Relacje:Hiszpania 2012 - Historia wersji

Prezes o 21:28, 15 lis 2012

2012-11-15T21:28:47Z

Prezes o 21:28, 15 lis 2012

2012-11-15T21:28:05Z

Prezes o 19:05, 13 lis 2012

2012-11-13T19:05:51Z

Prezes o 18:31, 13 lis 2012

2012-11-13T18:31:15Z

Prezes o 18:30, 13 lis 2012

2012-11-13T18:30:29Z

Prezes o 18:28, 13 lis 2012

2012-11-13T18:28:58Z

Prezes o 18:13, 13 lis 2012

2012-11-13T18:13:26Z

Prezes o 18:10, 13 lis 2012

2012-11-13T18:10:05Z

Prezes o 18:09, 13 lis 2012

2012-11-13T18:09:03Z

Prezes o 18:08, 13 lis 2012

2012-11-13T18:08:30Z

← poprzednia wersja		Wersja z 21:28, 15 lis 2012
Linia 19:		Linia 19:


−	~~Kilka ciekawszych fotek~~: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2012%2FHiszpania%20wspinanie	+	Fotki z wyjazdu: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2012%2FHiszpania%20wspinanie

← poprzednia wersja		Wersja z 21:28, 15 lis 2012
Linia 19:		Linia 19:


		+	Kilka ciekawszych fotek: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2012%2FHiszpania%20wspinanie
		+
		+
	Na koniec kilka ciekawszych przejść :		Na koniec kilka ciekawszych przejść :

@@ Linia 3: / Linia 3: @@
 Wybór rejonu nie był zbyt trudny ,gdyż w okolicach Barcelony znajduje się ocean wyśmienitego wspinania, prawdopodobnie jest to najlepsze  miejsce na świecie dla wspinacza sportowego.(Krzyś nie bez powodu przeprowadził się tutaj). We trójkę wylatujemy z Katowic wieczorem we wtorek, natomiast Paulina przyleciała z małym opóźnieniem po południu we czwartek.( w końcu każdemu może się data pomylić:P) Mając do dyspozycji 1,5 dnia decydujemy się na  nocne zwiedzanie zabytków Barcelony, a w środę ruszamy na wspin do pobliskiego nadmorskiego rejonu Garraf, oddalonego o 15min jazdy autem od lotniska!!!  Rejon okazał  się bardzo fajny i malowniczo położony, choć wyślizg na niektórych drogach przypominał nam nasze ojczyste mydełko. Nie mogę nie wspomnieć o wypożyczonym przez nas aucie, mieliśmy zamówione auto klasy VW Golfa, natomiast po krótkich negocjacjach Damiana z pracującym w wypożyczalni Polakiem  otrzymaliśmy za niewielką dopłatą siedmioosobowego Opla Zafirę w dieslu!!!  Od tego moment było już wiadomo że będzie to wyjazd na BOGATO.
-W drodze na lotnisko po Paulinę dostrzegliśmy bardzo ładnie wyglądającą plażę, pomysł plażowania był odważny ze względu na temperaturę powietrza i silny wiatr, ale nadzwyczaj kuszący. Na szczęście okazało się ,że temperatura wody jest zbliżona do temp. powietrza co pozwoliło na beztroską zabawę z całkiem niemałymi falami. Na plaży nie licząc desperatów z Polski  dominowali kitesurferzy ubrani w pianki, wykorzystujący wyjątkowo silnie wiejący wiatr. Następnie kierujemy się już do Margalefu, gdzie jest ekipa poznańsko-hiszpańska w postaci Pulki z Zimnym i Carlos z dziewczyną. Nasza miejscówką był dach pustelni , po wyrażeniu moich obaw, że  dach może nie wytrzymać obciążenia dwoma namiotami z załogą , zostaje szybko ,,uspokojony’’ przez Carlosa słowami  ,,don’t worry, it’s OK.  i’m architekt ‘’. Tej nocy miałem duży problem ze spokojnym snem, bo jak wiadomo kto jak kto ale architekt o konstrukcji wie wszystko :P . Wspinanie w Margalefie jest specyficzne, żeby nie powiedzieć przewidywalne. Jest to spowodowane oczywiście rodzajem występującej tam skały a mianowicie zlepieńca. Dominują tutaj drogi długie o charakterze ciągowym. Co mnie osobiście nie zachwyciło, gdyż preferuje drogi na których jedynym ciągiem jaki można spotkać,  to ciąg restów. Większość chwytów to dziurki, dominują ostre dwójki i trójki, a więc jeśli masz silne palce i niezłą wytrzymałość  to jesteś w raju!!!  Bardzo trudno w tym rejonie o prawdziwie czystego OS-a , gdyż zamagnezjowane chwyty widać z kilometra, czujesz się po prostu jak na ściance. Brak tu tak popularnych na jurze ukrytych chwytów, które odnajduje się dopiero 15-stego dnia patentowania drogi :P.   Po kilku dniach wspinania w dzień restowy wracamy do zwiedzania Barcelony, tym razem skupiamy się na dziełach Gaudiego (Sagrada  familia, Casa Milà itp.) , choć całkiem przypadkiem odwiedzamy także równie atrakcyjną Telepizzę oraz pijemy kawę po Camp Nou.
+W drodze na lotnisko po Paulinę dostrzegliśmy bardzo ładnie wyglądającą plażę, pomysł plażowania był odważny ze względu na temperaturę powietrza i silny wiatr, ale nadzwyczaj kuszący. Na szczęście okazało się ,że temperatura wody jest zbliżona do temp. powietrza co pozwoliło na beztroską zabawę z całkiem niemałymi falami. Na plaży nie licząc desperatów z Polski  dominowali kitesurferzy ubrani w pianki, wykorzystujący wyjątkowo silnie wiejący wiatr. Następnie kierujemy się już do Margalefu, gdzie jest ekipa poznańsko-hiszpańska w postaci Pulki z Zimnym i Carlos z dziewczyną. Nasza miejscówką był dach pustelni , po wyrażeniu moich obaw, że  dach może nie wytrzymać obciążenia dwoma namiotami z załogą , zostaje szybko ,,uspokojony’’ przez Carlosa słowami  ,,don’t worry, it’s OK.  i’m architekt ‘’. Tej nocy miałem duży problem ze spokojnym snem, bo jak wiadomo kto jak kto ale architekt o konstrukcji wie wszystko :P . Wspinanie w Margalefie jest specyficzne, żeby nie powiedzieć przewidywalne. Jest to spowodowane oczywiście rodzajem występującej tam skały a mianowicie zlepieńca. Dominują tutaj drogi długie o charakterze ciągowym. Co mnie osobiście nie zachwyciło, gdyż preferuje drogi na których jedynym ciągiem jaki można spotkać,  to ciąg restów. Większość chwytów to dziurki, dominują ostre dwójki i trójki, a więc jeśli masz silne palce i niezłą wytrzymałość  to jesteś w raju!!!  Bardzo trudno w tym rejonie o prawdziwie czystego OS-a , gdyż zamagnezjowane chwyty widać z kilometra, czujesz się po prostu jak na ściance. Brak tu tak popularnych na jurze ukrytych chwytów, które odnajduje się dopiero 15-stego dnia patentowania drogi :P.   Po kilku dniach wspinania w dzień restowy wracamy do zwiedzania Barcelony, tym razem skupiamy się na dziełach Gaudiego (Sagrada  familia, Casa Milà itp.) , choć całkiem przypadkiem odwiedzamy także równie atrakcyjną Telepizzę oraz pijemy kawę pod Camp Nou.
 Z Margalefu wyjeżdżamy dzień wcześniej, aby zobaczyć i powspinać się jeszcze w Siuranie. Wspinanie tu jest totalnie inne niż w Margalefie (zlepieniec vs. wapień), pełno tu krawądek, rys i technicznego łojenia. Po monotonii zadawania z dwójek wspinanie w Siuranie zdaje się niezmiernie urozmaicone. Samo miasteczko i jego otoczenie robią olbrzymie wrażenie, jest tam naprawdę pięknie. W dzień odlotu wspinamy się jeszcze w sprawdzonej miejscówce Garraf, lecz po zobaczeniu Margalefu i Siurany nie zachwycamy się tak  już tym miejscem jak na początku wyjazdu.

@@ Linia 3: / Linia 3: @@
 Wybór rejonu nie był zbyt trudny ,gdyż w okolicach Barcelony znajduje się ocean wyśmienitego wspinania, prawdopodobnie jest to najlepsze  miejsce na świecie dla wspinacza sportowego.(Krzyś nie bez powodu przeprowadził się tutaj). We trójkę wylatujemy z Katowic wieczorem we wtorek, natomiast Paulina przyleciała z małym opóźnieniem po południu we czwartek.( w końcu każdemu może się data pomylić:P) Mając do dyspozycji 1,5 dnia decydujemy się na  nocne zwiedzanie zabytków Barcelony, a w środę ruszamy na wspin do pobliskiego nadmorskiego rejonu Garraf, oddalonego o 15min jazdy autem od lotniska!!!  Rejon okazał  się bardzo fajny i malowniczo położony, choć wyślizg na niektórych drogach przypominał nam nasze ojczyste mydełko. Nie mogę nie wspomnieć o wypożyczonym przez nas aucie, mieliśmy zamówione auto klasy VW Golfa, natomiast po krótkich negocjacjach Damiana z pracującym w wypożyczalni Polakiem  otrzymaliśmy za niewielką dopłatą siedmioosobowego Opla Zafirę w dieslu!!!  Od tego moment było już wiadomo że będzie to wyjazd na BOGATO.
-W drodze na lotnisko po Paulinę dostrzegliśmy bardzo ładnie wyglądającą plażę, pomysł plażowania był odważny ze względu na temperaturę powietrza i silny wiatr, ale nadzwyczaj kuszący. Na szczęście okazało się ,że temperatura wody jest zbliżona do temp. powietrza co pozwoliło na beztroską zabawę z całkiem niemałymi falami. Na plaży nie licząc desperatów z Polski  dominowali kitesurferzy ubrani w pianki, wykorzystujący wyjątkowo silnie wiejący wiatr. Następnie kierujemy się już do Margalefu, gdziejest ekipa poznańsko-hiszpańska w postaci Pulki z Zimnym i Carlos z dziewczyną. Nasza miejscówką był dach pustelni , po wyrażeniu moich obaw, że  dach może nie wytrzymać obciążenia dwoma namiotami z załogą , zostaje szybko ,,uspokojony’’ przez Carlosa słowami  ,,don’t worry, it’s OK.  i’m architekt ‘’. Tej nocy miałem duży problem ze spokojnym snem, bo jak wiadomo kto jak kto ale architekt o konstrukcji wie wszystko :P . Wspinanie w Margalefie jest specyficzne, żeby nie powiedzieć przewidywalne. Jest to spowodowane oczywiście rodzajem występującej tam skały a mianowicie zlepieńca. Dominują tutaj drogi długie o charakterze ciągowym. Co mnie osobiście nie zachwyciło, gdyż preferuje drogi na których jedynym ciągiem jaki można spotkać,  to ciąg restów. Większość chwytów to dziurki, dominują ostre dwójki i trójki, a więc jeśli masz silne palce i niezłą wytrzymałość  to jesteś w raju!!!  Bardzo trudno w tym rejonie o prawdziwie czystego OS-a , gdyż zamagnezjowane chwyty widać z kilometra, czujesz się po prostu jak na ściance. Brak tu tak popularnych na jurze ukrytych chwytów, które odnajduje się dopiero 15-stego dnia patentowania drogi :P.   Po kilku dniach wspinania w dzień restowy wracamy do zwiedzania Barcelony, tym razem skupiamy się na dziełach Gaudiego (Sagrada  familia, Casa Milà itp.) , choć całkiem przypadkiem odwiedzamy także równie atrakcyjną Telepizzę oraz pijemy kawę po Camp Nou.
+W drodze na lotnisko po Paulinę dostrzegliśmy bardzo ładnie wyglądającą plażę, pomysł plażowania był odważny ze względu na temperaturę powietrza i silny wiatr, ale nadzwyczaj kuszący. Na szczęście okazało się ,że temperatura wody jest zbliżona do temp. powietrza co pozwoliło na beztroską zabawę z całkiem niemałymi falami. Na plaży nie licząc desperatów z Polski  dominowali kitesurferzy ubrani w pianki, wykorzystujący wyjątkowo silnie wiejący wiatr. Następnie kierujemy się już do Margalefu, gdzie jest ekipa poznańsko-hiszpańska w postaci Pulki z Zimnym i Carlos z dziewczyną. Nasza miejscówką był dach pustelni , po wyrażeniu moich obaw, że  dach może nie wytrzymać obciążenia dwoma namiotami z załogą , zostaje szybko ,,uspokojony’’ przez Carlosa słowami  ,,don’t worry, it’s OK.  i’m architekt ‘’. Tej nocy miałem duży problem ze spokojnym snem, bo jak wiadomo kto jak kto ale architekt o konstrukcji wie wszystko :P . Wspinanie w Margalefie jest specyficzne, żeby nie powiedzieć przewidywalne. Jest to spowodowane oczywiście rodzajem występującej tam skały a mianowicie zlepieńca. Dominują tutaj drogi długie o charakterze ciągowym. Co mnie osobiście nie zachwyciło, gdyż preferuje drogi na których jedynym ciągiem jaki można spotkać,  to ciąg restów. Większość chwytów to dziurki, dominują ostre dwójki i trójki, a więc jeśli masz silne palce i niezłą wytrzymałość  to jesteś w raju!!!  Bardzo trudno w tym rejonie o prawdziwie czystego OS-a , gdyż zamagnezjowane chwyty widać z kilometra, czujesz się po prostu jak na ściance. Brak tu tak popularnych na jurze ukrytych chwytów, które odnajduje się dopiero 15-stego dnia patentowania drogi :P.   Po kilku dniach wspinania w dzień restowy wracamy do zwiedzania Barcelony, tym razem skupiamy się na dziełach Gaudiego (Sagrada  familia, Casa Milà itp.) , choć całkiem przypadkiem odwiedzamy także równie atrakcyjną Telepizzę oraz pijemy kawę po Camp Nou.
 Z Margalefu wyjeżdżamy dzień wcześniej, aby zobaczyć i powspinać się jeszcze w Siuranie. Wspinanie tu jest totalnie inne niż w Margalefie (zlepieniec vs. wapień), pełno tu krawądek, rys i technicznego łojenia. Po monotonii zadawania z dwójek wspinanie w Siuranie zdaje się niezmiernie urozmaicone. Samo miasteczko i jego otoczenie robią olbrzymie wrażenie, jest tam naprawdę pięknie. W dzień odlotu wspinamy się jeszcze w sprawdzonej miejscówce Garraf, lecz po zobaczeniu Margalefu i Siurany nie zachwycamy się tak  już tym miejscem jak na początku wyjazdu.

@@ Linia 3: / Linia 3: @@
 Wybór rejonu nie był zbyt trudny ,gdyż w okolicach Barcelony znajduje się ocean wyśmienitego wspinania, prawdopodobnie jest to najlepsze  miejsce na świecie dla wspinacza sportowego.(Krzyś nie bez powodu przeprowadził się tutaj). We trójkę wylatujemy z Katowic wieczorem we wtorek, natomiast Paulina przyleciała z małym opóźnieniem po południu we czwartek.( w końcu każdemu może się data pomylić:P) Mając do dyspozycji 1,5 dnia decydujemy się na  nocne zwiedzanie zabytków Barcelony, a w środę ruszamy na wspin do pobliskiego nadmorskiego rejonu Garraf, oddalonego o 15min jazdy autem od lotniska!!!  Rejon okazał  się bardzo fajny i malowniczo położony, choć wyślizg na niektórych drogach przypominał nam nasze ojczyste mydełko. Nie mogę nie wspomnieć o wypożyczonym przez nas aucie, mieliśmy zamówione auto klasy VW Golfa, natomiast po krótkich negocjacjach Damiana z pracującym w wypożyczalni Polakiem  otrzymaliśmy za niewielką dopłatą siedmioosobowego Opla Zafirę w dieslu!!!  Od tego moment było już wiadomo że będzie to wyjazd na BOGATO.
-W drodze na lotnisko po Paulinę dostrzegliśmy bardzo ładnie wyglądającą plażę, pomysł plażowania był odważny ze względu na temperaturę powietrza i silny wiatr, ale nadzwyczaj kuszący. Na szczęście okazało się ,że temperatura wody jest zbliżona do temp. powietrza co pozwoliło na beztroską zabawę z całkiem niemałymi falami. Na plaży nie licząc desperatów z Polski  dominowali kate-serferzy ubrani w pianki, wykorzystujący wyjątkowo silnie wiejący wiatr. Następnie kierujemy się już do Margalefu, gdziejest ekipa poznańsko-hiszpańska w postaci Pulki z Zimnym i Carlos z dziewczyną. Nasza miejscówką był dach pustelni , po wyrażeniu moich obaw, że  dach może nie wytrzymać obciążenia dwoma namiotami z załogą , zostaje szybko ,,uspokojony’’ przez Carlosa słowami  ,,don’t worry, it’s OK.  i’m architekt ‘’. Tej nocy miałem duży problem ze spokojnym snem, bo jak wiadomo kto jak kto ale architekt o konstrukcji wie wszystko :P . Wspinanie w Margalefie jest specyficzne, żeby nie powiedzieć przewidywalne. Jest to spowodowane oczywiście rodzajem występującej tam skały a mianowicie zlepieńca. Dominują tutaj drogi długie o charakterze ciągowym. Co mnie osobiście nie zachwyciło, gdyż preferuje drogi na których jedynym ciągiem jaki można spotkać,  to ciąg restów. Większość chwytów to dziurki, dominują ostre dwójki i trójki, a więc jeśli masz silne palce i niezłą wytrzymałość  to jesteś w raju!!!  Bardzo trudno w tym rejonie o prawdziwie czystego OS-a , gdyż zamagnezjowane chwyty widać z kilometra, czujesz się po prostu jak na ściance. Brak tu tak popularnych na jurze ukrytych chwytów, które odnajduje się dopiero 15-stego dnia patentowania drogi :P.   Po kilku dniach wspinania w dzień restowy wracamy do zwiedzania Barcelony, tym razem skupiamy się na dziełach Gaudiego (Sagrada  familia, Casa Milà itp.) , choć całkiem przypadkiem odwiedzamy także równie atrakcyjną Telepizzę oraz pijemy kawę po Camp Nou.
+W drodze na lotnisko po Paulinę dostrzegliśmy bardzo ładnie wyglądającą plażę, pomysł plażowania był odważny ze względu na temperaturę powietrza i silny wiatr, ale nadzwyczaj kuszący. Na szczęście okazało się ,że temperatura wody jest zbliżona do temp. powietrza co pozwoliło na beztroską zabawę z całkiem niemałymi falami. Na plaży nie licząc desperatów z Polski  dominowali kitesurferzy ubrani w pianki, wykorzystujący wyjątkowo silnie wiejący wiatr. Następnie kierujemy się już do Margalefu, gdziejest ekipa poznańsko-hiszpańska w postaci Pulki z Zimnym i Carlos z dziewczyną. Nasza miejscówką był dach pustelni , po wyrażeniu moich obaw, że  dach może nie wytrzymać obciążenia dwoma namiotami z załogą , zostaje szybko ,,uspokojony’’ przez Carlosa słowami  ,,don’t worry, it’s OK.  i’m architekt ‘’. Tej nocy miałem duży problem ze spokojnym snem, bo jak wiadomo kto jak kto ale architekt o konstrukcji wie wszystko :P . Wspinanie w Margalefie jest specyficzne, żeby nie powiedzieć przewidywalne. Jest to spowodowane oczywiście rodzajem występującej tam skały a mianowicie zlepieńca. Dominują tutaj drogi długie o charakterze ciągowym. Co mnie osobiście nie zachwyciło, gdyż preferuje drogi na których jedynym ciągiem jaki można spotkać,  to ciąg restów. Większość chwytów to dziurki, dominują ostre dwójki i trójki, a więc jeśli masz silne palce i niezłą wytrzymałość  to jesteś w raju!!!  Bardzo trudno w tym rejonie o prawdziwie czystego OS-a , gdyż zamagnezjowane chwyty widać z kilometra, czujesz się po prostu jak na ściance. Brak tu tak popularnych na jurze ukrytych chwytów, które odnajduje się dopiero 15-stego dnia patentowania drogi :P.   Po kilku dniach wspinania w dzień restowy wracamy do zwiedzania Barcelony, tym razem skupiamy się na dziełach Gaudiego (Sagrada  familia, Casa Milà itp.) , choć całkiem przypadkiem odwiedzamy także równie atrakcyjną Telepizzę oraz pijemy kawę po Camp Nou.
 Z Margalefu wyjeżdżamy dzień wcześniej, aby zobaczyć i powspinać się jeszcze w Siuranie. Wspinanie tu jest totalnie inne niż w Margalefie (zlepieniec vs. wapień), pełno tu krawądek, rys i technicznego łojenia. Po monotonii zadawania z dwójek wspinanie w Siuranie zdaje się niezmiernie urozmaicone. Samo miasteczko i jego otoczenie robią olbrzymie wrażenie, jest tam naprawdę pięknie. W dzień odlotu wspinamy się jeszcze w sprawdzonej miejscówce Garraf, lecz po zobaczeniu Margalefu i Siurany nie zachwycamy się tak  już tym miejscem jak na początku wyjazdu.

@@ Linia 10: / Linia 10: @@
 Krótkie podsumowanie osiągnięć  sportowych poszczególnych członków ekspedycji:
-- Damian: dominacja w grze Jugle, ograniczenie picia kawy z 15-stu na  13,8 filiżanek na każdy dzień wspinaczkowy, potwierdzenie predyspozycji na kierowcę rajdowego
+- Damian: całkowita dominacja w grze Jungle, ograniczenie picia kawy z 15-stu na  13,8 filiżanek na każdy dzień wspinaczkowy, potwierdzenie predyspozycji na kierowcę rajdowego
 - Kasia:  zwycięska walka z falami o utrzymanie topu stroju kąpielowego, przeżycie 10 dni wspinaczkowych, codzienne mycie głowy bez użycia wody

← poprzednia wersja		Wersja z 18:10, 13 lis 2012
Linia 16:		Linia 16:
	- Paulina: zakup wymarzonej fioletowej kurtki i czapki mocy , utrzymanie pozycji i stałego ciśnienia w termareście, zużycie 4 rolek papieru toaletowego		- Paulina: zakup wymarzonej fioletowej kurtki i czapki mocy , utrzymanie pozycji i stałego ciśnienia w termareście, zużycie 4 rolek papieru toaletowego

−	- Karol: zjedzenie 50% porcji makaronu z ~~Gorgondzolą~~, przeżycie dnia restowego	+	- Karol: zjedzenie 50% porcji makaronu z gorgonzolą, przeżycie dnia restowego

@@ Linia 6: / Linia 6: @@
 Z Margalefu wyjeżdżamy dzień wcześniej, aby zobaczyć i powspinać się jeszcze w Siuranie. Wspinanie tu jest totalnie inne niż w Margalefie (zlepieniec vs. wapień), pełno tu krawądek, rys i technicznego łojenia. Po monotonii zadawania z dwójek wspinanie w Siuranie zdaje się niezmiernie urozmaicone. Samo miasteczko i jego otoczenie robią olbrzymie wrażenie, jest tam naprawdę pięknie. W dzień odlotu wspinamy się jeszcze w sprawdzonej miejscówce Garraf, lecz po zobaczeniu Margalefu i Siurany nie zachwycamy się tak  już tym miejscem jak na początku wyjazdu.
 Krótkie podsumowanie osiągnięć  sportowych poszczególnych członków ekspedycji:
@@ Linia 16: / Linia 17: @@
 - Karol:  zjedzenie 50% porcji makaronu z Gorgondzolą, przeżycie dnia restowego
 Na koniec  kilka ciekawszych przejść :

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 {{wyjazd|HISZPANIA - wspinanie w rejonie Barcelony |Damian Żmuda, Paulina Piechowiak(WKTJ), Kasia (os. tow.)<u>Karol Jagoda</u> |30 10 - 10 11 2012}}
-Wybór rejonu nie był zbyt trudny ,gdyż w okolicach Barcelony znajduje się ocean wyśmienitego wspinania, prawdopodobnie jest to najlepsze  miejsce na świecie dla wspinacza sportowego.(Krzyś nie bez powodu przeprowadził się tutaj). We trójkę wylatujemy z Katowic wieczorem we wtorek, natomiast Paulina przyleciała z małym opóźnieniem po południu we czwartek.( w końcu każdemu może się data pomylić:P) Mając do dyspozycji 1,5 dnia decydujemy się na  nocne zwiedzanie zabytków Barcelony, a w środę ruszamy na wspin do pobliskiego nadmorskiego rejonu Garraf, oddalonego o 15min jazdy autem od lotniska!!!  Rejon okazał  się bardzo fajny i malowniczo położony, choć wyślizg na niektórych drogach przypominał nam nasze ojczyste mydełko. Nie mogę nie wspomnieć o wypożyczonym przez nas aucie, mieliśmy zamówione auto klasy VW Golfa, natomiast po krótkich negocjacjach Damiana z pracującym w wypożyczalni Polakiem  otrzymaliśmy za niewielką dopłatą siedmioosobowego Opla Zafirę w dieslu!!!  Od tego moment było już wiadomo że będzie to wyjazd na BOGATO. W drodze na lotnisko po Paulinę dostrzegliśmy bardzo ładnie wyglądającą plażę, pomysł plażowania był odważny ze względu na temperaturę powietrza i silny wiatr, ale nadzwyczaj kuszący. Na szczęście okazało się ,że temperatura wody jest zbliżona do temp. powietrza co pozwoliło na beztroską zabawę z całkiem nie małymi falami. Na plaży nie licząc desperatów z Polski  dominowali kate-serferzy ubrani w pianki, wykorzystujący wyjątkowo silnie wiejący wiatr. Następnie kierujemy się już do Margalefu, gdziejest ekipa poznańsko-hiszpańska w postaci Pulki z Zimnym i Carlos z dziewczyną. Nasza miejscówką był dach pustelni , po wyrażeniu moich obaw, że  dach może nie wytrzymać obciążenia dwoma namiotami z załogą , zostaje szybko ,,uspokojony’’ przez Carlosa słowami  ,,don’t worry, it’s OK.  i’m architekt ‘’. Tej nocy miałem duży problem ze spokojnym snem, bo jak wiadomo kto jak kto ale architekt o konstrukcji wie wszystko :P . Wspinanie w Margalefie jest specyficzne, żeby nie powiedzieć przewidywalne. Jest to spowodowane oczywiście rodzajem występującej tam skały a mianowicie zlepieńca. Dominują tutaj drogi długie o charakterze ciągowym. Co mnie osobiście nie zachwyciło, gdyż preferuje drogi na których jedynym ciągiem jaki można spotkać,  to ciąg restów. Większość chwytów to dziurki, dominują ostre dwójki i trójki, a więc jeśli masz silne palce i niezłą wytrzymałość  to jesteś w raju!!!  Bardzo trudno w tym rejonie o prawdziwie czystego OS-a , gdyż zamagnezjowane chwyty widać z kilometra, czujesz się po prostu jak na ściance. Brak tu tak popularnych na jurze ukrytych chwytów, które odnajduje się dopiero 15-stego dnia patentowania drogi :P.   Po kilku dniach wspinania w dzień restowy wracamy do zwiedzania Barcelony, tym razem skupiamy się na dziełach Gaudiego (Sagrada  familia, Casa Milà itp.) , choć całkiem przypadkiem odwiedzamy także równie atrakcyjną Telepizzę oraz pijemy kawę po Camp Nou.
+Wybór rejonu nie był zbyt trudny ,gdyż w okolicach Barcelony znajduje się ocean wyśmienitego wspinania, prawdopodobnie jest to najlepsze  miejsce na świecie dla wspinacza sportowego.(Krzyś nie bez powodu przeprowadził się tutaj). We trójkę wylatujemy z Katowic wieczorem we wtorek, natomiast Paulina przyleciała z małym opóźnieniem po południu we czwartek.( w końcu każdemu może się data pomylić:P) Mając do dyspozycji 1,5 dnia decydujemy się na  nocne zwiedzanie zabytków Barcelony, a w środę ruszamy na wspin do pobliskiego nadmorskiego rejonu Garraf, oddalonego o 15min jazdy autem od lotniska!!!  Rejon okazał  się bardzo fajny i malowniczo położony, choć wyślizg na niektórych drogach przypominał nam nasze ojczyste mydełko. Nie mogę nie wspomnieć o wypożyczonym przez nas aucie, mieliśmy zamówione auto klasy VW Golfa, natomiast po krótkich negocjacjach Damiana z pracującym w wypożyczalni Polakiem  otrzymaliśmy za niewielką dopłatą siedmioosobowego Opla Zafirę w dieslu!!!  Od tego moment było już wiadomo że będzie to wyjazd na BOGATO.
 Z Margalefu wyjeżdżamy dzień wcześniej, aby zobaczyć i powspinać się jeszcze w Siuranie. Wspinanie tu jest totalnie inne niż w Margalefie (zlepieniec vs. wapień), pełno tu krawądek, rys i technicznego łojenia. Po monotonii zadawania z dwójek wspinanie w Siuranie zdaje się niezmiernie urozmaicone. Samo miasteczko i jego otoczenie robią olbrzymie wrażenie, jest tam naprawdę pięknie. W dzień odlotu wspinamy się jeszcze w sprawdzonej miejscówce Garraf, lecz po zobaczeniu Margalefu i Siurany nie zachwycamy się tak  już tym miejscem jak na początku wyjazdu.