Relacje:Oman 2017 - Historia wersji

Mteg o 21:30, 9 maj 2017

2017-05-09T21:30:20Z

Mteg o 22:44, 13 mar 2017

2017-03-13T22:44:06Z

Mteg o 22:43, 13 mar 2017

2017-03-13T22:43:29Z

Mteg o 22:36, 13 mar 2017

2017-03-13T22:36:57Z

Mteg o 22:33, 13 mar 2017

2017-03-13T22:33:26Z

Mteg o 22:32, 13 mar 2017

2017-03-13T22:32:44Z

Mteg o 22:32, 13 mar 2017

2017-03-13T22:32:12Z

Mteg o 22:31, 13 mar 2017

2017-03-13T22:31:26Z

Mteg o 22:29, 13 mar 2017

2017-03-13T22:29:50Z

Mteg o 22:29, 13 mar 2017

2017-03-13T22:29:18Z

@@ Linia 69: / Linia 69: @@
 Drzwi były szklane, dwuskrzydłowe, więc próba wejścia przez akurat to zamknięte sprawiła wszystkim obecnym na stacji dużo radości. Ale trzeba im przyznać, że zadziałali błyskawicznie. Pan z obsługi kilka razy upewniał się, że poszkodowany jednak będzie żył. Na informację, że to zmęczenie, bo jeszcze rano byliśmy w Salalah zareagował z mieszanką niedowierzania, fascynacji i grozy. Pojechaliśmy dalej (Bielsko czeka! Trzeba się pospieszyć!) w konfiguracji: Poszkodowany za kierownicą oraz całkowicie zestresowana Asystentka Medyczna, trzymająca worek z lodem na rozbitym czółku (- Ale i tak ja rozbiję namiot. - Głowę sobie rozbij!).
-Koniec końców, po przebyciu 1306km w ciągu jednego dnia, dojechaliśmy szczęśliwie pod plateau Salmah, znaleźliśmy bielską ekipę i po przywitaniu pobiliśmy rekord w szybkości i sprawności rozkładania obozu i robienia kolacyjnego grilla (w wersji: kolacja z mięskiem i przy świecach!). Postraszeni opowieściami o poprzedniej nocy na Salalah i straszliwym wietrze, który łamał i przewracał namioty Bielska, obłożyliśmy namiot kupą kamieni i przygotowaliśmy się na bardzo wietrzną i zimną noc. Okazała się być jedną z cieplejszych i spokojniejszych, jakie trafiły nam się w Omanie.
+Koniec końców, po przebyciu 1306km w ciągu jednego dnia, dojechaliśmy szczęśliwie pod plateau Salmah, znaleźliśmy bielską ekipę i po przywitaniu pobiliśmy rekord w szybkości i sprawności rozkładania obozu i robienia kolacyjnego grilla (w wersji: kolacja z mięskiem i przy świecach!). Postraszeni opowieściami o poprzedniej nocy i straszliwym wietrze, który łamał i przewracał namioty Bielska, obłożyliśmy namiot kupą kamieni i przygotowaliśmy się na bardzo wietrzną i zimną noc. Okazała się być jedną z cieplejszych i spokojniejszych, jakie trafiły nam się w Omanie.
 [[Grafika:21_kolacja.jpg|400px|thumb|right|Nasza typowa kolacja]]

@@ Linia 74: / Linia 74: @@
 Po dość wczesnej pobudce w niedzielę, udaliśmy się pod otwór, pokazując przy okazji bielszczanom pas startowy w środku niczego. Większość trasy odbyliśmy w gęstej mgle, która, po wyjechaniu na górę plateau okazała się być szalenie fotogenicznymi chmurami. Śniadanie, w międzyczasie szybkie oględziny otworu, z dialogami, które chyba nieco zachwiały całkowitym zaufaniem ekipy do Mateusza w roli przewodnika, np. takimi:
-''- Mateusz, to którędy schodziliście wtedy z Andrzejem?
+<i>
 - Nie wiem.
 - Ale jak to, nie wiesz?
 - To było 6 lat temu, nie pamiętam!
-- Ale... jak to, nie pamiętasz?!?''
+- Ale... jak to, nie pamiętasz?!?
 ...
@@ Linia 109: / Linia 111: @@
 [[Grafika:29_galeria.jpg|400px|thumb|left|Ponownie w meczecie]]
 Czas, jak to czas, zaczął się niebezpiecznie kurczyć, więc pognaliśmy do Sułtańskiego Muzeum Sił Zbrojnych (czynnego aż do 13:30, jak większość muzeów w Maskacie). Muzeum, znajdujące się w forcie Bait al Falaj, jest dość staroświeckie; dużo tekstu, trochę eksponatów (od XIX w. wzwyż) i niewielka wystawa na zewnątrz - 4 samoloty, trochę samochodów (w tym opancerzony Cadillac sułtana), kuter i silnikowy dhow wojskowy. Chyba nie jako eksponaty, ale pojawiają się tam również latające luzem papugi, bardzo kolorowe. Najciekawsza okazała się rozmowa ze strażnikiem (po muzeum można poruszać się tylko w asyście), który pracował tam od niedawna, a poprzednie trzy lata spędził również jako strażnik, ale w pałacu sułtana.
-''- No i co, rozmawiałeś kiedyś z Sułtanem? Jaki on jest?
+<i>
-- No pewnie, że rozmawiałem! Sułtan rozmawia z każdym, nawet z pracownikami z firm sprzątających pałac...''
+- No i co, rozmawiałeś kiedyś z Sułtanem? Jaki on jest?
 [[Grafika:30_muzeum.jpg|400px|thumb|right|Ekspozycja z muzeum]]

@@ Linia 74: / Linia 74: @@
 Po dość wczesnej pobudce w niedzielę, udaliśmy się pod otwór, pokazując przy okazji bielszczanom pas startowy w środku niczego. Większość trasy odbyliśmy w gęstej mgle, która, po wyjechaniu na górę plateau okazała się być szalenie fotogenicznymi chmurami. Śniadanie, w międzyczasie szybkie oględziny otworu, z dialogami, które chyba nieco zachwiały całkowitym zaufaniem ekipy do Mateusza w roli przewodnika, np. takimi:
-- Mateusz, to którędy schodziliście wtedy z Andrzejem?
+''- Mateusz, to którędy schodziliście wtedy z Andrzejem?
 - Nie wiem.
-- Ale jak to - nie wiesz?
+- Ale jak to, nie wiesz?
 - To było 6 lat temu, nie pamiętam!
-- Ale... jak to - nie pamiętasz?!?
+- Ale... jak to, nie pamiętasz?!?''
 ...
@@ Linia 109: / Linia 109: @@
 [[Grafika:29_galeria.jpg|400px|thumb|left|Ponownie w meczecie]]
 Czas, jak to czas, zaczął się niebezpiecznie kurczyć, więc pognaliśmy do Sułtańskiego Muzeum Sił Zbrojnych (czynnego aż do 13:30, jak większość muzeów w Maskacie). Muzeum, znajdujące się w forcie Bait al Falaj, jest dość staroświeckie; dużo tekstu, trochę eksponatów (od XIX w. wzwyż) i niewielka wystawa na zewnątrz - 4 samoloty, trochę samochodów (w tym opancerzony Cadillac sułtana), kuter i silnikowy dhow wojskowy. Chyba nie jako eksponaty, ale pojawiają się tam również latające luzem papugi, bardzo kolorowe. Najciekawsza okazała się rozmowa ze strażnikiem (po muzeum można poruszać się tylko w asyście), który pracował tam od niedawna, a poprzednie trzy lata spędził również jako strażnik, ale w pałacu sułtana.
-- No i co, rozmawiałeś kiedyś z Sułtanem? Jaki on jest?
+''- No i co, rozmawiałeś kiedyś z Sułtanem? Jaki on jest?
-- No pewnie, że rozmawiałem! Sułtan rozmawia z każdym, nawet z pracownikami z firm sprzątających pałac...
+- No pewnie, że rozmawiałem! Sułtan rozmawia z każdym, nawet z pracownikami z firm sprzątających pałac...''
 [[Grafika:30_muzeum.jpg|400px|thumb|right|Ekspozycja z muzeum]]

@@ Linia 39: / Linia 39: @@
 [[Grafika:08_ogonek.jpg|400px|thumb|right|Znalezione nieopodal namiotu]]
-Po drodze do Salalah zahaczyliśmy o bardzo reklamowany park z drzewami kadzidlanymi. Materiały, którymi dysponowaliśmy, nie kłamały - drzewa te nie są nadmiernie ekscytujące wizualnie i ciężko uwierzyć, że miały aż tak duży wpływ na cywilizację europejską. Wjechawszy do Salalah, pojechaliśmy prosto pod pałac Sułtana, mijając po drodze policyjne checkpointy, pieczołowicie sprawdzające wszystkie samochody pod kątem obecności potencjalnych islamskich terrorystów (z Jemenu) i zachwycając się plantacjami, w genialny sposób wykorzystującymi ziemię uprawną - gaje palm kokosowych, które ocieniały rosnące pod spodem bananowce, pod którymi z kolei chowała się trzcina cukrowa. Obejrzeliśmy - niestety tylko z zewnątrz - pałac sułtana, zaparkowaliśmy nieopodal, i, po stanowczej rezygnacji z usług pana, który bardzo chciał nam posprzątać samochód, ruszyliśmy na suk, w poszukiwaniu śniadania. Knajpek było trochę, większość otwarta, ale ze względu na ich zapełnienie i mocny koloryt lokalny, zrezygnowaliśmy z jedzenia i wróciliśmy do samochodu (mijając pana ze sztucerem przewieszonym przez ramię), z mocnym postanowieniem zrobienia zakupów w supermarkecie i uzupełnienia ich o owoce w jednym z przyplantacyjnych kiosków. Po drodze, zupełnie przypadkiem, trafiliśmy od sklepu z omańską chałwą (na południu bazującą na miodzie, a nie cukrze). Zakup tylko jednego pudełka był bardzo dużym błędem, bo nigdzie już nie trafiliśmy na tak dobrą chałwę daktylową.
+Po drodze do Salalah zahaczyliśmy o bardzo reklamowany park z drzewami kadzidlanymi. Materiały, którymi dysponowaliśmy, nie kłamały - drzewa te nie są nadmiernie ekscytujące wizualnie i ciężko uwierzyć, że miały aż tak duży wpływ na cywilizację europejską. Wjechawszy do Salalah, pojechaliśmy prosto pod pałac Sułtana, mijając po drodze policyjne checkpointy, pieczołowicie sprawdzające wszystkie samochody pod kątem obecności potencjalnych islamskich terrorystów (z Jemenu). Obejrzeliśmy - niestety tylko z zewnątrz - pałac sułtana, zaparkowaliśmy nieopodal, i, po stanowczej rezygnacji z usług pana, który bardzo chciał nam posprzątać samochód, ruszyliśmy na suk, w poszukiwaniu śniadania. Knajpek było trochę, większość otwarta, ale ze względu na ich zapełnienie i mocny koloryt lokalny, zrezygnowaliśmy z jedzenia i wróciliśmy do samochodu (mijając pana ze sztucerem przewieszonym przez ramię), z mocnym postanowieniem zrobienia zakupów w supermarkecie i uzupełnienia ich o owoce w jednym z przyplantacyjnych kiosków. Po drodze, zupełnie przypadkiem, trafiliśmy od sklepu z omańską chałwą (na południu bazującą na miodzie, a nie cukrze). Zakup tylko jednego pudełka był bardzo dużym błędem, bo nigdzie już nie trafiliśmy na tak dobrą chałwę daktylową.
 [[Grafika:10_krowy.jpg|400px|thumb|left|Salalah - tu krowy, tam wielbłądy...]]

@@ Linia 27: / Linia 27: @@
 [[Grafika:05_bury_mis.jpg|400px|thumb|left|Bury Miś szoruje brzuszkiem po piachu]]
-Na szczęście zanim jeszcze zaczęliśmy rozpaczać i ciągle bawił nas humorystyczny aspekt zakopania się 15m od asfaltowej drogi, zatrzymała się przy nas ciężarówka jadąca z Maskatu do Salalah. Przesympatyczny kierowca w pustynnym wdzianku popatrzył na nas z politowaniem,  wsiadł za kierownicę, włączył silnik i... Zakopał Misia jeszcze głębiej! Po dwóch czy trzech próbach wysiadł, popatrzył z namysłem na nas, na samochód, znowu na nas, na swoją ciężarówkę, po czym - potruchtał do drogi i pomachał na jakiegoś terenowego pickupa, który również jechał w naszą stronę. Po chwili rozmowy Kierowca Pickupa wsiadł do ciężarówki, zostawiając swój samochód na poboczu i odjechał w siną dal. Po kilku kolejnych próbach wykopania Misia z piasku, Przyjazny Arab rozłożył bezradnie ręce, uznając, że pomóc może tylko Allah, ewentualnie - jakaś lina. Jakież było jego zdumienie, kiedy zobaczył najpierw szerokie uśmiechy, a następnie zawartość wora. Lina, rzecz jasna, była na samym dnie, zatem miał okazję dokładnie zapoznać się z całym sprzętem jaskiniowym... Po dokopaniu się do dynamicznej pięćdziesiątki, panowie połączyli samochody (Przyjazny Arab był pod wrażeniem profesjonalizmu węzłów) i zaczęło się wyciąganie. Pierwsza część poszła nieźle, ale później, na skutek niewielkiego nieporozumienia, PA ruszył naszym samochodem do tyłu ZANIM lina została odwiązana. Jakimś cudem nie-jego pickup nie wylądował w piasku, ale PA nieco się zirytował i, wznosząc tumany piasku... ruszył pełnym gazem w pustynię!!! Zastanawialiśmy się - chce nam za karę zakopać samochód dalej od drogi? Albo pokazać, że tutaj to jeszcze nic, ale spójrzcie, jak tam głęboko wpadnie? W sumie to zostawił nam pickupa, może to jakaś lokalna tradycja? Coś jak wymiana koszulek po meczu? Trochę szkoda będzie sprzętu, ale Toyotka wyglądała całkiem zacnie. Chodziło jednak chyba tylko o to, aby nabrać rozpędu przed piaszczystą górką i już po niespełna minucie Bury Miś wylądował na drodze. Przyjazny Arab nie czekał nawet na podziękowania, pomachał ręką, wsiadł do nie-swojego pickupa i ruszył w drogę. Powrotną, w kierunku Maskatu. Do tej pory zastanawiamy się, dlaczego akurat tam, a nie w stronę właściciela samochodu...
+Na szczęście zanim zaczęliśmy rozpaczać, kiedy ciąglejeszcze  bawił nas humorystyczny aspekt zakopania się 15m od asfaltowej drogi, zatrzymała się przy nas ciężarówka jadąca z Maskatu do Salalah. Przesympatyczny kierowca w pustynnym wdzianku popatrzył na nas z politowaniem,  wsiadł za kierownicę, włączył silnik i... Zakopał Misia jeszcze głębiej! Po dwóch czy trzech próbach wysiadł, popatrzył z namysłem na nas, na samochód, znowu na nas, na swoją ciężarówkę, po czym - potruchtał do drogi i pomachał na jakiegoś terenowego pickupa, który również jechał w naszą stronę. Po chwili rozmowy Kierowca Pickupa wsiadł do ciężarówki, zostawiając swój samochód na poboczu i odjechał w siną dal. Po kilku kolejnych próbach wykopania Misia z piasku, Przyjazny Arab rozłożył bezradnie ręce, uznając, że pomóc może tylko Allah, ewentualnie - jakaś lina. Jakież było jego zdumienie, kiedy zobaczył najpierw szerokie uśmiechy, a następnie zawartość wora. Lina, rzecz jasna, była na samym dnie, zatem miał okazję dokładnie zapoznać się z całym sprzętem jaskiniowym... Po dokopaniu się do dynamicznej pięćdziesiątki, panowie połączyli samochody (Przyjazny Arab był pod wrażeniem profesjonalizmu węzłów) i zaczęło się wyciąganie. Pierwsza część poszła nieźle, ale później, na skutek niewielkiego nieporozumienia, PA ruszył naszym samochodem do tyłu ZANIM lina została odwiązana. Jakimś cudem nie-jego pickup nie wylądował w piasku, ale PA nieco się zirytował i, wznosząc tumany piasku... ruszył pełnym gazem w pustynię!!! Zastanawialiśmy się - chce nam za karę zakopać samochód dalej od drogi? Albo pokazać, że tutaj to jeszcze nic, ale spójrzcie, jak tam głęboko wpadnie? W sumie to zostawił nam pickupa, może to jakaś lokalna tradycja? Coś jak wymiana koszulek po meczu? Trochę szkoda będzie sprzętu, ale Toyotka wyglądała całkiem zacnie. Chodziło jednak chyba tylko o to, aby nabrać rozpędu przed piaszczystą górką i już po niespełna minucie Bury Miś wylądował na drodze. Przyjazny Arab nie czekał nawet na podziękowania, pomachał ręką, wsiadł do nie-swojego pickupa i ruszył w drogę. Powrotną, w kierunku Maskatu. Do tej pory zastanawiamy się, dlaczego akurat tam, a nie w stronę właściciela samochodu...
 [[Grafika:06_beduin.jpg|250px|thumb|right|To nie ja chciałem to zdjęcie!]]

@@ Linia 23: / Linia 23: @@
 [[Grafika:04_droga.jpg|400px|thumb|right|Droga do Dhofaru]]
-W związku z tą decyzją, kolejny dzień zapowiadał się mocno boleśnie dla miejsc narażonych na ciągły kontakt z samochodem. Czekała nas trasa przez cały Oman, jakieś 1000 km, aż do Salalah - miejsca, w którym sułtan Qaboos wydał pierwszą odezwę do ludu. Zaplanowaliśmy kilka przerw - tankowanie, wizytę w sokowni poleconej nam poprzednim razem przez imama (soki, jak zawsze, pyszne), lunch, jakaś plaża po drodze, ale i tak zapowiadał się dzień bez przygód. Jak zwykle - soki były pyszne.  Jednak, dla dobra tego opisu poświęciliśmy się trochę i już w połowie drogi, przejeżdzając przez ciekawą piaskową pustynię opadającą wprost do morza, uznaliśmy nie będziemy poszukiwać plaży przy byle jakich wioskach rybackich! Zjechaliśmy więc z asfaltu w piach, z ułańską fantazją na azymut w stronę morza. Po ~10m przyszły wątpliwości: przecież nie sprawdzaliśmy, jak nasz dzielny rumak (zwany tym razem Burym Misiem) sprawuje się w piasku! Więc może... wracajmy?! Prawdopodobnie nie była to najlepsza strategia, ponieważ zawracanie w dół zbocza, w miękkim piasku, kończy się na ogół zakopaniem samochodu, choćby miał nie wiadomo jak bardzo czterokołowy napęd. Bury Miś walczył dzielnie, ale jednak tylne łapki zakopały mu się do połowy, a wystający brzuszek oparł się o piach. Mieliśmy ochotę na kąpiel w morzu, ale piaskowa też okazała się przyjemna. Powalczyliśmy z geologią za pomocą rąk i grilla (całkiem niezły do wykopywania samochodów z piasku), zakopaliśmy go z powrotem i tak da capo al fine.
+W związku z tą decyzją, kolejny dzień zapowiadał się mocno boleśnie dla miejsc narażonych na ciągły kontakt z samochodem. Czekała nas trasa przez cały Oman, jakieś 1000 km, aż do Salalah - miejsca, w którym sułtan Qaboos wydał pierwszą odezwę do ludu. Zaplanowaliśmy kilka przerw - tankowanie, wizytę w sokowni poleconej nam poprzednim razem przez imama (soki, jak zawsze, pyszne), lunch, jakaś plaża po drodze, ale i tak zapowiadał się dzień bez przygód. Jak zwykle - soki były pyszne.  Jednak, dla dobra tego opisu poświęciliśmy się trochę i już w połowie drogi, przejeżdzając przez ciekawą piaskową pustynię opadającą wprost do morza, uznaliśmy nie będziemy poszukiwać plaży przy byle jakich wioskach rybackich! Zjechaliśmy więc z asfaltu w piach, z ułańską fantazją na azymut w stronę morza. Po ~10m przyszły wątpliwości: przecież nie sprawdzaliśmy, jak nasz dzielny rumak (zwany tym razem Burym Misiem) sprawuje się w piasku! Więc może... wracajmy?! Prawdopodobnie nie była to najlepsza strategia, ponieważ zawracanie w dół zbocza, w miękkim piasku, kończy się na ogół zakopaniem samochodu, choćby miał nie wiadomo jak bardzo czterokołowy napęd. Bury Miś walczył dzielnie, ale jednak tylne łapki zakopały mu się do połowy, a wystający brzuszek oparł się o piach. Mieliśmy ochotę na kąpiel w morzu, ale piaskowa też okazała się przyjemna. Powalczyliśmy z geologią za pomocą rąk i grilla (całkiem niezły do wykopywania samochodów z piasku), zakopaliśmy Misia z powrotem... i tak da capo al fine.
 [[Grafika:05_bury_mis.jpg|400px|thumb|left|Bury Miś szoruje brzuszkiem po piachu]]

@@ Linia 114: / Linia 114: @@
 [[Grafika:30_muzeum.jpg|400px|thumb|right|Ekspozycja z muzeum]]
 Szkoda, że wakaty w takich firmach pojawiają się raczej rzadko! Po muzeum pojechaliśmy nad morze, żeby skorzystać z ostatniej okazji na kąpiel w Oceanie Indyjskim. Przy okazji wzbudziliśmy też duże zainteresowanie tubylców, którzy prawdopodobnie zastanawiali się, co za idioci wchodzą do wody w środku zimy. Zrobiliśmy trochę zdjęć i przekonaliśmy się, że nawet w wodzie po kolana może być lekko niebezpiecznie. Jeszcze tylko porządki w samochodzie i pakowanie - bagatela, niespełna 2 godziny-  i mogliśmy wybrać się z powrotem do Maskatu, na pożegnalną kolację za resztę gotówki.
-Droga na lotnisko mocno zakorkowana, ale udało nam się przepchnąć, oddać, z niewielkimi tylko zawirowaniami, samochód, przebyć 5 checkpointów i wyruszyć w drogę powrotną do zimy w Polsce, która w trakcie naszego pobytu w Omanie zmieniła się w szare i mokre przedwiośnie.
+Droga na lotnisko mocno zakorkowana, ale udało nam się przepchnąć, oddać, z niewielkimi tylko zawirowaniami, samochód, przebyć 5 checkpointów i wyruszyć w drogę powrotną do zimy w Polsce, która w trakcie naszego pobytu w Omanie zmieniła się w szare i mokre przedwiośnie. W ciągu 7 dni przejechaliśmy 3 562 km.
 [[Grafika:31_kapiel_na_koniec.jpg|400px|thumb|left|Trochę cieplej, niż w Polsce...]]

@@ Linia 19: / Linia 19: @@
 [[Grafika:01_sultan_w_sokowni.jpg|400px|thumb|left|Portret Sułtana w sklepie z sokami]]
-Środę udało się nam rozpocząć jeszcze przed południem . Postanowiliśmy natychmiast wykorzystać pobyt w Maskacie i zwiedzić muzeum Sułtańskich Sił Zbrojnych, czynne niestety tylko do 13. Jak się okazało, rezygnacja z porannej kawy nie była dobrym pomysłem, bo co prawda GPS pokazywał, że jesteśmy niecały kwadrans od muzeum, ale nie zauważyliśmy, że trasą prowadzącą, kuchennymi drzwiami, przez zamknięty kompleks budynków Ministerstwa Obrony. Daliśmy sobie spokój ze zwiedzaniem i po zakupach (uwzględniających obowiązkowy grill i akcesoria) ruszyliśmy w drogę, do Wadi Dayquah i największego (jeśli nie jedynego) jeziora w Omanie. Miejsce może i sympatyczne, ale za rok-dwa będzie tam tłum turystów, bo właśnie hindusko-banglańskie ekipy pracowały nad co najmniej dwoma hotelami. Dalej w ciągu dnia spędziliśmy trochę czasu i kilometrów na próbie odszukania miejsca z genialnymi skamieniałościami, zapamiętanym z wizyty w Omanie w 2011. Trafiliśmy na wielką gąbkę, piękne kolorowe kamienie i Widoki, ale tych właściwych skamienioałści nie udało nam się znaleźć, podobnie jak Idealnego Miejsca na Biwak. Zadowoliliśmy się nieco mniej idealnym, zastawiając kawałek bocznej drogi. Po grillu, przy pełni księżyca, podjęliśmy decyzję co do dalszego ciągu wyjazdu. Jedziemy do Dhofaru!
+Środę udało się nam rozpocząć jeszcze przed południem . Postanowiliśmy natychmiast wykorzystać pobyt w Maskacie i zwiedzić muzeum Sułtańskich Sił Zbrojnych, czynne niestety tylko do 13. Jak się okazało, rezygnacja z porannej kawy nie była dobrym pomysłem, bo co prawda GPS pokazywał, że jesteśmy niecały kwadrans od muzeum, ale nie zauważyliśmy, że trasą prowadzącą, kuchennymi drzwiami, przez zamknięty kompleks budynków Ministerstwa Obrony. Daliśmy sobie spokój ze zwiedzaniem i po zakupach (uwzględniających obowiązkowy grill i akcesoria) ruszyliśmy w drogę, do Wadi Dayquah i największego (jeśli nie jedynego) jeziora w Omanie. Miejsce może i sympatyczne, ale za rok-dwa będzie tam tłum turystów, bo właśnie hindusko-banglańskie ekipy pracowały nad co najmniej dwoma hotelami. Dalej w ciągu dnia spędziliśmy trochę czasu i kilometrów na próbie odszukania miejsca z genialnymi skamieniałościami, zapamiętanym z wizyty w Omanie w 2011. Trafiliśmy na wielką gąbkę, piękne kolorowe kamienie i Widoki, ale tych właściwych skamieniałości nie udało nam się znaleźć, podobnie jak Idealnego Miejsca na Biwak. Zadowoliliśmy się nieco mniej idealnym, zastawiając kawałek bocznej drogi. Po grillu, przy pełni księżyca, podjęliśmy decyzję co do dalszego ciągu wyjazdu. Jedziemy do Dhofaru!
 [[Grafika:04_droga.jpg|400px|thumb|right|Droga do Dhofaru]]