokonaliśmy 2 razy Divide w deszczu i zimnie. Męczący dzień. W dodatku rowery oklejone były grubą warstwą błota zmieszanego z krowim łajnem z dodatkiem igliwia. Musieliśmy wstać o świcie by poświęcić 2 godziny na umycie sprzętu w pobliskiej rzece.
 Na osobną uwagę zasługują osady. Zawsze szukaliśmy „Grocery Store”. W przeciwieństwie do polskich sklepów, nawet tych wiejskich tutejsze zaopatrzone są fatalnie. Wybór mizerny o cenach nie wspominam. Tym niemniej nie mieliśmy innego wyjścia bo następny sklep mógł być 70 mil dalej. Osady bo trudno to nazwać miastami są często opustoszałe. Niby domy otwarte, auta przy domach otwarte a ludzi brak. Próbowaliśmy czasem zdobyć wodę i była to trudna sztuka. Po za tym te miasteczka z Dzikiego Zachodu tchną atmosferą zatrzymanego czasu. Nic tu się z pozoru (a może naprawdę) nie dzieje. Zastanawialiśmy się jak tu można żyć. Przykładem jest takie Ovando, miasteczko wśród pastwisk. Podobnie wygląda Basin, Grant i wiele innych. Powstawały w czasach Dzikiego Zachodu. Ich świetność jeżeli kiedykolwiek była przeminęła wraz wydobytym złotem. Większe miasteczka (wielkości jednej dzielnicy Rudy Śl) posiadały większy market, stację benzynową, czasem bibliotekę. Wszystkie miasta parterowe. Nas interesowały tylko sklepy spożywcze, ewentualnie rowerowe i biblioteki gdzie był darmowy Internet.
 Wspaniali na całej trasie byli ludzie. Serdeczni i otwarci. Ale wracam do Montany. Przed Basin szlak wiódł mocno w górę. Szlak przypominał tatrzańską ścieżkę. Nie sposób było jechać a pchanie rowerów szło opornie. 3 km w ponad godzinę. W końcu naszły nas wątpliwości a potem przerażenie, że znów zbłądziliśmy. Dzień miał się ku końcowi a my wspinaliśmy się trudnym szlakiem donikąd? Decyzja szybka. Wracamy do ostatniego pewnego punktu. Karkołomny zjazd i jesteśmy w punkcie wyjścia. Robimy ognisko i w środku kniei biwakujemy czujni na odgłosy z zewnątrz. W nocy w lesie słyszymy jakieś dziwne dźwięki. Z napięciem oczekujemy dalszych wydarzeń ale po kilkunastu minutach zalega cisza. Rano tą samą trasą idziemy jeszcze raz w górę. Gdybyśmy wczoraj poszli 100 m dalej to trafili byśmy na znak potwierdzający właściwy kierunek. Zjazd w dół był bardzo trudny. Musieliśmy nawet na zblokowanych hamulcach sprowadzać rowery. Potem droga się poprawia. Obok starych kopalń złota docieramy pięknym zjazdem do miasteczka Basin. Jak w westernie. Tu robimy jedzenie i suszymy po ostatnim deszczu rzeczy. Dalsza droga szlakiem Bannack do Grant to inny świat. Stary szlak dyliżansów, poszukiwaczy złota a potem osadników wiodący do Oregonu.  Wiele się tu nie zmieniło. Wprawdzie zamiast konno pędzimy na rowerach ale kurz drogi jak i kurz historii i nas dopadają. O zmierzchu docieramy do Grant gdzie mamy zaskakująco wygodny nocleg. Następny dzień okazał się dniem pełnym wrażeń. Męczący podjazd na przełęcz Medecine Lodge ale potem 20-milowy zjazd przepiękną krainą. Spotykamy wiele stad antylop. Następnie długo jechaliśmy wspaniałym kanionem aż w pobliże Limy. Dalej znów pustkowia. Przez Montanę robimy około 700 mil.
@@ Linia 82: / Linia 82: @@
 Linki:
 Strona z zaznaczonym na GoogleMap szlakiem i innymi ciekawostkami: http://tourdivide.org/leaderboard

@@ Linia 84: / Linia 84: @@
 Strona z zaznaczonym na GoogleMap szlakiem i innymi ciekawostkami: http://tourdivide.org/leaderboard
 Strona o Great Divide - http://www.adventurecycling.org/routes/greatdivide.cfm
 Różne o GD - http://boundaryzerochris.blogspot.com/2007/06/main-gdmbr-gear-package.html
 Tu warto przeczytać pierwszy akapit - http://www.trek4fun.com/great_divide_trail/great_divide_route_journal/great_divide_trail_preface.htm