Relacje:Oman 2016 - Historia wersji

Admin o 21:58, 11 lut 2017

2017-02-11T21:58:06Z

Admin o 23:46, 10 lut 2017

2017-02-10T23:46:37Z

Admin: /* Niedziela, 1 stycznia */

2017-02-10T23:45:09Z

‎Niedziela, 1 stycznia

Admin o 23:41, 10 lut 2017

2017-02-10T23:41:02Z

Admin o 23:39, 10 lut 2017

2017-02-10T23:39:18Z

Admin o 23:35, 10 lut 2017

2017-02-10T23:35:15Z

Admin: /* Środa, 28 grudnia */

2017-02-10T23:34:45Z

‎Środa, 28 grudnia

Admin o 23:34, 10 lut 2017

2017-02-10T23:34:07Z

Admin o 23:32, 10 lut 2017

2017-02-10T23:32:32Z

Admin o 23:29, 10 lut 2017

2017-02-10T23:29:48Z

@@ Linia 167: / Linia 167: @@
 Obok naszej nieprzejezdnej drogi znajdowała się druga, całkiem porządna, ale i tak kończąca się spory kawałek od morza. Oddaliliśmy się więc  pospiesznie i pojechaliśmy szukać szczęścia.
-[[Grafika:Oman2016_fort2.jpg|400px|thumb|right|Fort w Jabal Bani Buhasan]]
+[[Grafika:Oman2016_fort2.jpg|400px|thumb|right|Fort w Jalan Bani Buhasan]]
 Znaleźliśmy je po niecałej godzinie - przy drugiej z kolei zamkniętej sokowni, zaczepił nas jakiś tubylec, spytał, czego szukamy i zaoferował pomoc w doprowadzeniu nas do sokopoju. Wyjechawszy, kompletnie niezgodnie z przepisami, z parkingu, poprowadził nas przez miasteczko i, spytawszy skąd pochodzimy, wręczył prezent pożegnalny - płytę, podpisaną "Cuda Koranu". Tak, dokładnie w ten sposób. Po polsku. Niestety, żadne z nas nie dysponuje odtwarzaczem płyt, ale może kiedyś uda nam się sprawdzić jej zawartość.

← poprzednia wersja		Wersja z 23:46, 10 lut 2017
Linia 235:		Linia 235:

	[[Grafika:Oman2016_ocean.jpg\|400px\|thumb\|right\|Ocean Indyjski]]		[[Grafika:Oman2016_ocean.jpg\|400px\|thumb\|right\|Ocean Indyjski]]
−	Niestety, gdzieś w drodze pomiędzy jednym a szóstym punktem kontrolnym, nasz zapas czasu nie tyle się skurczył, co niebezpiecznie przesunął się w stronę wartości ujemnych. W związku z tym połowa z nas zajęła się skutecznym prowadzeniem Karmazynowego ~~czołgu~~, druga zaś przewędrowała na tył, żeby dokończyć porzucone rano pakowanie (bo przecież mamy tyyyle czasu). Do okolic lotniska dotarliśmy dwie godziny przed odlotem - niby nieźle, ale czekała nas jeszcze wizyta w wypożyczalni i pożegnanie z Czołgiem. Atmosfera ponownie zaczęła się robić nerwowa, ale wierzyliśmy, że uratuje nas podążanie za strzałkami do wypożyczalni. Prawie! Jak na Dubaj oznaczenia były i tak niezłe, ale na ostatniej prostej wszystko się posypało i trafiliśmy na parking lotniskowy, z którego wyjechać dało się tylko w jedną stronę. Przebiwszy się najpierw przez korki. No i po uiszczeniu, koniecznie gotówką, opłaty w automacie. Zresztą - nieczynnym. Do tego doszło drugie zadanie z serii "niemożliwe", czyli nadanie bagażu i odprawienie osoby nieobecnej (bo przecież próbuje oddać samochód) przy stanowisku odprawy. Jednak zimna krew, urok osobisty, upór i chęć jak najszybszej kąpieli we własnej wannie, występujące w różnych proporcjach u nas obojga, doprowadziły nas do kolejki dopuszczającej do kontroli bezpieczeństwa! Niemal zupełnie odprężeni, bo cóż może się stać na tym etapie, dotarliśmy do Pana Sprawdzającego, który, zamiast przepuścić nas dalej, odesłał do jakiegoś okienka, bardzo daleko od kolejki, za to z napisem "Fines collection". I znów - nie wiadomo, o co chodziło. Odstaliśmy swoje, dostaliśmy dodatkowe pieczątki w paszportach i na kartach pokładowych i pognaliśmy do samolotu.	+	Niestety, gdzieś w drodze pomiędzy jednym a szóstym punktem kontrolnym, nasz zapas czasu nie tyle się skurczył, co niebezpiecznie przesunął się w stronę wartości ujemnych. W związku z tym połowa z nas zajęła się skutecznym prowadzeniem Karmazynowego Czołgu, druga zaś przewędrowała na tył, żeby dokończyć porzucone rano pakowanie (bo przecież mamy tyyyle czasu). Do okolic lotniska dotarliśmy dwie godziny przed odlotem - niby nieźle, ale czekała nas jeszcze wizyta w wypożyczalni i pożegnanie z Czołgiem. Atmosfera ponownie zaczęła się robić nerwowa, ale wierzyliśmy, że uratuje nas podążanie za strzałkami do wypożyczalni. Prawie! Jak na Dubaj oznaczenia były i tak niezłe, ale na ostatniej prostej wszystko się posypało i trafiliśmy na parking lotniskowy, z którego wyjechać dało się tylko w jedną stronę. Przebiwszy się najpierw przez korki. No i po uiszczeniu, koniecznie gotówką, opłaty w automacie. Zresztą - nieczynnym. Do tego doszło drugie zadanie z serii "niemożliwe", czyli nadanie bagażu i odprawienie osoby nieobecnej (bo przecież próbuje oddać samochód) przy stanowisku odprawy. Jednak zimna krew, urok osobisty, upór i chęć jak najszybszej kąpieli we własnej wannie, występujące w różnych proporcjach u nas obojga, doprowadziły nas do kolejki dopuszczającej do kontroli bezpieczeństwa! Niemal zupełnie odprężeni, bo cóż może się stać na tym etapie, dotarliśmy do Pana Sprawdzającego, który, zamiast przepuścić nas dalej, odesłał do jakiegoś okienka, bardzo daleko od kolejki, za to z napisem "Fines collection". I znów - nie wiadomo, o co chodziło. Odstaliśmy swoje, dostaliśmy dodatkowe pieczątki w paszportach i na kartach pokładowych i pognaliśmy do samolotu.

@@ Linia 185: / Linia 185: @@
 Chwilę po wschodzie słońca obudził nas dziwny hałas. Przez chwilę zastanawialiśmy się, czy to nie nagła powódź, ale okazało się, że to "tylko" stadko kóz. Niewielkie, ze 200 sztuk, kopytkujące radośnie po wadi. Szybkie pakowanie, próby upchnięcia daktyli w plecakach i przejazd na zakupy w Nizwie. Po zaopatrzeniu się w kolejne kilogramy, tym razem głównie przypraw, przemieszczamy się do fortu Bahla, jednego z większych w Omanie. Na szczęście prace remontowe i przystosowujące obiekt do zwiedzania nie są jeszcze zakończone. Dzięki temu, ze względu na brak szczegółowych informacji, nie popadliśmy do końca w kompleksy na tle totalnego zacofania naszego kraju w czasach, w których "dzicy Arabowie" budowali wspaniałe fortyfikacje, z kanalizacją i łaźniami, biblioteką, pokojami gościnnymi wyposażonymi w półki na książki i takie tam.
-Dalej czekała nas długa droga do Dubaju, gdzie wieczorem odlecieć miał nasz samolot do domu. Cierpliwie przemierzaliśmy pustnię dwupasmową autostradą, mijając kolejne znaki "UWAGA, Niebezpieczeństwo powodzi". Na kilkadziesiąt kilometrów przed granicą zjechaliśmy do zupełnie przypadkowej wioski, aby zatrzymać się na ostatni piknik w Omanie. Przysiedliśmy w cieniu uroczego, opuszczonego domu i raczyliśmy się chlebem, awokado i importowanym serem halloumi.
+Dalej czekała nas długa droga do Dubaju, skąd wieczorem odlecieć miał nasz samolot do domu. Cierpliwie przemierzaliśmy pustnię dwupasmową autostradą, mijając kolejne znaki "UWAGA, Niebezpieczeństwo powodzi". Na kilkadziesiąt kilometrów przed granicą zjechaliśmy do zupełnie przypadkowej wioski, aby zatrzymać się na ostatni piknik w Omanie. Przysiedliśmy w cieniu uroczego, opuszczonego domu i raczyliśmy się chlebem, awokado i importowanym serem halloumi.
 W połowie drugiej kanapki podjeżdża duży samochód. Prowadzi Arab. Z siedzenia pasażera, przez uchylone okno, odzywa się do nas Ona, najwyraźniej głowa rodziny. <br/>
 - Hello! Tam kawałek dalej jest jeszcze ładniejszy dom!<br/>
-- O, naprawdę? To zaraz jak tylko zjemy pojedziemy zerknąc! Dzięki!<br/>
+- O, naprawdę? To zaraz jak tylko zjemy pojedziemy zerknąć! Dzięki!<br/>
 - A można wam ... zrobić zdjęcie?

@@ Linia 179: / Linia 179: @@
 Na ukojenie nerwów po długich zakupach, zakończonych zanabyciem ok. pół tony różnych daktyli, postanowiliśmy zafundować sobie kolejngo szejka z awokado. Po kilkunastu minutach od zamówienia, Pan Zza Lady poinformował nas, z ogromnym zakłopotaniem, że co prawda zrobił, ale jakieś to awokado nieudane i on nam jednak nie poleca. Awokado jak awokado, u nas są gorsze, więc uparliśmy się, że jednak weźmiemy. Nie przyszło nam do głowy proszenie o zniżkę, ale Pan sam ją zaproponował. Turystom. Z innego kraju. W miejscu oddalonym o jakieś 50m od największej atrakcji turystycznej regionu.
-Po zakupach i ulicznym podkurku w postaci kanapki z szaszłykami (pyszne mięsko!) wróciliśmy na bazę, żeby  spędzić ostatni dzień roku w zupełnej izolacji od huku fajerwerków. Ciszę zakłócał jedynie szmer wody w falaju i tupanie pająków, które, jak się okazało, miały swoje królestwo na drzewie nad naszym namiotem. Na wypadek gdyby problemy z zasięgiem były przejściowe, wyłączyliśmy telefony, żeby w zupełnej ciszy i spokoju nacieszyć się ostatnim dniem 2016 roku.
+Po zakupach i ulicznym podkurku w postaci kanapki z szaszłykami (pyszne mięsko!) wróciliśmy na bazę, żeby  spędzić ostatni dzień roku w zupełnej izolacji od huku fajerwerków. Ciszę zakłócał jedynie szmer wody w akwedukcie i tupanie pająków, które, jak się okazało, miały swoje królestwo na drzewie nad naszym namiotem. Na wypadek gdyby problemy z zasięgiem były przejściowe, wyłączyliśmy telefony, żeby w zupełnej ciszy i spokoju nacieszyć się ostatnim dniem 2016 roku.
 === Niedziela, 1 stycznia  ===

@@ Linia 154: / Linia 154: @@
 Zatem dwoje Polaków, ubranych mocno symbolicznie, wpada w omańskich górach na grupę Arabów, w tym dwie szczelnie zakutane dziewczyny, oczywiście w czerni, mimo palącego słońca, jedną też opatuloną, ale w mniej tradycyjne ubrania. Najwięcej rozmawia z nami jedna z tych szczelnie zaczernionych: "Skąd jesteście, jak wam się podoba, czemu Oman i... czy potrzebujecie czegoś? Jedzenia? Macie mały plecak, na pewno nie macie jedzenia. I na pewno nie macie wystarczająco dużo wody!" Niech Allah ma w opiece arabską turystkę za tę dodatkową butelkę!
-Po dotarciu do samochodu i zabawie w wielbłądy u wodopoju, ruszyliśy w dół, do morza. Po drodze udało nam się odmówić podwiezienia tubylca niewiadomodokąd i zaliczyć szybki postój wśród martwych kóz, zakończony wytypowaniem miejsca do pływania jakiś kilometr niżej. Miejsce okazało się wspaniałe - niewielka zatoczka w Morzu Arabskim, z kamienisto-muszelkową plażą i bardzo ciepłą wodą, otoczona pięknie wymytym wapieniem, idealnym do wspinania.
+Po dotarciu do samochodu i zabawie w wielbłądy u wodopoju, ruszyliśmy w dół, do morza. Po drodze udało nam się odmówić podwiezienia tubylca niewiadomodokąd i zaliczyć szybki postój wśród martwych kóz, zakończony wytypowaniem miejsca do pływania jakiś kilometr niżej. Miejsce okazało się wspaniałe - niewielka zatoczka w Morzu Arabskim, z kamienisto-muszelkową plażą i bardzo ciepłą wodą, otoczona pięknie wymytym wapieniem, idealnym do wspinania.
 Odświeżeni - ruszyliśmy do Sur. Już po dotarciu do miasta (jak na razie: najmniej przyjemnego z odwiedzonych w Omanie) zostaliśmy mocno otrąbieni. Po raz drugi w tej podróży i po raz drugi za to samo, czyli próbę przepuszczenia pieszego na pasach. Cóż, co kraj to obyczaj. Zresztą piesi też byli mocno zdziwieni naszymi manewrami.

@@ Linia 98: / Linia 98: @@
 Spędziliśmy trochę czasu pluskając się w pięknym jeziorku z wodospadem i pozując sobie wzajemnie do zdjęć, ale w końcu uznaliśmy, że trzeba się zbierać, zwłaszcza, że przebiegający obok pasterz mógł mieć coś przeciwko pływaniu w wodzie pitnej dla wioski...
-Zebraliśmy się szybko, ale w połowie pożegnalnego rzutu oka na wodospadzik uznałam, że pasterz musiał sobie pod nosem rzucić "a szlag by ich trafił!", albo coś podobnego, bo zaczęłam się dusić i kaszleć. Między kolejnymi próbwami wyplucia płuc zastanawiałam się, czy Mateusz potrafi przeprowadzić tracheotomię i co właściwie, do cholery, się dzieje!
+Zebraliśmy się szybko, ale w połowie pożegnalnego rzutu oka na wodospadzik uznałam, że pasterz musiał sobie pod nosem rzucić "a szlag by ich trafił!", albo coś podobnego, bo zaczęłam się dusić i kaszleć. Między kolejnymi próbami wyplucia płuc zastanawiałam się, czy Mateusz potrafi przeprowadzić tracheotomię i co właściwie, do cholery, się dzieje!
 [[Grafika:Oman2016_plywanie.jpg|300px|thumb|right|Pływanie w jednej z dolin w górach Al Hajar]]

@@ Linia 131: / Linia 131: @@
 W miarę upływu czasu, zbawienne działanie syropku słabło i trzeba było, w końcu, wybrać się do lekarza. Na wejściu okazało się, że "40 dolarów za wizytę u lekarza", którą to stawką straszyły internety, jest mocno przesadzone. Pan w okienku poprosił o dokument i opłatę w wysokości 5 riali (ok. 50 zł). Paszport był, z opłatą gorzej, bo kart nie przyjmowali. Po przeszukaniu wszystkich kieszeni, udało się zebrać 3 i trochę riala. Pan stwierdził, że też dobrze, doniesiecie.
-Chwila, niezbyt długa w poczekalni, opowieść o Pasterzu i Muszce, wstępna kwalifikacja do lekarza, kolejny gabinet, potem jeszcze jeden, jeszcze jeden i w końcu recepty i skierowanie na pooddychanie tlenem z lekarstwami. Przerażające - przecież tlenu nie podaje się ot, tak. Ale okazało się, że faktycznie - alergia, bo leki wziewne plus antyhistaminy zaczęły działac całkiem szybko.
+Chwila, niezbyt długa w poczekalni, opowieść o Pasterzu i Muszce, wstępna kwalifikacja do lekarza, kolejny gabinet, potem jeszcze jeden, jeszcze jeden i w końcu recepty i skierowanie na pooddychanie tlenem z lekarstwami. Przerażające - przecież tlenu nie podaje się ot, tak. Ale okazało się, że faktycznie - alergia, bo leki wziewne plus antyhistaminy zaczęły działać całkiem szybko.
 Niestety, straciliśmy ponad dwie godziny, więc trzeba było opuścić Maskat i zbierać się w dalszą drogę, w końcu jaskinia czekała! Upolowaliśmy w jakimś wioskowym supermarkecie grilla, dużo warzyw i mrożonego kurczaka i w końcu mieliśmy naprawdę porządną kolację. Konieczną, bo przecież następnego dnia wybieraliśmy się do Arch Cave!

@@ Linia 92: / Linia 92: @@
 [[Grafika:Oman2016_fort.jpg|400px|thumb|left|Widok na miasto z fortu w Nizwie]]
-Od dalszych spacerów po mieście odstraszyło nas zagęszczenie "białych" turystów i początek sjesty; przemieściliśmy się do kolejnego wadi, reklamowanego jako świetne miejsce do pływania. Reklamowanego, jak się okazało, słusznie. Wspaniały szlak, do wyboru: po wielkich głazach, dnem wadi, albo po faladżu, temperatury znośne, dużo zieleni, a po jakichś 30 minutach - cała seria sadzawek, rozmiarów może niezbyt imponujących, ale czystych i chłodnych.
+Od dalszych spacerów po mieście odstraszyło nas zagęszczenie "białych" turystów i początek sjesty; przemieściliśmy się do kolejnego wadi, reklamowanego jako świetne miejsce do pływania. Reklamowanego, jak się okazało, słusznie. Wspaniały szlak, do wyboru: po wielkich głazach, dnem wadi, albo po akwedukcie, temperatury znośne, dużo zieleni, a po jakichś 30 minutach - cała seria sadzawek, rozmiarów może niezbyt imponujących, ale czystych i chłodnych.
 Po drodze w górę spotkaliśmy pastucha kóz. Mężczyzna koło sześćdziesiątki, ubrany w burnus i lokalną czapeczkę, wypędzał kozy na grań. Kiedy podeszliśmy, lekko stremowani, bo przecież mógł mu się nie spodobać nasz ubiór, bardzo serdecznie się z nami przywitał. Po angielsku. Po czym zareklamował położone wyżej sadzawki, poprosił o ostrożność, bo niedawno w tym wadi zabiła się dziewczyna z Niemiec, opowiedział trochę o kozach... Angielszczyzną na poziomie znacznie wyższym niż prezentowany przez większość znanych mi polskich grotołazów. Cóż. Zdarza się, prawda? Nawet wśród omańskich pastuchów może trafić się jeden egzemplarz znający angielski.

@@ Linia 79: / Linia 79: @@
 Parę godzin okazało się być parą godzin. Niestety, mimo chęci, nie udało nam się pospać dłużej - samochód zamienił się w piekarnik, a otwarcie wszystkich okien niewiele pomogło. Uznaliśmy, że dwie godziny to w sumie nie jest tak bardzo mało i wyruszyliśmy w Drogę. Na początek, jak porządni turyści, postanowiliśmy odwiedzać miejsca opisane w przewodniku. Wybór padł na "Chains", trasę spacerową przez wadi (górską dolinę), zaopatrzoną w łańcuchy przy trudniejszym podejściu. Aby dotrzeć na miejsce, trochę potelepaliśmy się po wertepach i trochę podrapaliśmy w głowy, widząc na środku pustyni znaki ostrzegające przed niebezpieczeństwem powodzi ("UWAGA! Jeśli woda sięga do czerwonego słupka, NIE JEDŹ DALEJ."). Po godzinie dotarliśmy do wspominanego w przewodniku miejsca parkingowego przy sadzie. Daktylowym, rzecz jasna.
-Krótki spacer omańskim akweduktem falajem, przejście przez kilka sadzawek (jedna z nich była siedliskiem wodnych skorpionów, co na szczęście odkryliśmy w drodze powrotnej) i - łańcuch, a na nim w losowych odstępach kilka strzemion. Taka wariacja na temat drabiny. Niestety, nieco różniło się to od zdjęć, głównie gęstością rozmieszczenia tychże strzemion, więc spacer skończył się śniadaniem u podnóża skały i spokojnym powrotem do samochodu.
+Krótki spacer omańskim akweduktem, przejście przez kilka sadzawek (jedna z nich była siedliskiem wodnych skorpionów, co na szczęście odkryliśmy w drodze powrotnej) i - łańcuch, a na nim w losowych odstępach kilka strzemion. Taka wariacja na temat drabiny. Niestety, nieco różniło się to od zdjęć, głównie gęstością rozmieszczenia tychże strzemion, więc spacer skończył się śniadaniem u podnóża skały i spokojnym powrotem do samochodu.
 Niezrażeni, postanowiliśmy wrócić do cywilizacji i ponownie podejść do problemu zaopatrzenia. W Lulu, lokalnej sieci hipermarketów, świetnie zaopatrzonej w owoce, warzywa i ryby (za to wcale w gaz) nabyliśmy grilla i rozpoczęliśmy poszukiwanie miejsca na nocleg. Właściwie to nawet nie "poszukiwanie", a docieranie do opisanych w przewodniku miejsc campingowych. Po wjeździe do Wadi Bani Awf, z drobnymi trudnościami (warto pamiętać, że przewodniki się czasem dezaktualizują) znajdujemy miejsce opisane jako "idealne na camping", położone dość daleko od wioski i lokalnej drogi". Miejsce faktycznie urocze, jednak od czasu publikacji przewodnika, wioska się nieco rozrosła, a droga z lokalnej, niezbyt utwardzonej, zmieniła w porządnie oświetlony asfalt, zachęcający chyba pół Omanu do nocnych przejażdżek. Pojechaliśmy więc dalej.

@@ Linia 7: / Linia 7: @@
 Cytat pochodzi z pierwszych stron książki "Przewodnik geoturystyczny po Omanie", wydanej przez Omańskie Towarzystwo Geologiczne. Ustrój polityczny Omanu to monarchia absolutna. Oznacza to, że cała władza - ustawodawcza, sądownicza, wykonawcza, czy jakakolwiek inna - skupiona jest w ręku Jego Wysokości, panującego Sułtana. Wizerunek Sułtana w różnych nakryciach głowy znajduje się na banknotach o nominałach 1, 2, 5, 10, 20, 50 riali oraz 500 i 100 baisa, czyli po prostu na wszystkich. Z woli Sułtana powołany został rząd oraz demokratycznie wybierany parlament. Ostateczną władzę nad każdym obywatelem Omanu posiada jednak Sułtan. Od roku 1970 godność tę nieprzerwanie piastuje sułtan Qaboos bin Said al Said, syn sułtana Saida bin Taimur.
-Najpierw krótki rys historyczny. Młody książe Qaboos, po ukończeniu szkoły podstawowej i średniej w Indiach, został wysłany przez ojca w wieku lat szesnastu do prywatnej szkoły w Anglii. Mając lat 20, obecny Sułtan wstąpił do Królewskiej Akademii Wojskowej w Sandhurst, a po jej ukończeniu odbył roczną służbę w Pułku Strzelców Szkockich na misji pokojowej w Niemczech. Po odbyciu służby wojskowej, książe studiował tematykę administracji publicznej na szczeblu lokalnym, po czym odbył podróż dookoła świata. Następnie, po powrocie do kraju, w 1966, został zamknięty przez ojca w areszcie domowym.
+Najpierw krótki rys historyczny. Młody książę Qaboos, po ukończeniu szkoły podstawowej i średniej w Indiach, został wysłany przez ojca w wieku lat szesnastu do prywatnej szkoły w Anglii. Mając lat 20, obecny Sułtan wstąpił do Królewskiej Akademii Wojskowej w Sandhurst, a po jej ukończeniu odbył roczną służbę w Pułku Strzelców Szkockich na misji pokojowej w Niemczech. Po odbyciu służby wojskowej, książę studiował tematykę administracji publicznej na szczeblu lokalnym, po czym odbył podróż dookoła świata. Następnie, po powrocie do kraju, w 1966, został zamknięty przez ojca w areszcie domowym.
 Cztery lata później, w 1970, z pomocą zaufanych popleczników Qaboos przejął władzę w puczu przeciwko własnemu ojcu. Stary sułtan został honorowo postrzelony w stopę i wysłany na emeryturę do hotelu w Londynie.