Relacje:Góry Annamskie i obok - Historia wersji

Damian o 05:48, 8 maj 2023

2023-05-08T05:48:08Z

Damian o 18:55, 7 maj 2023

2023-05-07T18:55:44Z

Damian o 14:26, 9 mar 2023

2023-03-09T14:26:45Z

Damian o 06:56, 9 mar 2023

2023-03-09T06:56:37Z

Damian o 06:55, 9 mar 2023

2023-03-09T06:55:10Z

Damian o 06:53, 9 mar 2023

2023-03-09T06:53:43Z

Damian o 06:52, 9 mar 2023

2023-03-09T06:52:39Z

Damian o 11:27, 8 mar 2023

2023-03-08T11:27:47Z

Damian o 11:22, 8 mar 2023

2023-03-08T11:22:59Z

Damian o 11:18, 8 mar 2023

2023-03-08T11:18:20Z

← poprzednia wersja		Wersja z 05:48, 8 maj 2023
Linia 75:		Linia 75:
	Tajlandia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2023%2FTajlandia		Tajlandia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2023%2FTajlandia

−	Film: https://drive.google.com/~~drive~~/~~my-drive~~?hl=pl	+	Film: https://drive.google.com/file/d/1ygErjZpC_M7YUAWwV1GdSmllVsdE60L8/view?usp=sharing

← poprzednia wersja		Wersja z 18:55, 7 maj 2023
Linia 74:		Linia 74:

	Tajlandia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2023%2FTajlandia		Tajlandia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2023%2FTajlandia
		+
		+	Film: https://drive.google.com/drive/my-drive?hl=pl

← poprzednia wersja		Wersja z 14:26, 9 mar 2023
Linia 1:		Linia 1:
−	{{wyjazd\|~~Rajd~~ przez Indochiny\|<u>Damian Szołtysik</u>, Krzysztof Hilus (b. czł. klubu)\|04 02 - 01 03 2022}}	+	{{wyjazd\|Rowerowy rajd przez Indochiny\|<u>Damian Szołtysik</u>, Krzysztof Hilus (b. czł. klubu)\|04 02 - 01 03 2022}}

	Indochiny’2023		Indochiny’2023

@@ Linia 5: / Linia 5: @@
 [[Image:Trasarajdu.jpg|thumb|left|Trasa przez Indochiny]]Azja, jak wiadomo jest największym kontynentem świata. Posiada więc również duże zróżnicowanie w budowie geologicznej. Tu znajdują się przecież sięgające nieba Himalaje, wielkie niziny syberyjskie, pustynie, najgłębsze i największe jaskinie świata, potężne rzeki. Klimat jest tym bardziej zróżnicowany, bo od arktycznych, zmrożonych i rozległych przestrzeni Syberii po umiarkowaną środkową Azję aż po tropikalne południe. To z kolei ma wypływ na uwarunkowania przyrodnicze. Flora i fauna jest także diametralnie zróżnicowana. Wszystko to przez tysiące lat miało wpływ na kształtowanie się społeczeństw i kultur zasiedlających te rozległe tereny. Warunki geograficzne od zarania dziejów były głównym czynnikiem kształtującym kierunki migracji, przenikania kultur i religii, izolacji lub otwartości, a w efekcie wpływały na politykę i kształtowanie się państwowości w poszczególnych zakątkach tego kontynentu. Ten proces zresztą trwa po dziś dzień.
-Azja jest więc fascynująca z tysiąca powodów i każdy z duszą podróżnika o różnych odcieniach znajdzie tu swoje El Dorado. W naszym przypadku przyczyną dla której wybraliśmy się akurat na Półwysep Indochiński był przede wszystkim jego krasowy charakter, któremu chcieliśmy się przyjrzeć z bliska. Kręgosłup tego półwyspu stanowią Góry Annamskie zbudowane w wielu miejscach z skał osadowych. W Wietnamie, w północnym i środkowym Laosie oraz północnej Tajlandii zjawiska krasowe występują powszechnie w postaci mogotów, polji ,no i oczywiście jaskiń. (Tu więcej na temat krasu Indochin: file:///C:/Users/DAMIAN/AppData/Local/Temp/LaosKhammouanCaKS2000-2.pdf ). Po za naszymi speleologicznymi zainteresowaniami ciekawiła nas także kultura i historia tych krajów. Osobiście, w wielu wędrówkach po świecie, spotykając ludzi różnych ras, właśnie ta żółta jakimś być może splotem przypadków (a może nie) wywoływała pozytywne odczucia.
+Azja jest więc fascynująca z tysiąca powodów i każdy z duszą podróżnika o różnych odcieniach znajdzie tu swoje El Dorado. W naszym przypadku przyczyną dla której wybraliśmy się akurat na Półwysep Indochiński był przede wszystkim jego krasowy charakter, któremu chcieliśmy się przyjrzeć z bliska. Kręgosłup tego półwyspu stanowią Góry Annamskie zbudowane w wielu miejscach z skał osadowych. W Wietnamie, w północnym i środkowym Laosie oraz północnej Tajlandii zjawiska krasowe występują powszechnie w postaci mogotów, polji ,no i oczywiście jaskiń. (Tu więcej na temat krasu Indochin: https://www.researchgate.net/publication/298687136_The_Khammouan_karst_of_Laos ). Po za naszymi speleologicznymi zainteresowaniami ciekawiła nas także kultura i historia tych krajów. Osobiście, w wielu wędrówkach po świecie, spotykając ludzi różnych ras, właśnie ta żółta jakimś być może splotem przypadków (a może nie) wywoływała pozytywne odczucia.
 Trasa została zaplanowana z stolicy Wietnamu – Hanoi przez północny Wietnam, centralny Laos i wschodnią Tajlandię do jej stolicy – Bangkoku. Dystans – ponad 1500 km. Czas – 3 tygodnie. Na tym obszarze planowaliśmy odwiedzić charakterystyczne (choć turystyczne) dla tutejszego krasu miejsca takie jak Zatoka Ha Long, Tac Coc, w Laosie jaskinię Kong Lor. Tajlandia stanowiła właściwie „dojazdówkę” do Bangkoku choć wpadliśmy od Parku Narodowego Namtok.

@@ Linia 5: / Linia 5: @@
 [[Image:Trasarajdu.jpg|thumb|left|Trasa przez Indochiny]]Azja, jak wiadomo jest największym kontynentem świata. Posiada więc również duże zróżnicowanie w budowie geologicznej. Tu znajdują się przecież sięgające nieba Himalaje, wielkie niziny syberyjskie, pustynie, najgłębsze i największe jaskinie świata, potężne rzeki. Klimat jest tym bardziej zróżnicowany, bo od arktycznych, zmrożonych i rozległych przestrzeni Syberii po umiarkowaną środkową Azję aż po tropikalne południe. To z kolei ma wypływ na uwarunkowania przyrodnicze. Flora i fauna jest także diametralnie zróżnicowana. Wszystko to przez tysiące lat miało wpływ na kształtowanie się społeczeństw i kultur zasiedlających te rozległe tereny. Warunki geograficzne od zarania dziejów były głównym czynnikiem kształtującym kierunki migracji, przenikania kultur i religii, izolacji lub otwartości, a w efekcie wpływały na politykę i kształtowanie się państwowości w poszczególnych zakątkach tego kontynentu. Ten proces zresztą trwa po dziś dzień.
-Azja jest więc fascynująca z tysiąca powodów i każdy z duszą podróżnika o różnych odcieniach znajdzie tu swoje El Dorado. W naszym przypadku przyczyną dla której wybraliśmy się akurat na Półwysep Indochiński był przede wszystkim jego krasowy charakter, któremu chcieliśmy się przyjrzeć z bliska. Kręgosłup tego półwyspu stanowią Góry Annamskie zbudowane w wielu miejscach z skał osadowych. W Wietnamie, w północnym i środkowym Laosie oraz północnej Tajlandii zjawiska krasowe występują powszechnie w postaci mogotów, polji ,no i oczywiście jaskiń. Tu więcej na temat krasu Indochin: file:///C:/Users/DAMIAN/AppData/Local/Temp/LaosKhammouanCaKS2000-2.pdf Po za naszymi speleologicznymi zainteresowaniami ciekawiła nas także kultura i historia tych krajów. Osobiście, w wielu wędrówkach po świecie, spotykając ludzi różnych ras, właśnie ta żółta jakimś być może splotem przypadków (a może nie) wywoływała pozytywne odczucia.
+Azja jest więc fascynująca z tysiąca powodów i każdy z duszą podróżnika o różnych odcieniach znajdzie tu swoje El Dorado. W naszym przypadku przyczyną dla której wybraliśmy się akurat na Półwysep Indochiński był przede wszystkim jego krasowy charakter, któremu chcieliśmy się przyjrzeć z bliska. Kręgosłup tego półwyspu stanowią Góry Annamskie zbudowane w wielu miejscach z skał osadowych. W Wietnamie, w północnym i środkowym Laosie oraz północnej Tajlandii zjawiska krasowe występują powszechnie w postaci mogotów, polji ,no i oczywiście jaskiń. (Tu więcej na temat krasu Indochin: file:///C:/Users/DAMIAN/AppData/Local/Temp/LaosKhammouanCaKS2000-2.pdf ). Po za naszymi speleologicznymi zainteresowaniami ciekawiła nas także kultura i historia tych krajów. Osobiście, w wielu wędrówkach po świecie, spotykając ludzi różnych ras, właśnie ta żółta jakimś być może splotem przypadków (a może nie) wywoływała pozytywne odczucia.
 Trasa została zaplanowana z stolicy Wietnamu – Hanoi przez północny Wietnam, centralny Laos i wschodnią Tajlandię do jej stolicy – Bangkoku. Dystans – ponad 1500 km. Czas – 3 tygodnie. Na tym obszarze planowaliśmy odwiedzić charakterystyczne (choć turystyczne) dla tutejszego krasu miejsca takie jak Zatoka Ha Long, Tac Coc, w Laosie jaskinię Kong Lor. Tajlandia stanowiła właściwie „dojazdówkę” do Bangkoku choć wpadliśmy od Parku Narodowego Namtok.

← poprzednia wersja		Wersja z 11:27, 8 mar 2023
Linia 66:		Linia 66:

	Ogólnie Wietnam, Laos oraz Tajlandia to bardzo fajne kraje. Te wszystkie „knajpki” przydrożne w takiej Unii były z bomby zamknięte. Te głupie certyfikaty, licencje na szczęście nie mają tu racji bytu. Foteliki dla dzieci? To jakaś abstrakcja. Wszystko się kręci i funkcjonuje jak należy. Nigdzie nie otrzymywaliśmy żadnych paragonów czy faktur i przeżyliśmy. Nie sposób tu umrzeć z głodu czy pragnienia. Może nie wszyscy wiedzą ale życie bez Uni Europejskiej też istnieje i to całkiem nie złe.		Ogólnie Wietnam, Laos oraz Tajlandia to bardzo fajne kraje. Te wszystkie „knajpki” przydrożne w takiej Unii były z bomby zamknięte. Te głupie certyfikaty, licencje na szczęście nie mają tu racji bytu. Foteliki dla dzieci? To jakaś abstrakcja. Wszystko się kręci i funkcjonuje jak należy. Nigdzie nie otrzymywaliśmy żadnych paragonów czy faktur i przeżyliśmy. Nie sposób tu umrzeć z głodu czy pragnienia. Może nie wszyscy wiedzą ale życie bez Uni Europejskiej też istnieje i to całkiem nie złe.
		+
		+	Tu pozostałe zdjęcia:
		+
		+	Wietnam: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2023%2FWietnam
		+
		+	Laos: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2023%2FLaos
		+
		+	Tajlandia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2023%2FTajlandia

@@ Linia 40: / Linia 40: @@
 Dzień później dość szeroką doliną w otoczeniu pionowych gór zmierzamy w stronę Kong Lor. W ścianach widnieją otwory jaskiń lecz dostać się do nich nie jest zapewne sprawą łatwą, głównie przez roślinność porastającą dostęp do ścian. Bez maczety i solidnego ubioru nie ma co próbować. Tereny te są również naturalnym miejscem bytowania jadowitych węży. Laos podczas wojny wietnamskiej był regularnie bombardowany przez lotnictwo amerykańskie operujące z baz w Tajlandii i Wietnamie Południowym. Przeczytałem, że to najbardziej zbombardowany kraj świata. W całej II wojnie światowej nie spadło tyle bomb ile na Laos w czasie wojny wietnamskiej. Sporo tego nie wybuchło i leży w różnych zakamarkach tego kraju co jest powodem tragedii odbywającej się po dziś dzień. Średnio rocznie ginie lub staje się kalekami 100 osób. Zapuszczanie się więc w niezbadany teren może być pechowe. Na pewno eksploracja jaskiniowa też łączy się z takim ryzykiem.
-Do Kong Lor z głównej drogi należy odbić 40 km na pd. – wsch. Ten trakt częściowo jest drogą gruntową. Czerwona ziemia i czerwony pył. Po różnej jakości drodze, przeważnie wąskiej a na koniec po drewnianych mostkach na szerokość jednego samochodu z końcem dnia docieramy do wioski Kong Lor. Tu nie uświadczy się parkingów, autokarów czy nawet większych pojazdów. Droga się tu kończy bo dolinę zamyka masyw górski przez który tylko przebija się rzeka Hinboun. Wymyła ona potężną jaskinię Kong Lor, która stanowi właściwie jedyną drogę by przedostać się na drugą stronę masywu. Załatwiamy sobie od razu fajne lokum.
+[[Image:czerwonadroga.JPG|thumb|left|Na czerwonej drodze]]Do Kong Lor z głównej drogi należy odbić 40 km na pd. – wsch. Ten trakt częściowo jest drogą gruntową. Czerwona ziemia i czerwony pył. Po różnej jakości drodze, przeważnie wąskiej a na koniec po drewnianych mostkach na szerokość jednego samochodu z końcem dnia docieramy do wioski Kong Lor. Tu nie uświadczy się parkingów, autokarów czy nawet większych pojazdów. Droga się tu kończy bo dolinę zamyka masyw górski przez który tylko przebija się rzeka Hinboun. Wymyła ona potężną jaskinię Kong Lor, która stanowi właściwie jedyną drogę by przedostać się na drugą stronę masywu. Załatwiamy sobie od razu fajne lokum.
 Następny dzień przeznaczyliśmy na jaskinię. Teren ten stanowi Park Narodowy więc za równowartość kilkunastu zł wykupujemy stosowny bilet i przeprawę łodzią przez jaskinię w obie strony. Spotykamy tu kilku turystów z Europy, tudzież z Australii. Nie ma żadnych tłumów, bardzo kameralna atmosfera choć zapewne długo tak nie będzie. Teren anonsujący jaskinię jest baśniowy. Rzeka wypływa z czarnej pustki. Przeprawy przez jaskinię odbywają się dość długimi łodziami z przypiętym silniczkiem i śrubą na długim wysięgniku. Łodzie są dość leciwe, mogą w niej płynąć 2 góra 3 osoby + sternik a zarazem przewodnik. Mamy swoje czołówki. W jaskini nie ma oświetlenia z wyjątkiem dwóch miejsc gdzie Francuzi kilka lat temu sfinansowali sztuczne oświetlenie dwóch przepięknych zakątków jaskini. Główny ciąg przepływowy rzeki to 7,5 km. Dostajemy klapki i ruszamy z naszym przewodnikiem do dziury. Imponujące wejście przy wypływie rzeki szerokości Dunajca. Wsiadamy do chybotliwej łódki i szybko ruszamy pod prąd wody. Rzeka tworzy rozległe meandry  a przy nich rozległe plaże. W dwóch miejscach zauważyliśmy boczne odnogi, równie potężne jak główny ciąg. Szerokość i wysokość jaskini jest zmienna lecz zawsze imponująca. Od kilku do kilkudziesięciu metrów wysokości. Chyba jeszcze nigdy w życiu, jak chodzę ponad 40 lat po jaskiniach nie oglądałem czegoś podobnego. Oszołomieni potęgą podziemnego świata zmierzamy w stronę górnego otworu pokonując po drodze kilka bystrzy. Wysiadamy z łodzi i pomagamy przepchać ją na głębszą wodę. Po drodze zatrzymujemy się przy długiej, stromo opadającej do wody plaży. W zakolu głównego ciągu znajduje się zakątek z fantazyjnymi stalaktytami i stalagmitami i stalagnatami. Przewodnik załącza światło i możemy wytyczoną ścieżką sami obejść to miejsce a on w międzyczasie podpływa dalej. Urzeczeni tym spektaklem wsiadamy do łodzi i dalej płyniemy w górę rzeki. Finalnie docieramy do największej kaskady. Tu wysiadamy z łodzi brodząc w płytkiej  wodzie. Drugi podpływający Laotańczyk pomaga przeciągnąć łódź pod prąd. Wkrótce wypływamy wsch. otworem i pośród bujnej dżungli płyniemy kilkaset metrów do małej wioski. Tu robimy postój. Znajduje się tu kilka straganów, można kupić coś do zjedzenia i picia. Droga dojazdowa od tej strony jest nieutwardzona na całym odcinku więc większość „rejsów” odbywa się z drugiej strony. Wracamy z powrotem z prądem. Przed kaskadą wysiadamy znów z łódki. Nasz przewodnik wyciąga śrubę z wody i silnym prądem pokonuje wąską kaskadę by później w zatoce zawrócić i podpłynąć po nas. Dalej już idzie łatwo. Po drodze jeszcze zatrzymujemy się w innym ciekawym miejscu z bogatą szatą naciekową. Ponownie możemy poczuć ogrom tej jaskini. Gdy ukazuje się drugi otwór dziękujemy naszemu przewodnikowi. Boli nas, że za tak długą pracę biorą tak śmieszne pieniądze. Krzysiek zresztą dodatkowo go gratyfikuje.
@@ Linia 51: / Linia 51: @@
 Ostatni dzień pobytu w Laosie to przejazd do mostu na Mekongu w pobliżu miasta Thakhek. Nim tam dotarliśmy adrenalinę podniósł nagle, słusznych rozmiarów (gdzie do 1,5 m) wąż, który wypełzał szybko w poprzek drogi przed naszymi rowerami by schować się w chaszczach po drugiej stronie. Widzieliśmy też kilka przejechanych węży. Budziło to w nas respekt i gdy szliśmy się wysikać uważnie lustrowaliśmy teren przed i pod sobą.  Nie wspominam już o psach, które cyklicznie w pojedynkę lub sforze próbowały dopaść naszych nóg. Wtedy albo przyśpieszaliśmy albo stawaliśmy do „walki”. Wtedy one też stawały a my powoli odjeżdżaliśmy. Raz pomogła nam pewna kobieta, która po prostu serią kamieni potraktowała agresywnego psa. Podobnie jak w innych krajach tego regionu psy żyją przy domostwach lecz nikt się nimi nie zajmuje. Nikt tam nie prowadzi psa na smyczy. Pies jest do określonych zadań. Po prostu nie trzyma się tam psa z próżności.
-Granica laotańsko-tajlandzka bardzo nas zaskoczyła. Most nad szerokim już tu Mekongiem jest bardzo długi. Po laotańskiej stronie pozbywamy się kipów na rzecz tajlandzkich bathów. Sumę podbijamy jeszcze dolarami. W okienku okazałego budynku dostajemy stosowne pieczątki a dalej niespodzianka. Most można przejechać tylko autobusem. Prywatne pojazdy nie mogą tędy przejechać a tym bardziej rowery. Wkrótce podjeżdża autobus a my pakujemy nasze rowery do środka między siedzenia. Po zapełnieniu miejsc pasażerami ruszamy na drugą stronę granicznego tu Mekongu. Trochę się jedzie. Tam znów wysiadamy i podchodzimy do okienek aby uzyskać pieczątki służb tajlandzkich. Gdy już myśleliśmy, że jesteśmy wolni, jakaś urzędniczka nakazuje wejście ponownie do autobusu. Tym razem jedziemy na dworzec autobusowy w Thakhek. W autobusie zresztą spotykamy Niemca, który podróżował po całej pd.-wsch Azji. W Thakhek zatrzymujemy się na noc w hotelu o wyższym standardzie ale i wyższej niż zwykle cenie.
+[[Image:budda.jpg|thumb|left|Wielki Budda]]Granica laotańsko-tajlandzka bardzo nas zaskoczyła. Most nad szerokim już tu Mekongiem jest bardzo długi. Po laotańskiej stronie pozbywamy się kipów na rzecz tajlandzkich bathów. Sumę podbijamy jeszcze dolarami. W okienku okazałego budynku dostajemy stosowne pieczątki a dalej niespodzianka. Most można przejechać tylko autobusem. Prywatne pojazdy nie mogą tędy przejechać a tym bardziej rowery. Wkrótce podjeżdża autobus a my pakujemy nasze rowery do środka między siedzenia. Po zapełnieniu miejsc pasażerami ruszamy na drugą stronę granicznego tu Mekongu. Trochę się jedzie. Tam znów wysiadamy i podchodzimy do okienek aby uzyskać pieczątki służb tajlandzkich. Gdy już myśleliśmy, że jesteśmy wolni, jakaś urzędniczka nakazuje wejście ponownie do autobusu. Tym razem jedziemy na dworzec autobusowy w Thakhek. W autobusie zresztą spotykamy Niemca, który podróżował po całej pd.-wsch Azji. W Thakhek zatrzymujemy się na noc w hotelu o wyższym standardzie ale i wyższej niż zwykle cenie.
 Tajlandia była dla nas tylko krajem tranzytowym. Celem było dotarcie do lotniska w Bangkoku, które od Thakehek oddalone jest o ponad 800 km. Wschodnia Tajlandia jest przeważnie równinna choć w kilku miejscach jak wyspy wyrastają niewysokie pasma górskie. Można ją by porównać do centralnej Polski a różnicą jest jedynie roślinność i klimat. Różnicę w porównaniu z sąsiednimi krajami stanowi również bardziej ucywilizowany ruch drogowy, lepsze szosy i jest ciut drożej niż w poprzednich krajach. wytyczamy sobie w miarę najkrótszą drogę do celu. Wiedzie ona jednak w sporej części ruchliwymi dwupasmowymi drogami. Plusem jednak są szerokie i wygodne pasy rowerowe. Czasem mogliśmy jechać obok siebie gawędząc na różne tematy. Największy ruch powstawał przy dużych miastach. Po za nimi w miarę spokojnie. Raz nawigacja nas oszukała i wyprowadziła dosłownie w pole a właściwie polną gruntową drogę. Jednak jak się okazało była ona bardzo ciekawa gdyż wiodła przez tropikalny las i nikt tam właściwie nie jeździł. Kosztowało nas to z 8 km lecz warto było. Każdy dzień był upalny (ok. 35 st). Robiliśmy dziennie ok. 100 km. Mimo upału nie odczuwaliśmy większego zmęczenia gdyż w każdym etapie robiliśmy co najmniej trzy dłuższe przerwy. Wtedy był posiłek, zimne napoje. W większości knajpek mają zamrażarki z kostkami lodu. Te kostki ładowaliśmy do czapek. Lód przez godzinę się topił i schładzał głowę. Przez Roi Et, Nakhon Rathasima docieramy do Parku Narodowego Namtok Sam Lan. Słynie on z wodospadów lecz w porze suchej nie ma tu właściwie wody. Teren jednak ciekawy, porośnięty tropikalnym lasem. Stąd już jednym skokiem osiągamy peryferie Bangkoku w okolicy lotniska. Wszystko się świetnie udaje. W sklepie rowerowym kupujemy kartony, pakujemy rowery i po trzech tygodniach podróży przez Indochiny wracamy szczęśliwie do kraju.

@@ Linia 36: / Linia 36: @@
 W tym dniu opuszczamy przyjazny Wietnam. 35 km do granicy na przełęczy Nappe (722) zajmuje niemal pół dnia. Droga jest remontowana. Raz typowy off-road na zmianę z dobrym asfaltem ale w większości to wypadkowa tych dwóch opcji. Prawie ciągle podjazdy. Sporo przeładowanych ciężarówek. Kurz przy każdym mijaniu. Trochę obawialiśmy się tej granicy. Na stacji benzynowej facet widząc takich podróżników wręcza po butelce wody (akurat nam się skończyła). Samo przejście graniczne to dość okazały budynek lecz tylko na zewnątrz. Jeszcze w wietnamskiej knajpie kupujemy posiłek i wymieniamy u „barmanki” dongi na laotańskie kipy. Również wymieniamy dolary. Pozbywszy się waluty idziemy do pograniczników. Wygląda to tak: najpierw wstępna kontrola w małej budce (czy mamy wizę laotańską), dalej idziemy do budynku gdzie dostajemy stemple (bodajże kosztuje to nas równowartość 2 $, pieniądze lądują w szufladzie), następnie przechodzimy strefę buforową gdzie stoi sporo ciężarówek do budynku laotańskiego. Tu wypisujemy stosowne druki i dostajemy pieczątkę wjazdu do Laosu. Na końcu jeszcze w małej budce jest ogólne sprawdzenie czy wszystkie procedury były OK. zajmuje to ok. 2 h. Witamy w Laosie!!!
-[[Image:dziura.jpg|thumb|left|Łodzią przez jaskinię Kong Lor]]W przeciwieństwie do Wietnamu (100 mln populacji) Laos nie jest ludnym krajem (niespełna 7 mln przy 236 tyś. km kw.). Po drugiej stronie droga lekko opada do doliny rzeki Nam Phao. To już zlewisko Mekongu. Wije się ona malowniczo doliną. Zabudowania pojawiają się już rzadziej. Tak jak w Wietnamie tak i tu przecudowne są dzieci. Machają rączkami, z daleka pozdrawiają („Sabadie!!!). Tego dnia dojeżdżamy do miasteczka Lak Sao gdzie równie łatwo jak w Wietnamie znajdujemy od strzału nocleg. Idziemy jeszcze do pierwszej lepszej knajpy na posiłek, o dziwo bardzo smaczny. Siedzący na krzesełku „szef” tylko skinięciami głowy wydawał polecenia swoim pracownicom, zresztą bardzo ładnym dziewczynom. Z dziewczynami od razu „umawiamy” się na jutro na śniadanie.
+[[Image:dziura.jpg|thumb|left|Łodzią przez jaskinię Kong Lor]]W przeciwieństwie do Wietnamu (100 mln populacji) Laos nie jest ludnym krajem (niespełna 7 mln przy 236 tyś. km kw.). Po drugiej stronie droga lekko opada do doliny rzeki Nam Phao. To już zlewisko Mekongu. Wije się ona malowniczo doliną. Zabudowania pojawiają się już rzadziej. Tak jak w Wietnamie tak i tu przecudowne są dzieci. Machają rączkami, z daleka pozdrawiają („Sabadie!!!). Tego dnia dojeżdżamy do miasteczka Lak Sao gdzie równie łatwo jak w Wietnamie znajdujemy od strzału nocleg. Idziemy jeszcze do pierwszej lepszej knajpy na posiłek, o dziwo bardzo smaczny. Siedzący na krzesełku „szef” tylko skinięciami głowy wydawał polecenia swoim pracownicom, zresztą bardzo ładnym dziewczynom. Z dziewczynami od razu „umawiamy” się na jutro na śniadanie.[[Image:konglor.jpg|thumb|right|Jaskinia Kong Lor z rzeką Hinboun]]
 Dzień później dość szeroką doliną w otoczeniu pionowych gór zmierzamy w stronę Kong Lor. W ścianach widnieją otwory jaskiń lecz dostać się do nich nie jest zapewne sprawą łatwą, głównie przez roślinność porastającą dostęp do ścian. Bez maczety i solidnego ubioru nie ma co próbować. Tereny te są również naturalnym miejscem bytowania jadowitych węży. Laos podczas wojny wietnamskiej był regularnie bombardowany przez lotnictwo amerykańskie operujące z baz w Tajlandii i Wietnamie Południowym. Przeczytałem, że to najbardziej zbombardowany kraj świata. W całej II wojnie światowej nie spadło tyle bomb ile na Laos w czasie wojny wietnamskiej. Sporo tego nie wybuchło i leży w różnych zakamarkach tego kraju co jest powodem tragedii odbywającej się po dziś dzień. Średnio rocznie ginie lub staje się kalekami 100 osób. Zapuszczanie się więc w niezbadany teren może być pechowe. Na pewno eksploracja jaskiniowa też łączy się z takim ryzykiem.