Nocek - Wkład użytkownika [pl]

MediaWiki:Sidebar

2017-02-13T08:31:04Z

Admin:

2017-02-10T23:12:39Z

Admin:

Relacje:Oman 2016

2017-02-10T23:11:29Z

2017-02-10T22:55:22Z

Admin:

__NOTOC__

''Z wyrazami miłości i oddania, dedykujemy niniejszy przewodnik naszemu ukochanemu przywódcy, jego wysokości Sułtanowi Qaboosowi bin Said, oby Allah miał go w opiece, Sułtanowi Omanu, w uroczystą okazję 42-giego Dnia Narodowego. Czynimy to pełni miłości i wierności dla tego przywódcy i współczującego ojca, który wzywał do oddania na rzecz Omanu i Sułtana. Ta książka jest dla Ciebie, nasz Panie.''

Cytat pochodzi z pierwszych stron książki "Przewodnik geoturystyczny po Omanie", wydanej przez Omańskie Towarzystwo Geologiczne. Ustrój polityczny Omanu to monarchia absolutna. Oznacza to, że cała władza - ustawodawcza, sądownicza, wykonawcza, czy jakakolwiek inna - skupiona jest w ręku Jego Wysokości, panującego Sułtana. Wizerunek Sułtana w różnych nakryciach głowy znajduje się na banknotach o nominałach 1, 2, 5, 10, 20, 50 riali oraz 500 i 100 baisa, czyli po prostu na wszystkich. Z woli Sułtana powołany został rząd oraz demokratycznie wybierany parlament. Ostateczną władzę nad każdym obywatelem Omanu posiada jednak Sułtan. Od roku 1970 godność tę nieprzerwanie piastuje sułtan Qaboos bin Said as Said, syn sułtana Saida bin Taimur.

Najpierw krótki rys historyczny. Młody książe Qaboos, po ukończeniu szkoły podstawowej i średniej w Indiach, został wysłany przez ojca w wieku lat szesnastu do prywatnej szkoły w Anglii. Mając lat 20, obecny Sułtan wstąpił do Królewskiej Akademii Wojskowej w Sandhurst, a po jej ukończeniu odbył roczną służbę w Pułku Strzelców Szkockich na misji pokojowej w Niemczech. Po odbyciu służby wojskowej, książe studiował tematykę administracji publicznej na szczeblu lokalnym, po czym odbył podróż dookoła świata. Następnie, po powrocie do kraju, w 1966, został zamknięty przez ojca w areszcie domowym.

Cztery lata później, w 1970, z pomocą zaufanych popleczników Qaboos przejął władzę w puczu przeciwko własnemu ojcu. Stary sułtan został honorowo postrzelony w stopę i wysłany na emeryturę do hotelu w Londynie.

Teraz czas na kilka faktów o rządach sułtana Qaboosa. W 1970 w całym Omanie znajdowały się jedynie trzy szkoły podstawowe, w których 30 mężczyzn uczyło 900 chłopców. Przez pierwsze pięć miesięcy rządów, sułtan Qaboos otworzył 16 szkół. W roku 1971 szkół podstawowych było już 42, zaś uczniów 15 tysięcy, z czego ponad tysiąc dziewcząt. W lata 90' XX wieku Oman wszedł z 780 szkołami, w których uczyło się 300 000 dzieci. W roku 2011 w Omanie zatrudnionych było 51 811 nauczycieli, w tym 65% kobiet. Dodajmy, że urząd ministra edukacji piastuje obecnie pani dr Madeeha bint Ahmed bin Nassir al Shibaniyah, zaś za szkolnictwo wyższe odpowiada w omańskim rządzie pani dr Rawiyah bint Saud al Busaidiyath.

W trakcie rządów Qaboosa w Omanie powstało 29 685 (słownie: dwadzieścia dziewięć tysięcy sześćset osiemdziesiąt pięć) kilometrów dróg asfaltowych. Otwarto Uniwersytet Sułtana Qaboosa, Wielki Meczet Sułtana Qaboosa i Kompleks Sportowy Sułtana Qaboosa. Sułtan ściągnął do Omanu zachodnich archeologów i uruchomił szeroko zakrojony projekt mający na celu inwentaryzację wszelkich form sztuki ludowej.

Sułtan posiada licencję krótkofalarską, interesuje się również astronomią, lubi spacery nad morzem i jest wielbicielem muzyki klasycznej. Jego ulubionym instrumentem są organy. W wybudowanej z rozkazu sułtana Operze Królewskiej znajdują się największe organy na świecie. Podobnie jak trzy czwarte obywateli Omanu, sułtan wyznaje islam szkoły Ibadi, która podkreśla znaczenie dialogu i rzeczowej dyskusji w rozwiązywaniu konfliktów. W przeciwieństwie do Sunnitów i Szyitów, szkoła ta uznaje Koran nie za dosłowny przekaz Allaha, a za rzecz stworzoną przez niego tak, jak wszystko inne. I w związku z tym możliwą do interpretacji na różne sposoby.

Po tym wstępnie jesteśmy chyba gotowi, żeby przejść do obrazków z naszej wycieczki. Zaczęła się ona od pokolacyjnej podróży do Warszawy, kilku skomplikowanych operacji z kluczami do chwilowo pustego mieszkania mojego przyjaciela, a następnie porannej taksówki na Okęcie.

=== Niedziela, 25 grudnia ===
Na warszawskim lotnisku odprawa przebiegła bezproblemowo, kontrola bezpieczeństwa również. Nawet samolot się nie spóźnił! Przesiadka w Katarze, kolejna odprawa, lot do Dubaju, całkiem szybkie przejście przez Immigration, spacer do stoiska wypożyczalni samochodów "Hertz" (międzynarodowa sieć!), sympatyczna obsługa i...
- Ach, do Omanu? No to ja nie wiem, czy się uda. Jest nowe prawo, będzie obowiązywało od nowego roku, ale na wszelki wypadek władze omańskie już nie wpuszczają samochodów wypożyczonych w Dubaju. 
- Ale na stronie macie informację, że samochodem nie da się wyjechać za granicę Emiratów, z wyjątkiem Omanu właśnie? 
- No tak, ale strona była nieaktualna. 
- Ale nie można się nawet było do Was dodzwonić, żeby się upewnić! 
- [ojtam, ojtam] Ale strona już jest zaktualizowana! 
- Mhm... 
- Niektórym klientom się udało. Ale tylko tym, którzy pojechali na przejście w Hatta. Możemy dać wam papiery i spróbujcie pojechać tam, może Was przepuszczą 
- Może, czyli... ? 
- No... tak pół na pół. Albo się uda, albo nie. 
Po odebraniu samochodu przeżyliśmy pół godziny grozy w drodze do najbliższego supermarketu po gaz i zapasy na 2 - 3 dni. Jak na razie, Dubaj stanowczo zajmuje pierwsze miejsce na liście "miejsca, w których nie należy siadać za kierownicą". Ale udało się dojechać w jednym kawałku, znaleźć sklep i odkryć, że niestety, akurat ma godzinną przerwę. Na szczęście naprzeciwko znajdowały się delikatesy indyjskie, z pysznym chlebem i nieznormalizowanymi awokado.

Po skompletowaniu podstawowego zestawu przeżycia, udaliśmy się w Drogę. Z nogą na gazie, wzrokiem w GPS (na drodze też, ale mniej) oraz sercem w gardle (przepuszczą? czy jednak nie?). Trasa planowana na jakieś 2 godziny zajęła niemal całą noc, bo najpierw GPS był kapryśny, a później trafiliśmy na niewłaściwe przejście graniczne. Ale udało się! Udało! W oddali, w końcu, zamajaczyły budynki straży granicznej! Serca, nadal w gardle, zwiększyły mocno objętość.

Checkpoint #1 
- Dzień dobry, my do Omanu. 
- Dzień dobry. Paszporty... OK, za przekroczenie granicy opłata administracyjna 20 dolarów, ale w tamtym okienku. 
- Hmmm. 
[Dostaliśmy Jakiś Świstek] 
- OK, możecie jechać 

I pojechaliśmy dalej. Niezbyt daleko, ponieważ za chwilę trafiliśmy na

Checkpoint #2 
- Bry. 
- Dzień dobry! 
- Bagażnik! 
[tup tup tup] 
- OK, można jechać. 
(Czego on szukał w tym bagażniku, syryjskich uchodźców?)

Nastroje trochę lepsze, przez chwilę. Tj. przez pierwsze dwa kilometry pasa ziemi niczyjej. Przez kolejnych 6 zastanawialiśmy się, czy nie trzeba będzie w tym właśnie pasie spędzić całego tygodnia. Ot tak, w ramach protestu przeciwko tym mitycznym nowym przepisom.

Checkpoint #3 
- Bry! Wizy są? 
- Nie ma... 
- To na parking i zapraszam do środka 

czyli do

Checkpoint #4 
Połowa z nas skrzętnie się zachustowała i poszliśmy do biura straży granicznej. Imponującego, z widoczkami z całego Omanu na ścianach, ociekającego złotem i marmurem. Chwila rozmowy, przekierowanie do wypełniania wniosków wizowych, kolejna rozmowa (serca już próbują wyskoczyć z gardeł), cały stos papierów samochodowych i... - jedziemy! Wpuścili nas, jesteśmy w Omanie! Po szybkim przejrzeniu mapy (trasa wszak przygotowana była z Al Ain, nie z Hatta) ruszamy z optymizmem w dalszą drogę. Optymizmu wystarcza na jakieś 500m, kiedy to naszym oczom ukazuje się...

Checkpoint #5 
- Bry. Paszporty - są? 
- Są... 
- Wizy? 
- Są... 
- Pokazać! 
- No, możecie jechać!

Pojechaliśmy. Byliśmy w Omanie. W końcu! Co prawda bardziej już rano niż w nocy, zupełnie gdzie indziej niż planowaliśmy, ale w Omanie. Kulturoznawcza część ekipy została zawieszona reklamą Omantel, na której jakiś pan robił sobie selfie. No bo jak to tak - kraj muzułmański, prawda? Allah nie pochwala wizerunków ludzi, a tu takie coś? Okazuje się, że coś ten islam w Omanie niezbyt radykalny. Zresztą, będzie się to coraz bardziej okazywało z każdym dniem... Wyczerpani, znaleźliśmy jakąś boczną drogę, schowaliśmy się za pagórkiem i postanowiliśmy przespać się parę godzin.

=== Poniedziałek, 26 grudnia ===
Parę godzin okazało się być parą godzin. Niestety, mimo chęci, nie udało nam się pospać dłużej - samochód zamienił się w piekarnik, a otwarcie wszystkich okien niewiele pomogło. Uznaliśmy, że dwie godziny to w sumie nie jest tak bardzo mało i wyruszyliśmy w Drogę. Na początek, jak porządni turyści, postanowiliśmy odwiedzać miejsca opisane w przewodniku. Wybór padł na "Chains", trasę spacerową przez wadi (górską dolinę), zaopatrzoną w łańcuchy przy trudniejszym podejściu. Aby dotrzeć na miejsce, trochę potelepaliśmy się po wertepach i trochę podrapaliśmy w głowy, widząc na środku pustyni znaki ostrzegające przed niebezpieczeństwem powodzi ("UWAGA! Jeśli woda sięga do czerwonego słupka, NIE JEDŹ DALEJ."). Po godzinie dotarliśmy do wspominanego w przewodniku miejsca parkingowego przy sadzie. Daktylowym, rzecz jasna.

Krótki spacer omańskim akweduktem falajem, przejście przez kilka sadzawek (jedna z nich była siedliskiem wodnych skorpionów, co na szczęście odkryliśmy w drodze powrotnej) i - łańcuch, a na nim w losowych odstępach kilka strzemion. Taka wariacja na temat drabiny. Niestety, nieco różniło się to od zdjęć, głównie gęstością rozmieszczenia tychże strzemion, więc spacer skończył się śniadaniem u podnóża skały i spokojnym powrotem do samochodu.

Niezrażeni, postanowiliśmy wrócić do cywilizacji i ponownie podejść do problemu zaopatrzenia. W Lulu, lokalnej sieci hipermarketów, świetnie zaopatrzonej w owoce, warzywa i ryby (za to wcale w gaz) nabyliśmy grilla i rozpoczęliśmy poszukiwanie miejsca na nocleg. Właściwie to nawet nie "poszukiwanie", a docieranie do opisanych w przewodniku miejsc campingowych. Po wjeździe do Wadi Bani Awf, z drobnymi trudnościami (warto pamiętać, że przewodniki się czasem dezaktualizują) znajdujemy miejsce opisane jako "idealne na camping", położone dość daleko od wioski i lokalnej drogi". Miejsce faktycznie urocze, jednak od czasu publikacji przewodnika, wioska się nieco rozrosła, a droga z lokalnej, niezbyt utwardzonej, zmieniła w porządnie oświetlony asfalt, zachęcający chyba pół Omanu do nocnych przejażdżek. Pojechaliśmy więc dalej.

Kolejne miejsce, zlokalizowane w środku niczego, znaleźliśmy bez większego trudu. Już rozważaliśmy rozbijanie namiotu (oboje byliśmy straszliwie niewyspani), kiedy okazało się, że kilka krzaków i jakieś 60 m dalej, zaparkowany jest samochód tubylców, którzy też postanowili spędzić tam noc. Niestety, część z nas uznała, że tak być nie może! Skoro mieliśmy być sami, to będziemy sami i już. Minęło pół godziny jazdy po bezdrożach, w świetle księżyca. Kolejny kwadrans. Na szczęście już przed upływem godziny wspomniana część doszła do wniosku, że skoro oni za swoimi krzakami, my za swoimi, to w sumie - całkiem tak, jakbyśmy byli tam sami. Wierni tradycyjnemu podziałowi ról społecznych zajęliśmy się każde swoją działką i już po godzinie mogliśmy jeść grillowane różności, a później przenieść się na spanie do samochodu. Jeszcze tylko drobna różnica zdań na temat stopnia otwarcia poszczególnych okien, po czym - Sen! Prawdziwy, w wygodnych* i chłodnych** warunkach.

=== Wtorek, 27 grudnia ===
Następnego dnia obudził nas jakiś dziwny dźwięk, który z czasem zaczęliśmy identyfikować jako "stado kóz kopytkujące po kamienistym dnie wadi". Po szybkim śniadaniu (bez kawy! nawet odrobiny!!!) zaczęliśmy przemieszczać się w stronę Nizwy, która okazała się być jednym z naszych najulubieńszych miast. Ale najpierw zajęliśmy się rozglądaniem po Wadi Bani Awf i próbami niezrzucenia samochodu w przepaść na jednej z najpiękniejszych tras w Omanie, prowadzącej przez [beeeeee]. W ramach przerwy poszliśmy pozwiedzać malowniczą i przyzwyczajoną już do zwiedzających wioskę [beeeeee]. Po kilku godzinach dotarliśmy do Nizwy i zupełnie przypadkiem zaparkowaliśmy niemal u stóp tamtejszego fortu. Za 500 baisa, czyli jakieś 5 złotych, spędziliśmy około godziny, poznając historię i przeznaczenie twierdzy. Szczególne wrażenie robią otwory do polewania napastników... Nie, nie smołą, jak u nas. O smołę tam raczej ciężko, ale podobno równie skuteczny jest gorący syrop daktylowy. Fort zbudowany był przede wszystkim z gliny; może się to wydawać niezbyt racjonalne, ale należy pamiętać, że na pustyni dostępność materiałów budowlanych innych niż glina, kamienie i różności z palmy daktylowej, jest raczej niska. Poza tym, fort w Nizwie, podobnie jak większość tego typu struktur, został zbudowany w okresie przedprochowym, w związku z czym ściany nie musiały być aż tak wytrzymałe, jak w przypadku np. cytadeli w Kłodzku.

Od dalszych spacerów po mieście odstraszyło nas zagęszczenie "białych" turystów i początek sjesty; przemieściliśmy się do kolejnego wadi, reklamowanego jako świetne miejsce do pływania. Reklamowanego, jak się okazało, słusznie. Wspaniały szlak, do wyboru: po wielkich głazach, dnem wadi, albo po faladżu, temperatury znośne, dużo zieleni, a po jakichś 30 minutach - cała seria sadzawek, rozmiarów może niezbyt imponujących, ale czystych i chłodnych.

Po drodze w górę spotkaliśmy pastucha kóz. Mężczyzna koło sześćdziesiątki, ubrany w burnus i lokalną czapeczkę, wypędzał kozy na grań. Kiedy podeszliśmy, lekko stremowani, bo przecież mógł mu się nie spodobać nasz ubiór, bardzo serdecznie się z nami przywitał. Po angielsku. Po czym zareklamował położone wyżej sadzawki, poprosił o ostrożność, bo niedawno w tym wadi zabiła się dziewczyna z Niemiec, opowiedział trochę o kozach... Angielszczyzną na poziomie znacznie wyższym niż prezentowany przez większość znanych mi polskich grotołazów. Cóż. Zdarza się, prawda? Nawet wśród omańskich pastuchów może trafić się jeden egzemplarz znający angielski.

Spędziliśmy trochę czasu pluskając się w pięknym jeziorku z wodospadem i pozując sobie wzajemnie do zdjęć, ale w końcu uznaliśmy, że trzeba się zbierać, zwłaszcza, że przebiegający obok pasterz mógł mieć coś przeciwko pływaniu w wodzie pitnej dla wioski...

Zebraliśmy się szybko, ale w połowie pożegnalnego rzutu oka na wodospadzik uznałam, że pasterz musiał sobie pod nosem rzucić "a szlag by ich trafił!", albo coś podobnego, bo zaczęłam się dusić i kaszleć. Między kolejnymi próbwami wyplucia płuc zastanawiałam się, czy Mateusz potrafi przeprowadzić tracheotomię i co właściwie, do cholery, się dzieje!

Bardzo powoli szliśmy w dół, z przerwami na ataki kaszlu i próby napicia się czegoś, raczej nieudane. Kilka metrów przed siedzącym na skale pasterzem padłam na kolana i dałam kolejny koncert na płuca, oskrzeliki i gardło. Nagle pasterz spytał, oczywiście po angielsku, czy palę... Gdyby nie kaszel, zapewne zawiesiłabym się zupełnie, ale udało mi się pokiwać głową. "To zapal" - głupi jakiś, czy co? Jak się duszę, to przecież papieros mi nie pomoże... A, pewnie chce się zemścić za kąpiel w wodzie spływającej do wioskowego akweduktu. "ZAPAL, pomoże!". Zapaliłam, wychodząc z założenia, że gorzej i tak już nie będzie, najbliższe pogotowie lotnicze jest w Abu Dhabi, więc i tak nie zdąży dotrzeć, a jak mam umrzeć, to wolę szybko. Pomogło!

POMOGŁO! Jak tylko zmieniłam kolor z zielonego na prawie-normalny, pan wytłumaczył, że wyżej w górach latają "takie małe... przepraszam, nie wiem, jak się to nazywa po angielsku" i dlatego właśnie pasterze zasłaniają sobie twarze chustami. I że pomaga na to gorący dym...

Dotarliśmy już spokojnie do samochodu, ale niestety kaszel się utrzymywał. Nic to! Dało się oddychać, a efekty dźwiękowe nie były aż tak złe.
W drodze do Maskatu zatrzymaliśmy się w małym miasteczku na... Szejka z awokado, w którym miałam się zakochać. Przyznaję, że słowa "szejk z awokado" uruchomiły mi wyobraźnię i miałam w głowie obraz niezwykle przystojnego Araba, w burnusie, z chustą, stojącego w otoczeniu wielkich skrzyń z owocami. Okazało się jednak, że chodzi o "zwykły" koktajl z mleka i awokado, z dodatkiem cukru. Brzmi dziwnie - przecież awokado może występować z czosnkiem albo chili, ale z mlekiem? I cukrem? Po spróbowaniu uznałam, że może brzmieć jakkolwiek, ważne, że jest pyszne! Szkoda tylko, że na spróbowanie trzeba było czekać - standardowe trzymadełko na kubki nie było przystosowane do mocnego chwytu polskiego grotołaza i rozpadło się, chwilę po tym, kiedy sprzedawca je wręczył. Oczywiście oba kubki wylądowały na ziemi, ale dostaliśmy nowe. Z uśmiechem! Ucząc się przy okazji, że do sokowni i coffee shopów nie trzeba wchodzić, wystarczy podjechać i zatrąbić. Ot, taki nieoficjalny drive-in.

W drodze do Maskatu odbyliśmy kilka poważnych dyskusji na temat wizyty u lekarza, zakończonych kompromisem - "jak będę chciała pójść, to pójdę!".

Sam Maskat... duży. Ale raczej w poprzek niż wzwyż. Nie widać wysokich budynków i ładnie to kontrastuje z gigantomanią obecną na każdym niemal kroku w Dubaju. Dotarliśmy nad morze, zaparkowaliśmy (niemal legalnie) w okolicy targu i poszliśmy na spacer. Rrrrety! Ileż tam tego było. Oczywiście, głównie wszelakie pamiątkowe badziewia made in China, ale też mnóstwo zapachów w stylu orientalnym i wszelkiego rodzaju lokalne wdzianka (Co Poniektórzy bardzo nie chcieli sobie zanabyć, mimo nalegań. I żałują. I bardzo słusznie!). Po rozważaniach - jedzenie czy sklep, wybraliśmy na początek irańską knajpę, pół miasta dalej, sprawdzoną pięc lat wcześniej.

Później jeszcze szybkie zakupy w aptece (gliceryna... jak można pić glicerynę, na bogów?) i w Carrefourze (przerywane popijaniem gliceryny i podziwianiem świątecznego wystroju sklepu - świąteczne bałwanki były urocze) i droga nad morze, całkiem blisko, żeby rano zdążyć do Wielkiego Meczetu i może do lekarza. Droga przebiegła bez problemów (kaszel pomijamy), samo polowanie na miejsce w zasadzie też. Już mieliśmy wyjmować namiot, kiedy, głupia! przyjrzałam się temu czemuś, co zobaczyłam na ziemi. Zbyt dokładnie. I uznałam, że jedno nieszczęście na dzień wystarczy - połknęłam muchę, nie chcę jeszcze wdepnąć w skorpiona, idąc w nocy na siku. Skorpionom mówimy stanowcze nie!

=== Środa, 28 grudnia ===
Jakoś między 6 a 7 rano uznaliśmy, że dalsze próby spania są i tak skazane na porażkę i że najlepiej będzie zebrać się jak najszybciej, wrócić do Maskatu i zwiedzić Wielki Meczet, udostępniany niemuzułmańskim turystom codziennie, poza piątkami, między 8 a 11 przed południem, a później poszukać lekarza. Wyruszyliśmy do miasta, podziwiając po drodze zakres robót drogowych i pracowitość pakistańskich robotników, dotarliśmy pod meczet i potuptaliśmy do wejścia dla turystów, mijając po drodze wypożyczalnię, w której można się było zaopatrzyć w chusty i abaje. Po długiej walce zwyciężyło skąpstwo i do meczetu weszłam we własnej koszuli i chuście (którą zresztą musiałam poprawić, ponieważ strażnik uznał, że jakiś kawałek człowieka spod niej wystaje). I...

Warto było. Nawet gdyby do zwiedzania niezbędne było przywdzianie pełnej burki, łącznie z zasłoną na oczy, i tak bym chciała tam wrócić. Pierwsze wrażenie - oaza. Pełno zieleni i kwiatów, co w tym klimacie jest dość rzadkie. Fontanny - ciężko powiedzieć, czy zaplanowane jako pokaz bogactwa (ciekawe, ile wody odparowuje), czy raczej dla zwiększenia wilgotności powietrza w okolicy.

Główny budynek meczetu ma po bokach arkady, a pod nimi mozaiki, ilustrujące poszczególne okresy sakralnej sztuki muzułmańskiej. Mimo różnorodności form i kolorystyki, całość jest bardzo spójna wewnętrznie i czytelna chyba nawet dla osób, które nie mają pojęcia o historii sztuki. Korytarze, dziedziniec i w zasadzie wszystkie powierzchnie nietrawnikowe są wyłożone marmurem, idealnie gładkim i czystym. Po zdjęciu butów do zwiedzania głownej sali meczetu, bardzo nie chce się ich zakładać z powrotem.

Dwie główne atrakcje turystyczne, czyli żyrandol i dywan, są naprawdę imponujące, a dywan - 60x70 metrów, prawdopodobnie bardzo piękny. Niestety, nie da się go podziwiać w całości - przed zadeptaniem chroni go warstwa nieprzezroczystej folii i tylko wąskie "korytarze" wystawione są na spojrzenia (i stopy) niewiernych.

Ciekawostka - w meczecie znalazł się też kącik "wiedzy o islamie", w którym można podyskutować z imamami, napić się wody czy kawy i dowiedzieć, o co właściwie chodzi i dlaczego Oman, też przecież kraj muzułmański, z prawem opartym o szariat, jest tak niezwykle liberalny. Następnym razem planuję tam spędzić godzinkę czy dwie.

W miarę upływu czasu, zbawienne działanie syropku słabło i trzeba było, w końcu, wybrać się do lekarza. Na wejściu okazało się, że "40 dolarów za wizytę u lekarza", którą to stawką straszyły internety, jest mocno przesadzone. Pan w okienku poprosił o dokument i opłatę w wysokości 5 riali (ok. 50 zł). Paszport był, z opłatą gorzej, bo kart nie przyjmowali. Po przeszukaniu wszystkich kieszeni, udało się zebrać 3 i trochę riala. Pan stwierdził, że też dobrze, doniesiecie.

Chwila, niezbyt długa w poczekalni, opowieść o Pasterzu i Muszce, wstępna kwalifikacja do lekarza, kolejny gabinet, potem jeszcze jeden, jeszcze jeden i w końcu recepty i skierowanie na pooddychanie tlenem z lekarstwami. Przerażające - przecież tlenu nie podaje się ot, tak. Ale okazało się, że faktycznie - alergia, bo leki wziewne plus antyhistaminy zaczęły działac całkiem szybko.

Niestety, straciliśmy ponad dwie godziny, więc trzeba było opuścić Maskat i zbierać się w dalszą drogę, w końcu jaskinia czekała! Upolowaliśmy w jakimś wioskowym supermarkecie grilla, dużo warzyw i mrożonego kurczaka i w końcu mieliśmy naprawdę porządną kolację. Konieczną, bo przecież następnego dnia wybieraliśmy się do Arch Cave!

=== Czwartek, 29 grudnia ===
Nawet bez RedBulli zebraliśmy się całkiem szybko i przemieściliśmy w stronę otworu. Jakoś nie przyszło mi do głowy, że nie tylko Chiny mają Wielkie Dziury w Ziemi zaraz obok drogi. Po wstępnych oględzinach okazało się, że gdzieś na przestrzeni ostatnich sześciu lat jakaś dobra dusza wymieniła spity na kotwy, dzięki czemu poręczowanie zapowiadało się całkiem optymistycznie. Szybkie śniadanie w pobliskim parowie, przywdzianie kombinezonów a'la Grupa Usuwania Epidemii i - marsz w stronę studni, jakieś 200m od samochodu. Słońce już zaczęło mocno grzać, więc staraliśmy się załatwić to w miarę szybko. Niestety, optymizm okazał się trochę przesadzony. Po pierwsze, lokalni grotołazi preferują technikę "alleluja i do przodu", więc kotwy rozmieszczone były raczej rzadko i w dość nietypowych, jak sądzę, miejscach, więc zlokalizowanie ich zabrało Poręczującemu dobrą chwilę. Po drugie - 170 m studni brzmi świetnie, ale przy tej temperaturze i w pełnym słońcu nawet zjazd jest męczący. Zwłaszcza, kiedy trzeba jechać naprawdę powoli, żeby nie przypalić liny, po drodze trafiają się łączenia lin, a między ostatnią przepinką a dnem jest milion kilometrów liny, który swoje waży.

Ale w końcu dotarłam na dno, cudem tylko nie lądując w martwej kozie (uważałam na martwego osła, leżącego ze 2 metry dalej, ale kozę jakoś przegapiłam) i... ruszyliśmy.

Teorię jaskiniowania znam. Przed egzaminem wbiłam sobie do głowy, że "zimą partie przyotworowe jaskini są chłodniejsze niż dalsze części", ale jakoś do mnie nie dotarło, że to obowiązuje wszędzie, nawet tam, gdzie zimą jest średnio 26 stopni. Z miłego, acz nieco trącącego osłem i kozą chłodku, przenieśliśmy się do jaskini właściwej, która próbowała nas (a przynajmniej połowę z nas) przepłoszyć termiką. W zupełnie nowy sposób - nie dało się wytrzymać gorąca!

Jaskinia dość przyjemna, jeśli uparcie się ignoruje pająki, wielonogi i inne skąposzczety, a także śmierdzącą wodę. Niestety, pewnych rzeczy, jak np. jej wymiarów, ignorować się nie dało. Po 45 minutach czołgania się i zdobywania coraz to nowych zadrapań, zdecydowaliśmy się na odwrót. Połączenie standardowych braków w kondycji, antybiotyku na ząb, leków przeciwalergicznych i temperatury powietrza, uzupełnione o agresywne szelki od crolla spowodowały, że jedno z nas musiało poczekać nieco dłużej przy Martwym Ośle na dnie studni. Co prawda po wyjściu mieliśmy jeszcze chwilę do zmroku, ale zdecydowaliśmy się zrezygnować z zakupów i przemieścić do miejsca noclegu, planując kolacyjnego grilla z resztek, walających się w różnych zakamarkach samochodu.

=== Piątek, 30 grudnia ===
Wstaliśmy przed wschodem słońca i bardzo, ale to bardzo nam się to opłaciło. Widok z płaskowyżu na morze mgieł i morze prawdziwe oraz na wschodzące nad nimi słońce nie tylko warty był tych utraconych minut snu, ale i dodawał optymizmu przez cały długi dzień. Długi, ponieważ w trakcie wieczornego ustalania planów padło: "No, godzina do jaskini, godzina w środku, godzina z powrotem i jedziemy dalej". Nauczona doświadczeniem poprzedniego dnia uznałam, że po godzinie jazdy dotrzemy pod otwór, poeksplorujemy trochę, a później będziemy wracać tą samą trasą. Ruszyliśmy, podziwiając, jak zwykle, Krajobraz (niezmiennie: bezwstydnie geologiczny) i planując dalsze działania. Po jakimś czasie dotarliśmy do zakrętu, przy którym biwakowała większa grupa ludzi. Stanowczo lokalnych - jedna z obozowiczek była w trakcie porannej modlitwy. Do tej pory zastanawiam się, czy zaspała, czy nie chciało jej się ubierać tak wcześnie, bo modliła się przyodziana w chustę i śpiwór. Wyglądało to, nie da się ukryć, mocno komicznie. Grzecznie się przywitaliśmy, sprawdziliśmy na GPSie trasę i ruszyliśmy oślą ścieżką w dół, zakładając po drodze rękawiczki, bo wapień śmiało mógł konkurować z alpejskim w konkurencji na zaostrzenie. Jeszcze tylko upewniłam się, że mamy wodę (po przygodach na Tajwanie mam paranoję na punkcie braku wody) - mieliśmy. Dwa litry, akurat na godzinny spacer po jaskini. Po jakimś kwadransie dotarliśmy w miejsce, z którego widać było wieeeeeeelki wąwóz. Naprawdę wielki i naprawdę głęboki. Z przerażeniem spytałam, czy wybieramy się do jaskini na dnie tego wąwozu. Na szczęście nie. Po kolejnym kwadransie, w trakcie wodnego postoju, delikatnie spytałam, czy przypadkiem nie zabłądziliśmy. Kiedy dowiedziałam się, że nie, skąd, przecież miała być godzina, no, może półtorej wyjdzie, dotarło do mnie, że otwór jednak nie jest położony przy drodze. I że mamy, a raczej mieliśmy, dwa litry wody. Na dwie osoby. Na jakieś 4 godziny, z czego większość w (co z tego, że zimowym?) pełnym, omańskim słońcu.

Starając się tym nie przejmować, podziwiałam otoczenie - wielkie głazy, wąwozy, sprawiające wrażenie sięgających do środka ziemi, kolory... Po którymś z kolei zakręcie ujrzeliśmy otwór. A raczej - Otwór. Przepiękny. I dokładnie taki, jaki miałam w głowie słysząc "jaskinia w Omanie". Po kolejnym kwadransie dotarliśmy do niego i zjedliśmy śniadanie w niezwykłych okolicznościach przyrody, otoczeni najpiękniejszymi kolorami, jakie widziałam w jaskini. Później szybki spacer po jaskini właściwej, z krótką przerwą na histerię przy drabinie i odwrót. Już w trakcie docierania do otworu dotarło do nas, że jednak z tą wodą to mocno nie wyszło. Strużka przyotworowa, w której pokładaliśmy wielkie nadzieje, okazała się mocno leniwa i w ciągu naszej nieobecności napełniła butelkę tylko w połowie. Jednak dzielnie wyruszyliśmy w górę, głównie dlatego, że nie mieliśmy wyjścia. Po dwóch kwadransach trafiliśmy na straż przednią grupy, którą spotkaliśmy przy drodze. Dowiedzieliśmy się, że cała ekipa składa się z mieszkańców Omanu, Emiratów i Arabii Saudyjskiej i, prowadzona przez Prawdziwego Przewodnika, udaje się na przygodę pt. Nocleg w Jaskini!

Zatem dwoje Polaków, ubranych mocno symbolicznie, wpada w omańskich górach na grupę Arabów, w tym dwie szczelnie zakutane dziewczyny, oczywiście w czerni, mimo palącego słońca, jedną też opatuloną, ale w mniej tradycyjne ubrania. Najwięcej rozmawia z nami jedna z tych szczelnie zaczernionych: "Skąd jesteście, jak wam się podoba, czemu Oman i... czy potrzebujecie czegoś? Jedzenia? Macie mały plecak, na pewno nie macie jedzenia. I na pewno nie macie wystarczająco dużo wody!" Niech Allah ma w opiece arabską turystkę za tę dodatkową butelkę!

Po dotarciu do samochodu i zabawie w wielbłądy u wodopoju, ruszyliśy w dół, do morza. Po drodze udało nam się odmówić podwiezienia tubylca niewiadomodokąd i zaliczyć szybki postój wśród martwych kóz, zakończony wytypowaniem miejsca do pływania jakiś kilometr niżej. Miejsce okazało się wspaniałe - niewielka zatoczka w Morzu Arabskim, z kamienisto-muszelkową plażą i bardzo ciepłą wodą, otoczona pięknie wymytym wapieniem, idealnym do wspinania.

Odświeżeni - ruszyliśmy do Sur. Już po dotarciu do miasta (jak na razie: najmniej przyjemnego z odwiedzonych w Omanie) zostaliśmy mocno otrąbieni. Po raz drugi w tej podróży i po raz drugi za to samo, czyli próbę przepuszczenia pieszego na pasach. Cóż, co kraj to obyczaj. Zresztą piesi też byli mocno zdziwieni naszymi manewrami.

W samym Sur odwiedziliśmy stocznię, budującą tradycyjne łodzie, w tradycyjny, czyli mocno niedbały, sposób. Niestety, otoczenie stoczni, podobnie jak reszta miasta, było mocno brudne. Na kolację wybraliśmy się do restauracji polecanej przez Lonely Planet, co było widać na miejscu - zajęte tylko 4 stoliki i wszystkie przez turystów; niektórzy nawet trzymali Biblię Backpackerów na wierzchu. Po kolacji, całkiem zresztą niezłej, postanowiliśmy się przespacerować po mieście i to był... Może nie wielki błąd, ale z pewnością błędzik. Trafiliśmy na rynek jakieś emigranckiej dzielnicy, prosto pod meczet, po uroczystej piątkowej mszy. Co prawda nie mam dowodów na to, że jestem jedna na milion, ale tam byłam z pewnością jedna na 2000. Mężczyzn. Nie Arabów, niestety, tylko pracowników napływowych, czyli dość losowej zbieraniny ludzi. O ile spokojnie mogłabym chodzić sama po wieczornym Maskacie, o tyle spacer po Sur, nawet w towarzystwie, stanowczo nie był przyjemny.

Udaliśmy się na rajd po supermarketach. Jakoś żaden nam nie pasował od pierwszego wejrzenia, ale już w trzecim udało nam się zrobić zakupy i wybrać w drogę do kolejnego obozu, wytypowanego na podstawie mapy. Niestety, tym razem się nie udało. Nie dość, że droga była stanowczo nieprzejezdna, nawet dla Czerwonego Smoka, to jeszcze kończyła się mocno powyżej poziomu morza. Rozbiliśmy się zatem w dość losowym miejscu i postanowiliśmy jakoś przeczekać do rana.

=== Sobota, 31 grudnia ===
Obok naszej nieprzejezdnej drogi znajdowała się druga, całkiem porządna, ale i tak kończąca się spory kawałek od morza. Oddaliliśmy się więc pospiesznie i pojechaliśmy szukać szczęścia.

Znaleźliśmy je po niecałej godzinie - przy drugiej z kolei zamkniętej sokowni, zaczepił nas jakiś tubylec, spytał, czego szukamy i zaoferował pomoc w doprowadzeniu nas do sokopoju. Wyjechawszy, kompletnie niezgodnie z przepisami, z parkingu, poprowadził nas przez miasteczko i, spytawszy skąd pochodzimy, wręczył prezent pożegnalny - płytę, podpisaną "Cuda Koranu". Tak, dokładnie w ten sposób. Po polsku. Niestety, żadne z nas nie dysponuje odtwarzaczem płyt, ale może kiedyś uda nam się sprawdzić jej zawartość.

Nieco spóźnione śniadanie, w formie pikniku, spożyliśmy w przypadkowo napotkanym forcie Jalan Bani Buhasan. Jak na obiekt rzekomo niedostępny dla turystów, był całkiem zachęcający, aczkolwiek fragmentami dość niebezpieczny, ze względu na stan murów.

Nadszedł czas na ostatni punkt programu, czyli nocleg na pustyni. Takiej prawdziwej, co to na niej wydmy z ręki jedzą, a wielbłądy plują na każdym kroku. Pustynię udało nam się znaleźć, wielbłądy też (zalotnie machały garbami, truchtając w naszą stronę), ale z miejscem na nocleg było raczej słabo. Spędzanie Sylwestra na pustyni okazało się być bardzo popularną rozrywką i wszystkie potencjalnie interesujące miejsca były pełne ludzi już wczesnym popołudniem. Po długiej dyskusji postanowiliśmy przenieść pustynię na kolejną wizytę w Omanie i wyruszyliśmy w stronę granicy, planując nocleg w okolicach Nizwy. Był to strzał w dziesiątkę! Miejsce, do którego trafiliśmy, czyli wadi, położone jakieś 20 minut jazdy od Nizwy, było zupełnie puste, nie licząc pojedynczych kóz i plantacji daktyli. Po rekonesansie noclegowym skoczyliśmy na szybkie zakupy do Nizwy i zupełnie niechcący, do sklepu z daktylami. Sklep był dość słabo zaopatrzony - ze 170 odmian daktyli, uprawianych w Omanie, oferował co najwyżej 30 i tylko 4 rodzaje syropu daktylowego. Ale pytanie sprzedawcy: "Jakie daktyle najbardziej lubisz? Słodkie, mało słodkie, ciemne... ?" zapamiętam na długo. Niby wiem, że Amerykanin mógłby przeżywać podobny szok w polskim warzywniaku, próbując kupić "jakieś dobre jabłka", ale i tak...

Na ukojenie nerwów po długich zakupach, zakończonych zanabyciem ok. pół tony różnych daktyli, postanowiliśmy zafundować sobie kolejngo szejka z awokado. Po kilkunastu minutach od zamówienia, Pan Zza Lady poinformował nas, z ogromnym zakłopotaniem, że co prawda zrobił, ale jakieś to awokado nieudane i on nam jednak nie poleca. Awokado jak awokado, u nas są gorsze, więc uparliśmy się, że jednak weźmiemy. Nie przyszło nam do głowy proszenie o zniżkę, ale Pan sam ją zaproponował. Turystom. Z innego kraju. W miejscu oddalonym o jakieś 50m od największej atrakcji turystycznej regionu.

Po zakupach i ulicznym podkurku w postaci kanapki z szaszłykami (pyszne mięsko!) wróciliśmy na bazę, żeby spędzić ostatni dzień roku w zupełnej izolacji od huku fajerwerków. Ciszę zakłócał jedynie szmer wody w falaju i tupanie pająków, które, jak się okazało, miały swoje królestwo na drzewie nad naszym namiotem. Na wypadek gdyby problemy z zasięgiem były przejściowe, wyłączyliśmy telefony, żeby w zupełnej ciszy i spokoju nacieszyć się ostatnim dniem 2016 roku.

=== Niedziela, 1 stycznia ===
Chwilę po wschodzie słońca obudził nas dziwny hałas. Przez chwilę zastanawialiśmy się, czy to nie nagła powódź, ale okazało się, że to "tylko" stadko kóz. Niewielkie, ze 200 sztuk, kopytkujące radośnie po wadi. Szybkie pakowanie, próby upchnięcia daktyli w plecakach i przejazd na zakupy w Nizwie. Po zaopatrzeniu się w kolejne kilogramy, tym razem głównie przypraw, przemieszczamy się do fortu Bahla, jednego z większych w Omanie. Na szczęście prace remontowe i przystosowujące obiekt do zwiedzania nie są jeszcze zakończone. Dzięki temu, ze względu na brak szczegółowych informacji, nie popadliśmy do końca w kompleksy na tle totalnego zacofania naszego kraju w czasach, w których "dzicy Arabowie" budowali wspaniałe fortyfikacje, z kanalizacją i łaźniami, biblioteką, pokojami gościnnymi wyposażonymi w półki na książki i takie tam.

Dalej czekała nas długa droga do Dubaju, gdzie wieczorem odlecieć miał nasz samolot do domu. Cierpliwie przemierzaliśmy pustnię dwupasmową autostradą, mijając kolejne znaki "UWAGA, Niebezpieczeństwo powodzi". Na kilkadziesiąt kilometrów przed granicą zjechaliśmy do zupełnie przypadkowej wioski, aby zatrzymać się na ostatni piknik w Omanie. Przysiedliśmy w cieniu uroczego, opuszczonego domu i raczyliśmy się chlebem, awokado i importowanym serem halloumi.

W połowie drugiej kanapki podjeżdża duży samochód. Prowadzi Arab. Z siedzenia pasażera, przez uchylone okno, odzywa się do nas Ona, najwyraźniej głowa rodziny. 
- Hello! Tam kawałek dalej jest jeszcze ładniejszy dom! 
- O, naprawdę? To zaraz jak tylko zjemy pojedziemy zerknąc! Dzięki! 
- A można wam ... zrobić zdjęcie?

Tak oto naszego ostatniego dnia pobytu najwyraźniej zrobiliśmy komuś dobry dzień. Po pikniku mieliśmy nadzieję na jeszcze jeden punkt programu: Al Ain - miasto już po Emirackiej stronie granicy. Według opisów, bardzo ciekawe, z muzeum etnograficznym i targiem wielbłądów. Muzeum niestety nie mieliśmy szans zwiedzić, bo trochę nam się czas kurczył, ale targ wielbłądów - koniecznie. W końcu od granicy do loniska jest niespełna 200 km, więc akurat. Oczywiście, przygotowaliśmy się psychicznie na powtórkę z rozrywki i zaczęliśmy odliczać:

Checkpoint #1 
Ot, podwójna bramka z napisem "Sułtanat Omanu", z lewej strony kilka samochodów, z prawej bez kolejki. Wygląda świetnie - jedziemy! W okienku nikogo nie ma. Jedziemy baardzo powoli, na wypadek gdyby ktoś jednak zamierzał nas zatrzymać. Ale nikt niczego nie chce! Super! Zaliczone!

Jakieś 200 - 300 metrów dalej ...

Checkpoint #2 
Tym razem jako druga w kolejności pojawiła się kontrola policyjna. Jeden, nieco znudzony pan, grzecznie poprosił o otwarcie wszystkich okien i zapytał, co jest w worze... Po chwili wahania, spowodowanej paniką i próbą oszacowania długości wszystkich lin, padła odpowiedź "rzeczy do wspinania", która zupełnie Pana zadowoliła. Machnął ręką na podsuwane mu paszporty i z uśmiechem zasalamował. Odsalamowaliśmy grzecznie i podążyliśmy dalej. Na

Checkpoint #3 
Z flagą Emiratów, za pasem ziemi niczyjej i drutem kolczastym. Postaliśmy trochę w kolejce samochodów, przywitaliśmy się ze strażnikiem i zostaliśmy skierowani na parking obok budynku z napisem "Tourists", czyli tak naprawdę do

Checkpointu #4 
w którym zaskoczył nas nieco dziki tłum. Ale cóż, prawo to prawo, trzeba odstać swoje i zdobyć upragnione stempelki w paszportach. Dostaliśmy numerek 24 (od specjalnego Pana od Wydawania Numerków - Hindusi są mniej skomplikowani w obsłudze niż automaty do wydawania numerków... i zapewne dużo tańsi). Chwilę później do Pani za Stolikiem podszedł jakiś pan z numerem 11, dzierżąc stos paszportów. No nic, czekamy... 
Czekamy... 
Czekamy... 
Z tyłu sali pada po polsku "spokojnie, na pewno zdążymy na samolot". 
Czekamy... 
Po kwadransie, może dwóch (Pani uparcie używała jednego palca do obsługi klawiatury) polska grupa (nr 15) podeszła do stanowiska pieczątkowego. Nie wsłuchiwaliśmy się jakoś specjalnie, ale słowa "Ale dlaczego nie mają Państwo pieczątki z Omanu? Bez potwierdzenia wyjazdu nie da się wjechać!" zabrzmiały niezwykle głośno i wyraźnie.

Że... JakaznowupieczątkazOmanudolicha??? Niezbędne wydało się natychmiastowe nawiązanie kontaktu z rodakami i - owszem. Checkpoint #1 faktycznie poszedł nam zbyt łatwo - trzeba jednak było odstać swoje i w tej kolejce, bo nie da się bez pieczątki wyjazdowej skończyć misji "powrót z Omanu do Emiratów". Pani zza Stolika łaskawie wydała nam groźnie wyglądający dokument po arabsku, na żółtej karteczce i wysłała nas z powrotem na

Checkpoint #1. 
Oczywiście nie dało się skorzystać z samochodu, więc wierny Karmazynowy Czołg został na parkingu, a my, wyposażeni w zezwolenie na poruszanie się po pasie ziemi niczyjej, grzecznie potuptaliśmy na...

Checkpoint #1 v 2.0 
Spacer w kurzu, pomiędzy zwojami drutu kolczastego i bez chodników - co ciekawe, bo Al Ain to przejście graniczne, na którym, przynajmniej teoretycznie, dozwolone jest również piesze przekraczanie granicy - okazał się szalenie romantyczny. Promienie zachodzącego słońca odbijały się w chmurach. Naprawdę! Już po tygodniu pobytu na Półwyspie Arabskim zobaczyliśmy chmury! Dotarliśmy do budynku służb imigracyjnych, pokajaliśmy się odrobinkę, pan się z nas, również odrobinkę, pośmiał, podstemplował paszporty, po czym, przepełnieni optymizmem, wyruszyliśmy w drogę powrotną, na

Checkpoint #4 v 2.0 
W którym zrobiło się nieco bardziej tłoczno. Uczciwie oddaliśmy numerek 24 przed wyjściem, a po przyjściu dostaliśmy 39. Wizja wielbłądów na targu odrobinę się rozmyła... Po kolejnym kwadransie, w trakcie którego obsłużono 0 osób, zaczęło się robić nieco nerwowo. Ciągłe podchody kierowców pochodzących z Półwyspu Indyjskiego przestały być zabawne, a zaczęły irytować. Nawet kolejny papieros nie wchodził w grę, bo ileż można palić.
Jakiś szalenie zdenerwowany (przed podejściem do Pani zza Stolika) człowiek został po kilku minutach gdzieś odesłany, razem ze stosem paszportów. Co ciekawe, okazało się, że może być zdenerwowany jeszcze bardziej!
W końcu się doczekaliśmy. W naszym wypadku cała procedura zajęła jakieś dwie minuty, mimo konsekwentnie stosowanej przez Panią techniki jednopalcowej. Ufff. Jeszcze tylko...

Checkpoint #5 
Ale jednak nie. Nie tylko. Po pierwsze: znów nas poniósł optymizm. Bo w sumie - z jakiej racji jadący grzecznie w kolejce Emiratczycy mieliby wpuszczać jakichś jeleni, którzy musieli sobie załatwiać wizę? Po drugie: kiedy już zostaliśmy wpuszczeni przez jednego z kierowców, okazało się, że to wcale nie jest ostatni punkt tej Misji. Tutaj tylko cały samochód był prześwietlany, sprzętem podobno spełniającym wszelkie normy USA, EU i nawet Emiratów, w poszukiwaniu broni, której wwóz na teren Zjednoczonych Emiratów Arabskich jest absolutnie nielegalny. Po prześwietleniu, nadal w bardzo powoli posuwającej się kolejce, trafiliśmy wreszcie na...

Checkpoint #6 
Ostatni! Naprawdę ostatni! Po zdawkowym "Salaam" pan przejrzał paszporty, upewnił się, że mamy komplet stempelków i - Misja wypełniona! Zostaliśmy wpuszczeni na teren ZEA!

Niestety, gdzieś w drodze pomiędzy jednym a szóstym punktem kontrolnym, nasz zapas czasu nie tyle się skurczył, co niebezpiecznie przesunął się w stronę wartości ujemnych. W związku z tym połowa z nas zajęła się skutecznym prowadzeniem Karmazynowego czołgu, druga zaś przewędrowała na tył, żeby dokończyć porzucone rano pakowanie (bo przecież mamy tyyyle czasu). Do okolic lotniska dotarliśmy dwie godziny przed odlotem - niby nieźle, ale czekała nas jeszcze wizyta w wypożyczalni i pożegnanie z Czołgiem. Atmosfera ponownie zaczęła się robić nerwowa, ale wierzyliśmy, że uratuje nas podążanie za strzałkami do wypożyczalni. Prawie! Jak na Dubaj oznaczenia były i tak niezłe, ale na ostatniej prostej wszystko się posypało i trafiliśmy na parking lotniskowy, z którego wyjechać dało się tylko w jedną stronę. Przebiwszy się najpierw przez korki. No i po uiszczeniu, koniecznie gotówką, opłaty w automacie. Zresztą - nieczynnym. Do tego doszło drugie zadanie z serii "niemożliwe", czyli nadanie bagażu i odprawienie osoby nieobecnej (bo przecież próbuje oddać samochód) przy stanowisku odprawy. Jednak zimna krew, urok osobisty, upór i chęć jak najszybszej kąpieli we własnej wannie, występujące w różnych proporcjach u nas obojga, doprowadziły nas do kolejki dopuszczającej do kontroli bezpieczeństwa! Niemal zupełnie odprężeni, bo cóż może się stać na tym etapie, dotarliśmy do Pana Sprawdzającego, który, zamiast przepuścić nas dalej, odesłał do jakiegoś okienka, bardzo daleko od kolejki, za to z napisem "Fines collection". I znów - nie wiadomo, o co chodziło. Odstaliśmy swoje, dostaliśmy dodatkowe pieczątki w paszportach i na kartach pokładowych i pognaliśmy do samolotu.

Relacje:Oman 2016

2017-02-10T22:55:11Z

Admin:

___NOTOC___

''Z wyrazami miłości i oddania, dedykujemy niniejszy przewodnik naszemu ukochanemu przywódcy, jego wysokości Sułtanowi Qaboosowi bin Said, oby Allah miał go w opiece, Sułtanowi Omanu, w uroczystą okazję 42-giego Dnia Narodowego. Czynimy to pełni miłości i wierności dla tego przywódcy i współczującego ojca, który wzywał do oddania na rzecz Omanu i Sułtana. Ta książka jest dla Ciebie, nasz Panie.''

Cytat pochodzi z pierwszych stron książki "Przewodnik geoturystyczny po Omanie", wydanej przez Omańskie Towarzystwo Geologiczne. Ustrój polityczny Omanu to monarchia absolutna. Oznacza to, że cała władza - ustawodawcza, sądownicza, wykonawcza, czy jakakolwiek inna - skupiona jest w ręku Jego Wysokości, panującego Sułtana. Wizerunek Sułtana w różnych nakryciach głowy znajduje się na banknotach o nominałach 1, 2, 5, 10, 20, 50 riali oraz 500 i 100 baisa, czyli po prostu na wszystkich. Z woli Sułtana powołany został rząd oraz demokratycznie wybierany parlament. Ostateczną władzę nad każdym obywatelem Omanu posiada jednak Sułtan. Od roku 1970 godność tę nieprzerwanie piastuje sułtan Qaboos bin Said as Said, syn sułtana Saida bin Taimur.

Najpierw krótki rys historyczny. Młody książe Qaboos, po ukończeniu szkoły podstawowej i średniej w Indiach, został wysłany przez ojca w wieku lat szesnastu do prywatnej szkoły w Anglii. Mając lat 20, obecny Sułtan wstąpił do Królewskiej Akademii Wojskowej w Sandhurst, a po jej ukończeniu odbył roczną służbę w Pułku Strzelców Szkockich na misji pokojowej w Niemczech. Po odbyciu służby wojskowej, książe studiował tematykę administracji publicznej na szczeblu lokalnym, po czym odbył podróż dookoła świata. Następnie, po powrocie do kraju, w 1966, został zamknięty przez ojca w areszcie domowym.

Cztery lata później, w 1970, z pomocą zaufanych popleczników Qaboos przejął władzę w puczu przeciwko własnemu ojcu. Stary sułtan został honorowo postrzelony w stopę i wysłany na emeryturę do hotelu w Londynie.

Teraz czas na kilka faktów o rządach sułtana Qaboosa. W 1970 w całym Omanie znajdowały się jedynie trzy szkoły podstawowe, w których 30 mężczyzn uczyło 900 chłopców. Przez pierwsze pięć miesięcy rządów, sułtan Qaboos otworzył 16 szkół. W roku 1971 szkół podstawowych było już 42, zaś uczniów 15 tysięcy, z czego ponad tysiąc dziewcząt. W lata 90' XX wieku Oman wszedł z 780 szkołami, w których uczyło się 300 000 dzieci. W roku 2011 w Omanie zatrudnionych było 51 811 nauczycieli, w tym 65% kobiet. Dodajmy, że urząd ministra edukacji piastuje obecnie pani dr Madeeha bint Ahmed bin Nassir al Shibaniyah, zaś za szkolnictwo wyższe odpowiada w omańskim rządzie pani dr Rawiyah bint Saud al Busaidiyath.

W trakcie rządów Qaboosa w Omanie powstało 29 685 (słownie: dwadzieścia dziewięć tysięcy sześćset osiemdziesiąt pięć) kilometrów dróg asfaltowych. Otwarto Uniwersytet Sułtana Qaboosa, Wielki Meczet Sułtana Qaboosa i Kompleks Sportowy Sułtana Qaboosa. Sułtan ściągnął do Omanu zachodnich archeologów i uruchomił szeroko zakrojony projekt mający na celu inwentaryzację wszelkich form sztuki ludowej.

Sułtan posiada licencję krótkofalarską, interesuje się również astronomią, lubi spacery nad morzem i jest wielbicielem muzyki klasycznej. Jego ulubionym instrumentem są organy. W wybudowanej z rozkazu sułtana Operze Królewskiej znajdują się największe organy na świecie. Podobnie jak trzy czwarte obywateli Omanu, sułtan wyznaje islam szkoły Ibadi, która podkreśla znaczenie dialogu i rzeczowej dyskusji w rozwiązywaniu konfliktów. W przeciwieństwie do Sunnitów i Szyitów, szkoła ta uznaje Koran nie za dosłowny przekaz Allaha, a za rzecz stworzoną przez niego tak, jak wszystko inne. I w związku z tym możliwą do interpretacji na różne sposoby.

Po tym wstępnie jesteśmy chyba gotowi, żeby przejść do obrazków z naszej wycieczki. Zaczęła się ona od pokolacyjnej podróży do Warszawy, kilku skomplikowanych operacji z kluczami do chwilowo pustego mieszkania mojego przyjaciela, a następnie porannej taksówki na Okęcie.

=== Niedziela, 25 grudnia ===
Na warszawskim lotnisku odprawa przebiegła bezproblemowo, kontrola bezpieczeństwa również. Nawet samolot się nie spóźnił! Przesiadka w Katarze, kolejna odprawa, lot do Dubaju, całkiem szybkie przejście przez Immigration, spacer do stoiska wypożyczalni samochodów "Hertz" (międzynarodowa sieć!), sympatyczna obsługa i...
- Ach, do Omanu? No to ja nie wiem, czy się uda. Jest nowe prawo, będzie obowiązywało od nowego roku, ale na wszelki wypadek władze omańskie już nie wpuszczają samochodów wypożyczonych w Dubaju. 
- Ale na stronie macie informację, że samochodem nie da się wyjechać za granicę Emiratów, z wyjątkiem Omanu właśnie? 
- No tak, ale strona była nieaktualna. 
- Ale nie można się nawet było do Was dodzwonić, żeby się upewnić! 
- [ojtam, ojtam] Ale strona już jest zaktualizowana! 
- Mhm... 
- Niektórym klientom się udało. Ale tylko tym, którzy pojechali na przejście w Hatta. Możemy dać wam papiery i spróbujcie pojechać tam, może Was przepuszczą 
- Może, czyli... ? 
- No... tak pół na pół. Albo się uda, albo nie. 
Po odebraniu samochodu przeżyliśmy pół godziny grozy w drodze do najbliższego supermarketu po gaz i zapasy na 2 - 3 dni. Jak na razie, Dubaj stanowczo zajmuje pierwsze miejsce na liście "miejsca, w których nie należy siadać za kierownicą". Ale udało się dojechać w jednym kawałku, znaleźć sklep i odkryć, że niestety, akurat ma godzinną przerwę. Na szczęście naprzeciwko znajdowały się delikatesy indyjskie, z pysznym chlebem i nieznormalizowanymi awokado.

Po skompletowaniu podstawowego zestawu przeżycia, udaliśmy się w Drogę. Z nogą na gazie, wzrokiem w GPS (na drodze też, ale mniej) oraz sercem w gardle (przepuszczą? czy jednak nie?). Trasa planowana na jakieś 2 godziny zajęła niemal całą noc, bo najpierw GPS był kapryśny, a później trafiliśmy na niewłaściwe przejście graniczne. Ale udało się! Udało! W oddali, w końcu, zamajaczyły budynki straży granicznej! Serca, nadal w gardle, zwiększyły mocno objętość.

Checkpoint #1 
- Dzień dobry, my do Omanu. 
- Dzień dobry. Paszporty... OK, za przekroczenie granicy opłata administracyjna 20 dolarów, ale w tamtym okienku. 
- Hmmm. 
[Dostaliśmy Jakiś Świstek] 
- OK, możecie jechać 

I pojechaliśmy dalej. Niezbyt daleko, ponieważ za chwilę trafiliśmy na

Checkpoint #2 
- Bry. 
- Dzień dobry! 
- Bagażnik! 
[tup tup tup] 
- OK, można jechać. 
(Czego on szukał w tym bagażniku, syryjskich uchodźców?)

Nastroje trochę lepsze, przez chwilę. Tj. przez pierwsze dwa kilometry pasa ziemi niczyjej. Przez kolejnych 6 zastanawialiśmy się, czy nie trzeba będzie w tym właśnie pasie spędzić całego tygodnia. Ot tak, w ramach protestu przeciwko tym mitycznym nowym przepisom.

Checkpoint #3 
- Bry! Wizy są? 
- Nie ma... 
- To na parking i zapraszam do środka 

czyli do

Checkpoint #4 
Połowa z nas skrzętnie się zachustowała i poszliśmy do biura straży granicznej. Imponującego, z widoczkami z całego Omanu na ścianach, ociekającego złotem i marmurem. Chwila rozmowy, przekierowanie do wypełniania wniosków wizowych, kolejna rozmowa (serca już próbują wyskoczyć z gardeł), cały stos papierów samochodowych i... - jedziemy! Wpuścili nas, jesteśmy w Omanie! Po szybkim przejrzeniu mapy (trasa wszak przygotowana była z Al Ain, nie z Hatta) ruszamy z optymizmem w dalszą drogę. Optymizmu wystarcza na jakieś 500m, kiedy to naszym oczom ukazuje się...

Checkpoint #5 
- Bry. Paszporty - są? 
- Są... 
- Wizy? 
- Są... 
- Pokazać! 
- No, możecie jechać!

Pojechaliśmy. Byliśmy w Omanie. W końcu! Co prawda bardziej już rano niż w nocy, zupełnie gdzie indziej niż planowaliśmy, ale w Omanie. Kulturoznawcza część ekipy została zawieszona reklamą Omantel, na której jakiś pan robił sobie selfie. No bo jak to tak - kraj muzułmański, prawda? Allah nie pochwala wizerunków ludzi, a tu takie coś? Okazuje się, że coś ten islam w Omanie niezbyt radykalny. Zresztą, będzie się to coraz bardziej okazywało z każdym dniem... Wyczerpani, znaleźliśmy jakąś boczną drogę, schowaliśmy się za pagórkiem i postanowiliśmy przespać się parę godzin.

=== Poniedziałek, 26 grudnia ===
Parę godzin okazało się być parą godzin. Niestety, mimo chęci, nie udało nam się pospać dłużej - samochód zamienił się w piekarnik, a otwarcie wszystkich okien niewiele pomogło. Uznaliśmy, że dwie godziny to w sumie nie jest tak bardzo mało i wyruszyliśmy w Drogę. Na początek, jak porządni turyści, postanowiliśmy odwiedzać miejsca opisane w przewodniku. Wybór padł na "Chains", trasę spacerową przez wadi (górską dolinę), zaopatrzoną w łańcuchy przy trudniejszym podejściu. Aby dotrzeć na miejsce, trochę potelepaliśmy się po wertepach i trochę podrapaliśmy w głowy, widząc na środku pustyni znaki ostrzegające przed niebezpieczeństwem powodzi ("UWAGA! Jeśli woda sięga do czerwonego słupka, NIE JEDŹ DALEJ."). Po godzinie dotarliśmy do wspominanego w przewodniku miejsca parkingowego przy sadzie. Daktylowym, rzecz jasna.

Krótki spacer omańskim akweduktem falajem, przejście przez kilka sadzawek (jedna z nich była siedliskiem wodnych skorpionów, co na szczęście odkryliśmy w drodze powrotnej) i - łańcuch, a na nim w losowych odstępach kilka strzemion. Taka wariacja na temat drabiny. Niestety, nieco różniło się to od zdjęć, głównie gęstością rozmieszczenia tychże strzemion, więc spacer skończył się śniadaniem u podnóża skały i spokojnym powrotem do samochodu.

Niezrażeni, postanowiliśmy wrócić do cywilizacji i ponownie podejść do problemu zaopatrzenia. W Lulu, lokalnej sieci hipermarketów, świetnie zaopatrzonej w owoce, warzywa i ryby (za to wcale w gaz) nabyliśmy grilla i rozpoczęliśmy poszukiwanie miejsca na nocleg. Właściwie to nawet nie "poszukiwanie", a docieranie do opisanych w przewodniku miejsc campingowych. Po wjeździe do Wadi Bani Awf, z drobnymi trudnościami (warto pamiętać, że przewodniki się czasem dezaktualizują) znajdujemy miejsce opisane jako "idealne na camping", położone dość daleko od wioski i lokalnej drogi". Miejsce faktycznie urocze, jednak od czasu publikacji przewodnika, wioska się nieco rozrosła, a droga z lokalnej, niezbyt utwardzonej, zmieniła w porządnie oświetlony asfalt, zachęcający chyba pół Omanu do nocnych przejażdżek. Pojechaliśmy więc dalej.

Kolejne miejsce, zlokalizowane w środku niczego, znaleźliśmy bez większego trudu. Już rozważaliśmy rozbijanie namiotu (oboje byliśmy straszliwie niewyspani), kiedy okazało się, że kilka krzaków i jakieś 60 m dalej, zaparkowany jest samochód tubylców, którzy też postanowili spędzić tam noc. Niestety, część z nas uznała, że tak być nie może! Skoro mieliśmy być sami, to będziemy sami i już. Minęło pół godziny jazdy po bezdrożach, w świetle księżyca. Kolejny kwadrans. Na szczęście już przed upływem godziny wspomniana część doszła do wniosku, że skoro oni za swoimi krzakami, my za swoimi, to w sumie - całkiem tak, jakbyśmy byli tam sami. Wierni tradycyjnemu podziałowi ról społecznych zajęliśmy się każde swoją działką i już po godzinie mogliśmy jeść grillowane różności, a później przenieść się na spanie do samochodu. Jeszcze tylko drobna różnica zdań na temat stopnia otwarcia poszczególnych okien, po czym - Sen! Prawdziwy, w wygodnych* i chłodnych** warunkach.

=== Wtorek, 27 grudnia ===
Następnego dnia obudził nas jakiś dziwny dźwięk, który z czasem zaczęliśmy identyfikować jako "stado kóz kopytkujące po kamienistym dnie wadi". Po szybkim śniadaniu (bez kawy! nawet odrobiny!!!) zaczęliśmy przemieszczać się w stronę Nizwy, która okazała się być jednym z naszych najulubieńszych miast. Ale najpierw zajęliśmy się rozglądaniem po Wadi Bani Awf i próbami niezrzucenia samochodu w przepaść na jednej z najpiękniejszych tras w Omanie, prowadzącej przez [beeeeee]. W ramach przerwy poszliśmy pozwiedzać malowniczą i przyzwyczajoną już do zwiedzających wioskę [beeeeee]. Po kilku godzinach dotarliśmy do Nizwy i zupełnie przypadkiem zaparkowaliśmy niemal u stóp tamtejszego fortu. Za 500 baisa, czyli jakieś 5 złotych, spędziliśmy około godziny, poznając historię i przeznaczenie twierdzy. Szczególne wrażenie robią otwory do polewania napastników... Nie, nie smołą, jak u nas. O smołę tam raczej ciężko, ale podobno równie skuteczny jest gorący syrop daktylowy. Fort zbudowany był przede wszystkim z gliny; może się to wydawać niezbyt racjonalne, ale należy pamiętać, że na pustyni dostępność materiałów budowlanych innych niż glina, kamienie i różności z palmy daktylowej, jest raczej niska. Poza tym, fort w Nizwie, podobnie jak większość tego typu struktur, został zbudowany w okresie przedprochowym, w związku z czym ściany nie musiały być aż tak wytrzymałe, jak w przypadku np. cytadeli w Kłodzku.

Od dalszych spacerów po mieście odstraszyło nas zagęszczenie "białych" turystów i początek sjesty; przemieściliśmy się do kolejnego wadi, reklamowanego jako świetne miejsce do pływania. Reklamowanego, jak się okazało, słusznie. Wspaniały szlak, do wyboru: po wielkich głazach, dnem wadi, albo po faladżu, temperatury znośne, dużo zieleni, a po jakichś 30 minutach - cała seria sadzawek, rozmiarów może niezbyt imponujących, ale czystych i chłodnych.

Po drodze w górę spotkaliśmy pastucha kóz. Mężczyzna koło sześćdziesiątki, ubrany w burnus i lokalną czapeczkę, wypędzał kozy na grań. Kiedy podeszliśmy, lekko stremowani, bo przecież mógł mu się nie spodobać nasz ubiór, bardzo serdecznie się z nami przywitał. Po angielsku. Po czym zareklamował położone wyżej sadzawki, poprosił o ostrożność, bo niedawno w tym wadi zabiła się dziewczyna z Niemiec, opowiedział trochę o kozach... Angielszczyzną na poziomie znacznie wyższym niż prezentowany przez większość znanych mi polskich grotołazów. Cóż. Zdarza się, prawda? Nawet wśród omańskich pastuchów może trafić się jeden egzemplarz znający angielski.

Spędziliśmy trochę czasu pluskając się w pięknym jeziorku z wodospadem i pozując sobie wzajemnie do zdjęć, ale w końcu uznaliśmy, że trzeba się zbierać, zwłaszcza, że przebiegający obok pasterz mógł mieć coś przeciwko pływaniu w wodzie pitnej dla wioski...

Zebraliśmy się szybko, ale w połowie pożegnalnego rzutu oka na wodospadzik uznałam, że pasterz musiał sobie pod nosem rzucić "a szlag by ich trafił!", albo coś podobnego, bo zaczęłam się dusić i kaszleć. Między kolejnymi próbwami wyplucia płuc zastanawiałam się, czy Mateusz potrafi przeprowadzić tracheotomię i co właściwie, do cholery, się dzieje!

Bardzo powoli szliśmy w dół, z przerwami na ataki kaszlu i próby napicia się czegoś, raczej nieudane. Kilka metrów przed siedzącym na skale pasterzem padłam na kolana i dałam kolejny koncert na płuca, oskrzeliki i gardło. Nagle pasterz spytał, oczywiście po angielsku, czy palę... Gdyby nie kaszel, zapewne zawiesiłabym się zupełnie, ale udało mi się pokiwać głową. "To zapal" - głupi jakiś, czy co? Jak się duszę, to przecież papieros mi nie pomoże... A, pewnie chce się zemścić za kąpiel w wodzie spływającej do wioskowego akweduktu. "ZAPAL, pomoże!". Zapaliłam, wychodząc z założenia, że gorzej i tak już nie będzie, najbliższe pogotowie lotnicze jest w Abu Dhabi, więc i tak nie zdąży dotrzeć, a jak mam umrzeć, to wolę szybko. Pomogło!

POMOGŁO! Jak tylko zmieniłam kolor z zielonego na prawie-normalny, pan wytłumaczył, że wyżej w górach latają "takie małe... przepraszam, nie wiem, jak się to nazywa po angielsku" i dlatego właśnie pasterze zasłaniają sobie twarze chustami. I że pomaga na to gorący dym...

Dotarliśmy już spokojnie do samochodu, ale niestety kaszel się utrzymywał. Nic to! Dało się oddychać, a efekty dźwiękowe nie były aż tak złe.
W drodze do Maskatu zatrzymaliśmy się w małym miasteczku na... Szejka z awokado, w którym miałam się zakochać. Przyznaję, że słowa "szejk z awokado" uruchomiły mi wyobraźnię i miałam w głowie obraz niezwykle przystojnego Araba, w burnusie, z chustą, stojącego w otoczeniu wielkich skrzyń z owocami. Okazało się jednak, że chodzi o "zwykły" koktajl z mleka i awokado, z dodatkiem cukru. Brzmi dziwnie - przecież awokado może występować z czosnkiem albo chili, ale z mlekiem? I cukrem? Po spróbowaniu uznałam, że może brzmieć jakkolwiek, ważne, że jest pyszne! Szkoda tylko, że na spróbowanie trzeba było czekać - standardowe trzymadełko na kubki nie było przystosowane do mocnego chwytu polskiego grotołaza i rozpadło się, chwilę po tym, kiedy sprzedawca je wręczył. Oczywiście oba kubki wylądowały na ziemi, ale dostaliśmy nowe. Z uśmiechem! Ucząc się przy okazji, że do sokowni i coffee shopów nie trzeba wchodzić, wystarczy podjechać i zatrąbić. Ot, taki nieoficjalny drive-in.

W drodze do Maskatu odbyliśmy kilka poważnych dyskusji na temat wizyty u lekarza, zakończonych kompromisem - "jak będę chciała pójść, to pójdę!".

Sam Maskat... duży. Ale raczej w poprzek niż wzwyż. Nie widać wysokich budynków i ładnie to kontrastuje z gigantomanią obecną na każdym niemal kroku w Dubaju. Dotarliśmy nad morze, zaparkowaliśmy (niemal legalnie) w okolicy targu i poszliśmy na spacer. Rrrrety! Ileż tam tego było. Oczywiście, głównie wszelakie pamiątkowe badziewia made in China, ale też mnóstwo zapachów w stylu orientalnym i wszelkiego rodzaju lokalne wdzianka (Co Poniektórzy bardzo nie chcieli sobie zanabyć, mimo nalegań. I żałują. I bardzo słusznie!). Po rozważaniach - jedzenie czy sklep, wybraliśmy na początek irańską knajpę, pół miasta dalej, sprawdzoną pięc lat wcześniej.

Później jeszcze szybkie zakupy w aptece (gliceryna... jak można pić glicerynę, na bogów?) i w Carrefourze (przerywane popijaniem gliceryny i podziwianiem świątecznego wystroju sklepu - świąteczne bałwanki były urocze) i droga nad morze, całkiem blisko, żeby rano zdążyć do Wielkiego Meczetu i może do lekarza. Droga przebiegła bez problemów (kaszel pomijamy), samo polowanie na miejsce w zasadzie też. Już mieliśmy wyjmować namiot, kiedy, głupia! przyjrzałam się temu czemuś, co zobaczyłam na ziemi. Zbyt dokładnie. I uznałam, że jedno nieszczęście na dzień wystarczy - połknęłam muchę, nie chcę jeszcze wdepnąć w skorpiona, idąc w nocy na siku. Skorpionom mówimy stanowcze nie!

=== Środa, 28 grudnia ===
Jakoś między 6 a 7 rano uznaliśmy, że dalsze próby spania są i tak skazane na porażkę i że najlepiej będzie zebrać się jak najszybciej, wrócić do Maskatu i zwiedzić Wielki Meczet, udostępniany niemuzułmańskim turystom codziennie, poza piątkami, między 8 a 11 przed południem, a później poszukać lekarza. Wyruszyliśmy do miasta, podziwiając po drodze zakres robót drogowych i pracowitość pakistańskich robotników, dotarliśmy pod meczet i potuptaliśmy do wejścia dla turystów, mijając po drodze wypożyczalnię, w której można się było zaopatrzyć w chusty i abaje. Po długiej walce zwyciężyło skąpstwo i do meczetu weszłam we własnej koszuli i chuście (którą zresztą musiałam poprawić, ponieważ strażnik uznał, że jakiś kawałek człowieka spod niej wystaje). I...

Warto było. Nawet gdyby do zwiedzania niezbędne było przywdzianie pełnej burki, łącznie z zasłoną na oczy, i tak bym chciała tam wrócić. Pierwsze wrażenie - oaza. Pełno zieleni i kwiatów, co w tym klimacie jest dość rzadkie. Fontanny - ciężko powiedzieć, czy zaplanowane jako pokaz bogactwa (ciekawe, ile wody odparowuje), czy raczej dla zwiększenia wilgotności powietrza w okolicy.

Główny budynek meczetu ma po bokach arkady, a pod nimi mozaiki, ilustrujące poszczególne okresy sakralnej sztuki muzułmańskiej. Mimo różnorodności form i kolorystyki, całość jest bardzo spójna wewnętrznie i czytelna chyba nawet dla osób, które nie mają pojęcia o historii sztuki. Korytarze, dziedziniec i w zasadzie wszystkie powierzchnie nietrawnikowe są wyłożone marmurem, idealnie gładkim i czystym. Po zdjęciu butów do zwiedzania głownej sali meczetu, bardzo nie chce się ich zakładać z powrotem.

Dwie główne atrakcje turystyczne, czyli żyrandol i dywan, są naprawdę imponujące, a dywan - 60x70 metrów, prawdopodobnie bardzo piękny. Niestety, nie da się go podziwiać w całości - przed zadeptaniem chroni go warstwa nieprzezroczystej folii i tylko wąskie "korytarze" wystawione są na spojrzenia (i stopy) niewiernych.

Ciekawostka - w meczecie znalazł się też kącik "wiedzy o islamie", w którym można podyskutować z imamami, napić się wody czy kawy i dowiedzieć, o co właściwie chodzi i dlaczego Oman, też przecież kraj muzułmański, z prawem opartym o szariat, jest tak niezwykle liberalny. Następnym razem planuję tam spędzić godzinkę czy dwie.

W miarę upływu czasu, zbawienne działanie syropku słabło i trzeba było, w końcu, wybrać się do lekarza. Na wejściu okazało się, że "40 dolarów za wizytę u lekarza", którą to stawką straszyły internety, jest mocno przesadzone. Pan w okienku poprosił o dokument i opłatę w wysokości 5 riali (ok. 50 zł). Paszport był, z opłatą gorzej, bo kart nie przyjmowali. Po przeszukaniu wszystkich kieszeni, udało się zebrać 3 i trochę riala. Pan stwierdził, że też dobrze, doniesiecie.

Chwila, niezbyt długa w poczekalni, opowieść o Pasterzu i Muszce, wstępna kwalifikacja do lekarza, kolejny gabinet, potem jeszcze jeden, jeszcze jeden i w końcu recepty i skierowanie na pooddychanie tlenem z lekarstwami. Przerażające - przecież tlenu nie podaje się ot, tak. Ale okazało się, że faktycznie - alergia, bo leki wziewne plus antyhistaminy zaczęły działac całkiem szybko.

Niestety, straciliśmy ponad dwie godziny, więc trzeba było opuścić Maskat i zbierać się w dalszą drogę, w końcu jaskinia czekała! Upolowaliśmy w jakimś wioskowym supermarkecie grilla, dużo warzyw i mrożonego kurczaka i w końcu mieliśmy naprawdę porządną kolację. Konieczną, bo przecież następnego dnia wybieraliśmy się do Arch Cave!

=== Czwartek, 29 grudnia ===
Nawet bez RedBulli zebraliśmy się całkiem szybko i przemieściliśmy w stronę otworu. Jakoś nie przyszło mi do głowy, że nie tylko Chiny mają Wielkie Dziury w Ziemi zaraz obok drogi. Po wstępnych oględzinach okazało się, że gdzieś na przestrzeni ostatnich sześciu lat jakaś dobra dusza wymieniła spity na kotwy, dzięki czemu poręczowanie zapowiadało się całkiem optymistycznie. Szybkie śniadanie w pobliskim parowie, przywdzianie kombinezonów a'la Grupa Usuwania Epidemii i - marsz w stronę studni, jakieś 200m od samochodu. Słońce już zaczęło mocno grzać, więc staraliśmy się załatwić to w miarę szybko. Niestety, optymizm okazał się trochę przesadzony. Po pierwsze, lokalni grotołazi preferują technikę "alleluja i do przodu", więc kotwy rozmieszczone były raczej rzadko i w dość nietypowych, jak sądzę, miejscach, więc zlokalizowanie ich zabrało Poręczującemu dobrą chwilę. Po drugie - 170 m studni brzmi świetnie, ale przy tej temperaturze i w pełnym słońcu nawet zjazd jest męczący. Zwłaszcza, kiedy trzeba jechać naprawdę powoli, żeby nie przypalić liny, po drodze trafiają się łączenia lin, a między ostatnią przepinką a dnem jest milion kilometrów liny, który swoje waży.

Ale w końcu dotarłam na dno, cudem tylko nie lądując w martwej kozie (uważałam na martwego osła, leżącego ze 2 metry dalej, ale kozę jakoś przegapiłam) i... ruszyliśmy.

Teorię jaskiniowania znam. Przed egzaminem wbiłam sobie do głowy, że "zimą partie przyotworowe jaskini są chłodniejsze niż dalsze części", ale jakoś do mnie nie dotarło, że to obowiązuje wszędzie, nawet tam, gdzie zimą jest średnio 26 stopni. Z miłego, acz nieco trącącego osłem i kozą chłodku, przenieśliśmy się do jaskini właściwej, która próbowała nas (a przynajmniej połowę z nas) przepłoszyć termiką. W zupełnie nowy sposób - nie dało się wytrzymać gorąca!

Jaskinia dość przyjemna, jeśli uparcie się ignoruje pająki, wielonogi i inne skąposzczety, a także śmierdzącą wodę. Niestety, pewnych rzeczy, jak np. jej wymiarów, ignorować się nie dało. Po 45 minutach czołgania się i zdobywania coraz to nowych zadrapań, zdecydowaliśmy się na odwrót. Połączenie standardowych braków w kondycji, antybiotyku na ząb, leków przeciwalergicznych i temperatury powietrza, uzupełnione o agresywne szelki od crolla spowodowały, że jedno z nas musiało poczekać nieco dłużej przy Martwym Ośle na dnie studni. Co prawda po wyjściu mieliśmy jeszcze chwilę do zmroku, ale zdecydowaliśmy się zrezygnować z zakupów i przemieścić do miejsca noclegu, planując kolacyjnego grilla z resztek, walających się w różnych zakamarkach samochodu.

=== Piątek, 30 grudnia ===
Wstaliśmy przed wschodem słońca i bardzo, ale to bardzo nam się to opłaciło. Widok z płaskowyżu na morze mgieł i morze prawdziwe oraz na wschodzące nad nimi słońce nie tylko warty był tych utraconych minut snu, ale i dodawał optymizmu przez cały długi dzień. Długi, ponieważ w trakcie wieczornego ustalania planów padło: "No, godzina do jaskini, godzina w środku, godzina z powrotem i jedziemy dalej". Nauczona doświadczeniem poprzedniego dnia uznałam, że po godzinie jazdy dotrzemy pod otwór, poeksplorujemy trochę, a później będziemy wracać tą samą trasą. Ruszyliśmy, podziwiając, jak zwykle, Krajobraz (niezmiennie: bezwstydnie geologiczny) i planując dalsze działania. Po jakimś czasie dotarliśmy do zakrętu, przy którym biwakowała większa grupa ludzi. Stanowczo lokalnych - jedna z obozowiczek była w trakcie porannej modlitwy. Do tej pory zastanawiam się, czy zaspała, czy nie chciało jej się ubierać tak wcześnie, bo modliła się przyodziana w chustę i śpiwór. Wyglądało to, nie da się ukryć, mocno komicznie. Grzecznie się przywitaliśmy, sprawdziliśmy na GPSie trasę i ruszyliśmy oślą ścieżką w dół, zakładając po drodze rękawiczki, bo wapień śmiało mógł konkurować z alpejskim w konkurencji na zaostrzenie. Jeszcze tylko upewniłam się, że mamy wodę (po przygodach na Tajwanie mam paranoję na punkcie braku wody) - mieliśmy. Dwa litry, akurat na godzinny spacer po jaskini. Po jakimś kwadransie dotarliśmy w miejsce, z którego widać było wieeeeeeelki wąwóz. Naprawdę wielki i naprawdę głęboki. Z przerażeniem spytałam, czy wybieramy się do jaskini na dnie tego wąwozu. Na szczęście nie. Po kolejnym kwadransie, w trakcie wodnego postoju, delikatnie spytałam, czy przypadkiem nie zabłądziliśmy. Kiedy dowiedziałam się, że nie, skąd, przecież miała być godzina, no, może półtorej wyjdzie, dotarło do mnie, że otwór jednak nie jest położony przy drodze. I że mamy, a raczej mieliśmy, dwa litry wody. Na dwie osoby. Na jakieś 4 godziny, z czego większość w (co z tego, że zimowym?) pełnym, omańskim słońcu.

Starając się tym nie przejmować, podziwiałam otoczenie - wielkie głazy, wąwozy, sprawiające wrażenie sięgających do środka ziemi, kolory... Po którymś z kolei zakręcie ujrzeliśmy otwór. A raczej - Otwór. Przepiękny. I dokładnie taki, jaki miałam w głowie słysząc "jaskinia w Omanie". Po kolejnym kwadransie dotarliśmy do niego i zjedliśmy śniadanie w niezwykłych okolicznościach przyrody, otoczeni najpiękniejszymi kolorami, jakie widziałam w jaskini. Później szybki spacer po jaskini właściwej, z krótką przerwą na histerię przy drabinie i odwrót. Już w trakcie docierania do otworu dotarło do nas, że jednak z tą wodą to mocno nie wyszło. Strużka przyotworowa, w której pokładaliśmy wielkie nadzieje, okazała się mocno leniwa i w ciągu naszej nieobecności napełniła butelkę tylko w połowie. Jednak dzielnie wyruszyliśmy w górę, głównie dlatego, że nie mieliśmy wyjścia. Po dwóch kwadransach trafiliśmy na straż przednią grupy, którą spotkaliśmy przy drodze. Dowiedzieliśmy się, że cała ekipa składa się z mieszkańców Omanu, Emiratów i Arabii Saudyjskiej i, prowadzona przez Prawdziwego Przewodnika, udaje się na przygodę pt. Nocleg w Jaskini!

Zatem dwoje Polaków, ubranych mocno symbolicznie, wpada w omańskich górach na grupę Arabów, w tym dwie szczelnie zakutane dziewczyny, oczywiście w czerni, mimo palącego słońca, jedną też opatuloną, ale w mniej tradycyjne ubrania. Najwięcej rozmawia z nami jedna z tych szczelnie zaczernionych: "Skąd jesteście, jak wam się podoba, czemu Oman i... czy potrzebujecie czegoś? Jedzenia? Macie mały plecak, na pewno nie macie jedzenia. I na pewno nie macie wystarczająco dużo wody!" Niech Allah ma w opiece arabską turystkę za tę dodatkową butelkę!

Po dotarciu do samochodu i zabawie w wielbłądy u wodopoju, ruszyliśy w dół, do morza. Po drodze udało nam się odmówić podwiezienia tubylca niewiadomodokąd i zaliczyć szybki postój wśród martwych kóz, zakończony wytypowaniem miejsca do pływania jakiś kilometr niżej. Miejsce okazało się wspaniałe - niewielka zatoczka w Morzu Arabskim, z kamienisto-muszelkową plażą i bardzo ciepłą wodą, otoczona pięknie wymytym wapieniem, idealnym do wspinania.

Odświeżeni - ruszyliśmy do Sur. Już po dotarciu do miasta (jak na razie: najmniej przyjemnego z odwiedzonych w Omanie) zostaliśmy mocno otrąbieni. Po raz drugi w tej podróży i po raz drugi za to samo, czyli próbę przepuszczenia pieszego na pasach. Cóż, co kraj to obyczaj. Zresztą piesi też byli mocno zdziwieni naszymi manewrami.

W samym Sur odwiedziliśmy stocznię, budującą tradycyjne łodzie, w tradycyjny, czyli mocno niedbały, sposób. Niestety, otoczenie stoczni, podobnie jak reszta miasta, było mocno brudne. Na kolację wybraliśmy się do restauracji polecanej przez Lonely Planet, co było widać na miejscu - zajęte tylko 4 stoliki i wszystkie przez turystów; niektórzy nawet trzymali Biblię Backpackerów na wierzchu. Po kolacji, całkiem zresztą niezłej, postanowiliśmy się przespacerować po mieście i to był... Może nie wielki błąd, ale z pewnością błędzik. Trafiliśmy na rynek jakieś emigranckiej dzielnicy, prosto pod meczet, po uroczystej piątkowej mszy. Co prawda nie mam dowodów na to, że jestem jedna na milion, ale tam byłam z pewnością jedna na 2000. Mężczyzn. Nie Arabów, niestety, tylko pracowników napływowych, czyli dość losowej zbieraniny ludzi. O ile spokojnie mogłabym chodzić sama po wieczornym Maskacie, o tyle spacer po Sur, nawet w towarzystwie, stanowczo nie był przyjemny.

Udaliśmy się na rajd po supermarketach. Jakoś żaden nam nie pasował od pierwszego wejrzenia, ale już w trzecim udało nam się zrobić zakupy i wybrać w drogę do kolejnego obozu, wytypowanego na podstawie mapy. Niestety, tym razem się nie udało. Nie dość, że droga była stanowczo nieprzejezdna, nawet dla Czerwonego Smoka, to jeszcze kończyła się mocno powyżej poziomu morza. Rozbiliśmy się zatem w dość losowym miejscu i postanowiliśmy jakoś przeczekać do rana.

=== Sobota, 31 grudnia ===
Obok naszej nieprzejezdnej drogi znajdowała się druga, całkiem porządna, ale i tak kończąca się spory kawałek od morza. Oddaliliśmy się więc pospiesznie i pojechaliśmy szukać szczęścia.

Znaleźliśmy je po niecałej godzinie - przy drugiej z kolei zamkniętej sokowni, zaczepił nas jakiś tubylec, spytał, czego szukamy i zaoferował pomoc w doprowadzeniu nas do sokopoju. Wyjechawszy, kompletnie niezgodnie z przepisami, z parkingu, poprowadził nas przez miasteczko i, spytawszy skąd pochodzimy, wręczył prezent pożegnalny - płytę, podpisaną "Cuda Koranu". Tak, dokładnie w ten sposób. Po polsku. Niestety, żadne z nas nie dysponuje odtwarzaczem płyt, ale może kiedyś uda nam się sprawdzić jej zawartość.

Nieco spóźnione śniadanie, w formie pikniku, spożyliśmy w przypadkowo napotkanym forcie Jalan Bani Buhasan. Jak na obiekt rzekomo niedostępny dla turystów, był całkiem zachęcający, aczkolwiek fragmentami dość niebezpieczny, ze względu na stan murów.

Nadszedł czas na ostatni punkt programu, czyli nocleg na pustyni. Takiej prawdziwej, co to na niej wydmy z ręki jedzą, a wielbłądy plują na każdym kroku. Pustynię udało nam się znaleźć, wielbłądy też (zalotnie machały garbami, truchtając w naszą stronę), ale z miejscem na nocleg było raczej słabo. Spędzanie Sylwestra na pustyni okazało się być bardzo popularną rozrywką i wszystkie potencjalnie interesujące miejsca były pełne ludzi już wczesnym popołudniem. Po długiej dyskusji postanowiliśmy przenieść pustynię na kolejną wizytę w Omanie i wyruszyliśmy w stronę granicy, planując nocleg w okolicach Nizwy. Był to strzał w dziesiątkę! Miejsce, do którego trafiliśmy, czyli wadi, położone jakieś 20 minut jazdy od Nizwy, było zupełnie puste, nie licząc pojedynczych kóz i plantacji daktyli. Po rekonesansie noclegowym skoczyliśmy na szybkie zakupy do Nizwy i zupełnie niechcący, do sklepu z daktylami. Sklep był dość słabo zaopatrzony - ze 170 odmian daktyli, uprawianych w Omanie, oferował co najwyżej 30 i tylko 4 rodzaje syropu daktylowego. Ale pytanie sprzedawcy: "Jakie daktyle najbardziej lubisz? Słodkie, mało słodkie, ciemne... ?" zapamiętam na długo. Niby wiem, że Amerykanin mógłby przeżywać podobny szok w polskim warzywniaku, próbując kupić "jakieś dobre jabłka", ale i tak...

Na ukojenie nerwów po długich zakupach, zakończonych zanabyciem ok. pół tony różnych daktyli, postanowiliśmy zafundować sobie kolejngo szejka z awokado. Po kilkunastu minutach od zamówienia, Pan Zza Lady poinformował nas, z ogromnym zakłopotaniem, że co prawda zrobił, ale jakieś to awokado nieudane i on nam jednak nie poleca. Awokado jak awokado, u nas są gorsze, więc uparliśmy się, że jednak weźmiemy. Nie przyszło nam do głowy proszenie o zniżkę, ale Pan sam ją zaproponował. Turystom. Z innego kraju. W miejscu oddalonym o jakieś 50m od największej atrakcji turystycznej regionu.

Po zakupach i ulicznym podkurku w postaci kanapki z szaszłykami (pyszne mięsko!) wróciliśmy na bazę, żeby spędzić ostatni dzień roku w zupełnej izolacji od huku fajerwerków. Ciszę zakłócał jedynie szmer wody w falaju i tupanie pająków, które, jak się okazało, miały swoje królestwo na drzewie nad naszym namiotem. Na wypadek gdyby problemy z zasięgiem były przejściowe, wyłączyliśmy telefony, żeby w zupełnej ciszy i spokoju nacieszyć się ostatnim dniem 2016 roku.

=== Niedziela, 1 stycznia ===
Chwilę po wschodzie słońca obudził nas dziwny hałas. Przez chwilę zastanawialiśmy się, czy to nie nagła powódź, ale okazało się, że to "tylko" stadko kóz. Niewielkie, ze 200 sztuk, kopytkujące radośnie po wadi. Szybkie pakowanie, próby upchnięcia daktyli w plecakach i przejazd na zakupy w Nizwie. Po zaopatrzeniu się w kolejne kilogramy, tym razem głównie przypraw, przemieszczamy się do fortu Bahla, jednego z większych w Omanie. Na szczęście prace remontowe i przystosowujące obiekt do zwiedzania nie są jeszcze zakończone. Dzięki temu, ze względu na brak szczegółowych informacji, nie popadliśmy do końca w kompleksy na tle totalnego zacofania naszego kraju w czasach, w których "dzicy Arabowie" budowali wspaniałe fortyfikacje, z kanalizacją i łaźniami, biblioteką, pokojami gościnnymi wyposażonymi w półki na książki i takie tam.

Dalej czekała nas długa droga do Dubaju, gdzie wieczorem odlecieć miał nasz samolot do domu. Cierpliwie przemierzaliśmy pustnię dwupasmową autostradą, mijając kolejne znaki "UWAGA, Niebezpieczeństwo powodzi". Na kilkadziesiąt kilometrów przed granicą zjechaliśmy do zupełnie przypadkowej wioski, aby zatrzymać się na ostatni piknik w Omanie. Przysiedliśmy w cieniu uroczego, opuszczonego domu i raczyliśmy się chlebem, awokado i importowanym serem halloumi.

W połowie drugiej kanapki podjeżdża duży samochód. Prowadzi Arab. Z siedzenia pasażera, przez uchylone okno, odzywa się do nas Ona, najwyraźniej głowa rodziny. 
- Hello! Tam kawałek dalej jest jeszcze ładniejszy dom! 
- O, naprawdę? To zaraz jak tylko zjemy pojedziemy zerknąc! Dzięki! 
- A można wam ... zrobić zdjęcie?

Tak oto naszego ostatniego dnia pobytu najwyraźniej zrobiliśmy komuś dobry dzień. Po pikniku mieliśmy nadzieję na jeszcze jeden punkt programu: Al Ain - miasto już po Emirackiej stronie granicy. Według opisów, bardzo ciekawe, z muzeum etnograficznym i targiem wielbłądów. Muzeum niestety nie mieliśmy szans zwiedzić, bo trochę nam się czas kurczył, ale targ wielbłądów - koniecznie. W końcu od granicy do loniska jest niespełna 200 km, więc akurat. Oczywiście, przygotowaliśmy się psychicznie na powtórkę z rozrywki i zaczęliśmy odliczać:

Checkpoint #1 
Ot, podwójna bramka z napisem "Sułtanat Omanu", z lewej strony kilka samochodów, z prawej bez kolejki. Wygląda świetnie - jedziemy! W okienku nikogo nie ma. Jedziemy baardzo powoli, na wypadek gdyby ktoś jednak zamierzał nas zatrzymać. Ale nikt niczego nie chce! Super! Zaliczone!

Jakieś 200 - 300 metrów dalej ...

Checkpoint #2 
Tym razem jako druga w kolejności pojawiła się kontrola policyjna. Jeden, nieco znudzony pan, grzecznie poprosił o otwarcie wszystkich okien i zapytał, co jest w worze... Po chwili wahania, spowodowanej paniką i próbą oszacowania długości wszystkich lin, padła odpowiedź "rzeczy do wspinania", która zupełnie Pana zadowoliła. Machnął ręką na podsuwane mu paszporty i z uśmiechem zasalamował. Odsalamowaliśmy grzecznie i podążyliśmy dalej. Na

Checkpoint #3 
Z flagą Emiratów, za pasem ziemi niczyjej i drutem kolczastym. Postaliśmy trochę w kolejce samochodów, przywitaliśmy się ze strażnikiem i zostaliśmy skierowani na parking obok budynku z napisem "Tourists", czyli tak naprawdę do

Checkpointu #4 
w którym zaskoczył nas nieco dziki tłum. Ale cóż, prawo to prawo, trzeba odstać swoje i zdobyć upragnione stempelki w paszportach. Dostaliśmy numerek 24 (od specjalnego Pana od Wydawania Numerków - Hindusi są mniej skomplikowani w obsłudze niż automaty do wydawania numerków... i zapewne dużo tańsi). Chwilę później do Pani za Stolikiem podszedł jakiś pan z numerem 11, dzierżąc stos paszportów. No nic, czekamy... 
Czekamy... 
Czekamy... 
Z tyłu sali pada po polsku "spokojnie, na pewno zdążymy na samolot". 
Czekamy... 
Po kwadransie, może dwóch (Pani uparcie używała jednego palca do obsługi klawiatury) polska grupa (nr 15) podeszła do stanowiska pieczątkowego. Nie wsłuchiwaliśmy się jakoś specjalnie, ale słowa "Ale dlaczego nie mają Państwo pieczątki z Omanu? Bez potwierdzenia wyjazdu nie da się wjechać!" zabrzmiały niezwykle głośno i wyraźnie.

Że... JakaznowupieczątkazOmanudolicha??? Niezbędne wydało się natychmiastowe nawiązanie kontaktu z rodakami i - owszem. Checkpoint #1 faktycznie poszedł nam zbyt łatwo - trzeba jednak było odstać swoje i w tej kolejce, bo nie da się bez pieczątki wyjazdowej skończyć misji "powrót z Omanu do Emiratów". Pani zza Stolika łaskawie wydała nam groźnie wyglądający dokument po arabsku, na żółtej karteczce i wysłała nas z powrotem na

Checkpoint #1. 
Oczywiście nie dało się skorzystać z samochodu, więc wierny Karmazynowy Czołg został na parkingu, a my, wyposażeni w zezwolenie na poruszanie się po pasie ziemi niczyjej, grzecznie potuptaliśmy na...

Checkpoint #1 v 2.0 
Spacer w kurzu, pomiędzy zwojami drutu kolczastego i bez chodników - co ciekawe, bo Al Ain to przejście graniczne, na którym, przynajmniej teoretycznie, dozwolone jest również piesze przekraczanie granicy - okazał się szalenie romantyczny. Promienie zachodzącego słońca odbijały się w chmurach. Naprawdę! Już po tygodniu pobytu na Półwyspie Arabskim zobaczyliśmy chmury! Dotarliśmy do budynku służb imigracyjnych, pokajaliśmy się odrobinkę, pan się z nas, również odrobinkę, pośmiał, podstemplował paszporty, po czym, przepełnieni optymizmem, wyruszyliśmy w drogę powrotną, na

Checkpoint #4 v 2.0 
W którym zrobiło się nieco bardziej tłoczno. Uczciwie oddaliśmy numerek 24 przed wyjściem, a po przyjściu dostaliśmy 39. Wizja wielbłądów na targu odrobinę się rozmyła... Po kolejnym kwadransie, w trakcie którego obsłużono 0 osób, zaczęło się robić nieco nerwowo. Ciągłe podchody kierowców pochodzących z Półwyspu Indyjskiego przestały być zabawne, a zaczęły irytować. Nawet kolejny papieros nie wchodził w grę, bo ileż można palić.
Jakiś szalenie zdenerwowany (przed podejściem do Pani zza Stolika) człowiek został po kilku minutach gdzieś odesłany, razem ze stosem paszportów. Co ciekawe, okazało się, że może być zdenerwowany jeszcze bardziej!
W końcu się doczekaliśmy. W naszym wypadku cała procedura zajęła jakieś dwie minuty, mimo konsekwentnie stosowanej przez Panią techniki jednopalcowej. Ufff. Jeszcze tylko...

Checkpoint #5 
Ale jednak nie. Nie tylko. Po pierwsze: znów nas poniósł optymizm. Bo w sumie - z jakiej racji jadący grzecznie w kolejce Emiratczycy mieliby wpuszczać jakichś jeleni, którzy musieli sobie załatwiać wizę? Po drugie: kiedy już zostaliśmy wpuszczeni przez jednego z kierowców, okazało się, że to wcale nie jest ostatni punkt tej Misji. Tutaj tylko cały samochód był prześwietlany, sprzętem podobno spełniającym wszelkie normy USA, EU i nawet Emiratów, w poszukiwaniu broni, której wwóz na teren Zjednoczonych Emiratów Arabskich jest absolutnie nielegalny. Po prześwietleniu, nadal w bardzo powoli posuwającej się kolejce, trafiliśmy wreszcie na...

Checkpoint #6 
Ostatni! Naprawdę ostatni! Po zdawkowym "Salaam" pan przejrzał paszporty, upewnił się, że mamy komplet stempelków i - Misja wypełniona! Zostaliśmy wpuszczeni na teren ZEA!

Niestety, gdzieś w drodze pomiędzy jednym a szóstym punktem kontrolnym, nasz zapas czasu nie tyle się skurczył, co niebezpiecznie przesunął się w stronę wartości ujemnych. W związku z tym połowa z nas zajęła się skutecznym prowadzeniem Karmazynowego czołgu, druga zaś przewędrowała na tył, żeby dokończyć porzucone rano pakowanie (bo przecież mamy tyyyle czasu). Do okolic lotniska dotarliśmy dwie godziny przed odlotem - niby nieźle, ale czekała nas jeszcze wizyta w wypożyczalni i pożegnanie z Czołgiem. Atmosfera ponownie zaczęła się robić nerwowa, ale wierzyliśmy, że uratuje nas podążanie za strzałkami do wypożyczalni. Prawie! Jak na Dubaj oznaczenia były i tak niezłe, ale na ostatniej prostej wszystko się posypało i trafiliśmy na parking lotniskowy, z którego wyjechać dało się tylko w jedną stronę. Przebiwszy się najpierw przez korki. No i po uiszczeniu, koniecznie gotówką, opłaty w automacie. Zresztą - nieczynnym. Do tego doszło drugie zadanie z serii "niemożliwe", czyli nadanie bagażu i odprawienie osoby nieobecnej (bo przecież próbuje oddać samochód) przy stanowisku odprawy. Jednak zimna krew, urok osobisty, upór i chęć jak najszybszej kąpieli we własnej wannie, występujące w różnych proporcjach u nas obojga, doprowadziły nas do kolejki dopuszczającej do kontroli bezpieczeństwa! Niemal zupełnie odprężeni, bo cóż może się stać na tym etapie, dotarliśmy do Pana Sprawdzającego, który, zamiast przepuścić nas dalej, odesłał do jakiegoś okienka, bardzo daleko od kolejki, za to z napisem "Fines collection". I znów - nie wiadomo, o co chodziło. Odstaliśmy swoje, dostaliśmy dodatkowe pieczątki w paszportach i na kartach pokładowych i pognaliśmy do samolotu.

Relacje:Oman 2016

2017-02-10T22:54:20Z

Admin: Nowa strona: ''Z wyrazami miłości i oddania, dedykujemy niniejszy przewodnik naszemu ukochanemu przywódcy, jego wysokości Sułtanowi Qaboosowi bin Said, oby Allah miał go w opiece, Sułtanowi O...

''Z wyrazami miłości i oddania, dedykujemy niniejszy przewodnik naszemu ukochanemu przywódcy, jego wysokości Sułtanowi Qaboosowi bin Said, oby Allah miał go w opiece, Sułtanowi Omanu, w uroczystą okazję 42-giego Dnia Narodowego. Czynimy to pełni miłości i wierności dla tego przywódcy i współczującego ojca, który wzywał do oddania na rzecz Omanu i Sułtana. Ta książka jest dla Ciebie, nasz Panie.''

Cytat pochodzi z pierwszych stron książki "Przewodnik geoturystyczny po Omanie", wydanej przez Omańskie Towarzystwo Geologiczne. Ustrój polityczny Omanu to monarchia absolutna. Oznacza to, że cała władza - ustawodawcza, sądownicza, wykonawcza, czy jakakolwiek inna - skupiona jest w ręku Jego Wysokości, panującego Sułtana. Wizerunek Sułtana w różnych nakryciach głowy znajduje się na banknotach o nominałach 1, 2, 5, 10, 20, 50 riali oraz 500 i 100 baisa, czyli po prostu na wszystkich. Z woli Sułtana powołany został rząd oraz demokratycznie wybierany parlament. Ostateczną władzę nad każdym obywatelem Omanu posiada jednak Sułtan. Od roku 1970 godność tę nieprzerwanie piastuje sułtan Qaboos bin Said as Said, syn sułtana Saida bin Taimur.

Najpierw krótki rys historyczny. Młody książe Qaboos, po ukończeniu szkoły podstawowej i średniej w Indiach, został wysłany przez ojca w wieku lat szesnastu do prywatnej szkoły w Anglii. Mając lat 20, obecny Sułtan wstąpił do Królewskiej Akademii Wojskowej w Sandhurst, a po jej ukończeniu odbył roczną służbę w Pułku Strzelców Szkockich na misji pokojowej w Niemczech. Po odbyciu służby wojskowej, książe studiował tematykę administracji publicznej na szczeblu lokalnym, po czym odbył podróż dookoła świata. Następnie, po powrocie do kraju, w 1966, został zamknięty przez ojca w areszcie domowym.

Cztery lata później, w 1970, z pomocą zaufanych popleczników Qaboos przejął władzę w puczu przeciwko własnemu ojcu. Stary sułtan został honorowo postrzelony w stopę i wysłany na emeryturę do hotelu w Londynie.

Teraz czas na kilka faktów o rządach sułtana Qaboosa. W 1970 w całym Omanie znajdowały się jedynie trzy szkoły podstawowe, w których 30 mężczyzn uczyło 900 chłopców. Przez pierwsze pięć miesięcy rządów, sułtan Qaboos otworzył 16 szkół. W roku 1971 szkół podstawowych było już 42, zaś uczniów 15 tysięcy, z czego ponad tysiąc dziewcząt. W lata 90' XX wieku Oman wszedł z 780 szkołami, w których uczyło się 300 000 dzieci. W roku 2011 w Omanie zatrudnionych było 51 811 nauczycieli, w tym 65% kobiet. Dodajmy, że urząd ministra edukacji piastuje obecnie pani dr Madeeha bint Ahmed bin Nassir al Shibaniyah, zaś za szkolnictwo wyższe odpowiada w omańskim rządzie pani dr Rawiyah bint Saud al Busaidiyath.

W trakcie rządów Qaboosa w Omanie powstało 29 685 (słownie: dwadzieścia dziewięć tysięcy sześćset osiemdziesiąt pięć) kilometrów dróg asfaltowych. Otwarto Uniwersytet Sułtana Qaboosa, Wielki Meczet Sułtana Qaboosa i Kompleks Sportowy Sułtana Qaboosa. Sułtan ściągnął do Omanu zachodnich archeologów i uruchomił szeroko zakrojony projekt mający na celu inwentaryzację wszelkich form sztuki ludowej.

Sułtan posiada licencję krótkofalarską, interesuje się również astronomią, lubi spacery nad morzem i jest wielbicielem muzyki klasycznej. Jego ulubionym instrumentem są organy. W wybudowanej z rozkazu sułtana Operze Królewskiej znajdują się największe organy na świecie. Podobnie jak trzy czwarte obywateli Omanu, sułtan wyznaje islam szkoły Ibadi, która podkreśla znaczenie dialogu i rzeczowej dyskusji w rozwiązywaniu konfliktów. W przeciwieństwie do Sunnitów i Szyitów, szkoła ta uznaje Koran nie za dosłowny przekaz Allaha, a za rzecz stworzoną przez niego tak, jak wszystko inne. I w związku z tym możliwą do interpretacji na różne sposoby.

Po tym wstępnie jesteśmy chyba gotowi, żeby przejść do obrazków z naszej wycieczki. Zaczęła się ona od pokolacyjnej podróży do Warszawy, kilku skomplikowanych operacji z kluczami do chwilowo pustego mieszkania mojego przyjaciela, a następnie porannej taksówki na Okęcie.

Na warszawskim lotnisku odprawa przebiegła bezproblemowo, kontrola bezpieczeństwa również. Nawet samolot się nie spóźnił! Przesiadka w Katarze, kolejna odprawa, lot do Dubaju, całkiem szybkie przejście przez Immigration, spacer do stoiska wypożyczalni samochodów "Hertz" (międzynarodowa sieć!), sympatyczna obsługa i...
- Ach, do Omanu? No to ja nie wiem, czy się uda. Jest nowe prawo, będzie obowiązywało od nowego roku, ale na wszelki wypadek władze omańskie już nie wpuszczają samochodów wypożyczonych w Dubaju. 
- Ale na stronie macie informację, że samochodem nie da się wyjechać za granicę Emiratów, z wyjątkiem Omanu właśnie? 
- No tak, ale strona była nieaktualna. 
- Ale nie można się nawet było do Was dodzwonić, żeby się upewnić! 
- [ojtam, ojtam] Ale strona już jest zaktualizowana! 
- Mhm... 
- Niektórym klientom się udało. Ale tylko tym, którzy pojechali na przejście w Hatta. Możemy dać wam papiery i spróbujcie pojechać tam, może Was przepuszczą 
- Może, czyli... ? 
- No... tak pół na pół. Albo się uda, albo nie. 
Po odebraniu samochodu przeżyliśmy pół godziny grozy w drodze do najbliższego supermarketu po gaz i zapasy na 2 - 3 dni. Jak na razie, Dubaj stanowczo zajmuje pierwsze miejsce na liście "miejsca, w których nie należy siadać za kierownicą". Ale udało się dojechać w jednym kawałku, znaleźć sklep i odkryć, że niestety, akurat ma godzinną przerwę. Na szczęście naprzeciwko znajdowały się delikatesy indyjskie, z pysznym chlebem i nieznormalizowanymi awokado.

Po skompletowaniu podstawowego zestawu przeżycia, udaliśmy się w Drogę. Z nogą na gazie, wzrokiem w GPS (na drodze też, ale mniej) oraz sercem w gardle (przepuszczą? czy jednak nie?). Trasa planowana na jakieś 2 godziny zajęła niemal całą noc, bo najpierw GPS był kapryśny, a później trafiliśmy na niewłaściwe przejście graniczne. Ale udało się! Udało! W oddali, w końcu, zamajaczyły budynki straży granicznej! Serca, nadal w gardle, zwiększyły mocno objętość.

Checkpoint #1 
- Dzień dobry, my do Omanu. 
- Dzień dobry. Paszporty... OK, za przekroczenie granicy opłata administracyjna 20 dolarów, ale w tamtym okienku. 
- Hmmm. 
[Dostaliśmy Jakiś Świstek] 
- OK, możecie jechać 

I pojechaliśmy dalej. Niezbyt daleko, ponieważ za chwilę trafiliśmy na

Checkpoint #2 
- Bry. 
- Dzień dobry! 
- Bagażnik! 
[tup tup tup] 
- OK, można jechać. 
(Czego on szukał w tym bagażniku, syryjskich uchodźców?)

Nastroje trochę lepsze, przez chwilę. Tj. przez pierwsze dwa kilometry pasa ziemi niczyjej. Przez kolejnych 6 zastanawialiśmy się, czy nie trzeba będzie w tym właśnie pasie spędzić całego tygodnia. Ot tak, w ramach protestu przeciwko tym mitycznym nowym przepisom.

Checkpoint #3 
- Bry! Wizy są? 
- Nie ma... 
- To na parking i zapraszam do środka 

czyli do

Checkpoint #4 
Połowa z nas skrzętnie się zachustowała i poszliśmy do biura straży granicznej. Imponującego, z widoczkami z całego Omanu na ścianach, ociekającego złotem i marmurem. Chwila rozmowy, przekierowanie do wypełniania wniosków wizowych, kolejna rozmowa (serca już próbują wyskoczyć z gardeł), cały stos papierów samochodowych i... - jedziemy! Wpuścili nas, jesteśmy w Omanie! Po szybkim przejrzeniu mapy (trasa wszak przygotowana była z Al Ain, nie z Hatta) ruszamy z optymizmem w dalszą drogę. Optymizmu wystarcza na jakieś 500m, kiedy to naszym oczom ukazuje się...

Checkpoint #5 
- Bry. Paszporty - są? 
- Są... 
- Wizy? 
- Są... 
- Pokazać! 
- No, możecie jechać!

Pojechaliśmy. Byliśmy w Omanie. W końcu! Co prawda bardziej już rano niż w nocy, zupełnie gdzie indziej niż planowaliśmy, ale w Omanie. Kulturoznawcza część ekipy została zawieszona reklamą Omantel, na której jakiś pan robił sobie selfie. No bo jak to tak - kraj muzułmański, prawda? Allah nie pochwala wizerunków ludzi, a tu takie coś? Okazuje się, że coś ten islam w Omanie niezbyt radykalny. Zresztą, będzie się to coraz bardziej okazywało z każdym dniem... Wyczerpani, znaleźliśmy jakąś boczną drogę, schowaliśmy się za pagórkiem i postanowiliśmy przespać się parę godzin.

=== Poniedziałek, 26 grudnia ===
Parę godzin okazało się być parą godzin. Niestety, mimo chęci, nie udało nam się pospać dłużej - samochód zamienił się w piekarnik, a otwarcie wszystkich okien niewiele pomogło. Uznaliśmy, że dwie godziny to w sumie nie jest tak bardzo mało i wyruszyliśmy w Drogę. Na początek, jak porządni turyści, postanowiliśmy odwiedzać miejsca opisane w przewodniku. Wybór padł na "Chains", trasę spacerową przez wadi (górską dolinę), zaopatrzoną w łańcuchy przy trudniejszym podejściu. Aby dotrzeć na miejsce, trochę potelepaliśmy się po wertepach i trochę podrapaliśmy w głowy, widząc na środku pustyni znaki ostrzegające przed niebezpieczeństwem powodzi ("UWAGA! Jeśli woda sięga do czerwonego słupka, NIE JEDŹ DALEJ."). Po godzinie dotarliśmy do wspominanego w przewodniku miejsca parkingowego przy sadzie. Daktylowym, rzecz jasna.

Krótki spacer omańskim akweduktem falajem, przejście przez kilka sadzawek (jedna z nich była siedliskiem wodnych skorpionów, co na szczęście odkryliśmy w drodze powrotnej) i - łańcuch, a na nim w losowych odstępach kilka strzemion. Taka wariacja na temat drabiny. Niestety, nieco różniło się to od zdjęć, głównie gęstością rozmieszczenia tychże strzemion, więc spacer skończył się śniadaniem u podnóża skały i spokojnym powrotem do samochodu.

Niezrażeni, postanowiliśmy wrócić do cywilizacji i ponownie podejść do problemu zaopatrzenia. W Lulu, lokalnej sieci hipermarketów, świetnie zaopatrzonej w owoce, warzywa i ryby (za to wcale w gaz) nabyliśmy grilla i rozpoczęliśmy poszukiwanie miejsca na nocleg. Właściwie to nawet nie "poszukiwanie", a docieranie do opisanych w przewodniku miejsc campingowych. Po wjeździe do Wadi Bani Awf, z drobnymi trudnościami (warto pamiętać, że przewodniki się czasem dezaktualizują) znajdujemy miejsce opisane jako "idealne na camping", położone dość daleko od wioski i lokalnej drogi". Miejsce faktycznie urocze, jednak od czasu publikacji przewodnika, wioska się nieco rozrosła, a droga z lokalnej, niezbyt utwardzonej, zmieniła w porządnie oświetlony asfalt, zachęcający chyba pół Omanu do nocnych przejażdżek. Pojechaliśmy więc dalej.

Kolejne miejsce, zlokalizowane w środku niczego, znaleźliśmy bez większego trudu. Już rozważaliśmy rozbijanie namiotu (oboje byliśmy straszliwie niewyspani), kiedy okazało się, że kilka krzaków i jakieś 60 m dalej, zaparkowany jest samochód tubylców, którzy też postanowili spędzić tam noc. Niestety, część z nas uznała, że tak być nie może! Skoro mieliśmy być sami, to będziemy sami i już. Minęło pół godziny jazdy po bezdrożach, w świetle księżyca. Kolejny kwadrans. Na szczęście już przed upływem godziny wspomniana część doszła do wniosku, że skoro oni za swoimi krzakami, my za swoimi, to w sumie - całkiem tak, jakbyśmy byli tam sami. Wierni tradycyjnemu podziałowi ról społecznych zajęliśmy się każde swoją działką i już po godzinie mogliśmy jeść grillowane różności, a później przenieść się na spanie do samochodu. Jeszcze tylko drobna różnica zdań na temat stopnia otwarcia poszczególnych okien, po czym - Sen! Prawdziwy, w wygodnych* i chłodnych** warunkach.

=== Wtorek, 27 grudnia ===
Następnego dnia obudził nas jakiś dziwny dźwięk, który z czasem zaczęliśmy identyfikować jako "stado kóz kopytkujące po kamienistym dnie wadi". Po szybkim śniadaniu (bez kawy! nawet odrobiny!!!) zaczęliśmy przemieszczać się w stronę Nizwy, która okazała się być jednym z naszych najulubieńszych miast. Ale najpierw zajęliśmy się rozglądaniem po Wadi Bani Awf i próbami niezrzucenia samochodu w przepaść na jednej z najpiękniejszych tras w Omanie, prowadzącej przez [beeeeee]. W ramach przerwy poszliśmy pozwiedzać malowniczą i przyzwyczajoną już do zwiedzających wioskę [beeeeee]. Po kilku godzinach dotarliśmy do Nizwy i zupełnie przypadkiem zaparkowaliśmy niemal u stóp tamtejszego fortu. Za 500 baisa, czyli jakieś 5 złotych, spędziliśmy około godziny, poznając historię i przeznaczenie twierdzy. Szczególne wrażenie robią otwory do polewania napastników... Nie, nie smołą, jak u nas. O smołę tam raczej ciężko, ale podobno równie skuteczny jest gorący syrop daktylowy. Fort zbudowany był przede wszystkim z gliny; może się to wydawać niezbyt racjonalne, ale należy pamiętać, że na pustyni dostępność materiałów budowlanych innych niż glina, kamienie i różności z palmy daktylowej, jest raczej niska. Poza tym, fort w Nizwie, podobnie jak większość tego typu struktur, został zbudowany w okresie przedprochowym, w związku z czym ściany nie musiały być aż tak wytrzymałe, jak w przypadku np. cytadeli w Kłodzku.

Od dalszych spacerów po mieście odstraszyło nas zagęszczenie "białych" turystów i początek sjesty; przemieściliśmy się do kolejnego wadi, reklamowanego jako świetne miejsce do pływania. Reklamowanego, jak się okazało, słusznie. Wspaniały szlak, do wyboru: po wielkich głazach, dnem wadi, albo po faladżu, temperatury znośne, dużo zieleni, a po jakichś 30 minutach - cała seria sadzawek, rozmiarów może niezbyt imponujących, ale czystych i chłodnych.

Po drodze w górę spotkaliśmy pastucha kóz. Mężczyzna koło sześćdziesiątki, ubrany w burnus i lokalną czapeczkę, wypędzał kozy na grań. Kiedy podeszliśmy, lekko stremowani, bo przecież mógł mu się nie spodobać nasz ubiór, bardzo serdecznie się z nami przywitał. Po angielsku. Po czym zareklamował położone wyżej sadzawki, poprosił o ostrożność, bo niedawno w tym wadi zabiła się dziewczyna z Niemiec, opowiedział trochę o kozach... Angielszczyzną na poziomie znacznie wyższym niż prezentowany przez większość znanych mi polskich grotołazów. Cóż. Zdarza się, prawda? Nawet wśród omańskich pastuchów może trafić się jeden egzemplarz znający angielski.

Spędziliśmy trochę czasu pluskając się w pięknym jeziorku z wodospadem i pozując sobie wzajemnie do zdjęć, ale w końcu uznaliśmy, że trzeba się zbierać, zwłaszcza, że przebiegający obok pasterz mógł mieć coś przeciwko pływaniu w wodzie pitnej dla wioski...

Zebraliśmy się szybko, ale w połowie pożegnalnego rzutu oka na wodospadzik uznałam, że pasterz musiał sobie pod nosem rzucić "a szlag by ich trafił!", albo coś podobnego, bo zaczęłam się dusić i kaszleć. Między kolejnymi próbwami wyplucia płuc zastanawiałam się, czy Mateusz potrafi przeprowadzić tracheotomię i co właściwie, do cholery, się dzieje!

Bardzo powoli szliśmy w dół, z przerwami na ataki kaszlu i próby napicia się czegoś, raczej nieudane. Kilka metrów przed siedzącym na skale pasterzem padłam na kolana i dałam kolejny koncert na płuca, oskrzeliki i gardło. Nagle pasterz spytał, oczywiście po angielsku, czy palę... Gdyby nie kaszel, zapewne zawiesiłabym się zupełnie, ale udało mi się pokiwać głową. "To zapal" - głupi jakiś, czy co? Jak się duszę, to przecież papieros mi nie pomoże... A, pewnie chce się zemścić za kąpiel w wodzie spływającej do wioskowego akweduktu. "ZAPAL, pomoże!". Zapaliłam, wychodząc z założenia, że gorzej i tak już nie będzie, najbliższe pogotowie lotnicze jest w Abu Dhabi, więc i tak nie zdąży dotrzeć, a jak mam umrzeć, to wolę szybko. Pomogło!

POMOGŁO! Jak tylko zmieniłam kolor z zielonego na prawie-normalny, pan wytłumaczył, że wyżej w górach latają "takie małe... przepraszam, nie wiem, jak się to nazywa po angielsku" i dlatego właśnie pasterze zasłaniają sobie twarze chustami. I że pomaga na to gorący dym...

Dotarliśmy już spokojnie do samochodu, ale niestety kaszel się utrzymywał. Nic to! Dało się oddychać, a efekty dźwiękowe nie były aż tak złe.
W drodze do Maskatu zatrzymaliśmy się w małym miasteczku na... Szejka z awokado, w którym miałam się zakochać. Przyznaję, że słowa "szejk z awokado" uruchomiły mi wyobraźnię i miałam w głowie obraz niezwykle przystojnego Araba, w burnusie, z chustą, stojącego w otoczeniu wielkich skrzyń z owocami. Okazało się jednak, że chodzi o "zwykły" koktajl z mleka i awokado, z dodatkiem cukru. Brzmi dziwnie - przecież awokado może występować z czosnkiem albo chili, ale z mlekiem? I cukrem? Po spróbowaniu uznałam, że może brzmieć jakkolwiek, ważne, że jest pyszne! Szkoda tylko, że na spróbowanie trzeba było czekać - standardowe trzymadełko na kubki nie było przystosowane do mocnego chwytu polskiego grotołaza i rozpadło się, chwilę po tym, kiedy sprzedawca je wręczył. Oczywiście oba kubki wylądowały na ziemi, ale dostaliśmy nowe. Z uśmiechem! Ucząc się przy okazji, że do sokowni i coffee shopów nie trzeba wchodzić, wystarczy podjechać i zatrąbić. Ot, taki nieoficjalny drive-in.

W drodze do Maskatu odbyliśmy kilka poważnych dyskusji na temat wizyty u lekarza, zakończonych kompromisem - "jak będę chciała pójść, to pójdę!".

Sam Maskat... duży. Ale raczej w poprzek niż wzwyż. Nie widać wysokich budynków i ładnie to kontrastuje z gigantomanią obecną na każdym niemal kroku w Dubaju. Dotarliśmy nad morze, zaparkowaliśmy (niemal legalnie) w okolicy targu i poszliśmy na spacer. Rrrrety! Ileż tam tego było. Oczywiście, głównie wszelakie pamiątkowe badziewia made in China, ale też mnóstwo zapachów w stylu orientalnym i wszelkiego rodzaju lokalne wdzianka (Co Poniektórzy bardzo nie chcieli sobie zanabyć, mimo nalegań. I żałują. I bardzo słusznie!). Po rozważaniach - jedzenie czy sklep, wybraliśmy na początek irańską knajpę, pół miasta dalej, sprawdzoną pięc lat wcześniej.

Później jeszcze szybkie zakupy w aptece (gliceryna... jak można pić glicerynę, na bogów?) i w Carrefourze (przerywane popijaniem gliceryny i podziwianiem świątecznego wystroju sklepu - świąteczne bałwanki były urocze) i droga nad morze, całkiem blisko, żeby rano zdążyć do Wielkiego Meczetu i może do lekarza. Droga przebiegła bez problemów (kaszel pomijamy), samo polowanie na miejsce w zasadzie też. Już mieliśmy wyjmować namiot, kiedy, głupia! przyjrzałam się temu czemuś, co zobaczyłam na ziemi. Zbyt dokładnie. I uznałam, że jedno nieszczęście na dzień wystarczy - połknęłam muchę, nie chcę jeszcze wdepnąć w skorpiona, idąc w nocy na siku. Skorpionom mówimy stanowcze nie!

=== Środa, 28 grudnia ===
Jakoś między 6 a 7 rano uznaliśmy, że dalsze próby spania są i tak skazane na porażkę i że najlepiej będzie zebrać się jak najszybciej, wrócić do Maskatu i zwiedzić Wielki Meczet, udostępniany niemuzułmańskim turystom codziennie, poza piątkami, między 8 a 11 przed południem, a później poszukać lekarza. Wyruszyliśmy do miasta, podziwiając po drodze zakres robót drogowych i pracowitość pakistańskich robotników, dotarliśmy pod meczet i potuptaliśmy do wejścia dla turystów, mijając po drodze wypożyczalnię, w której można się było zaopatrzyć w chusty i abaje. Po długiej walce zwyciężyło skąpstwo i do meczetu weszłam we własnej koszuli i chuście (którą zresztą musiałam poprawić, ponieważ strażnik uznał, że jakiś kawałek człowieka spod niej wystaje). I...

Warto było. Nawet gdyby do zwiedzania niezbędne było przywdzianie pełnej burki, łącznie z zasłoną na oczy, i tak bym chciała tam wrócić. Pierwsze wrażenie - oaza. Pełno zieleni i kwiatów, co w tym klimacie jest dość rzadkie. Fontanny - ciężko powiedzieć, czy zaplanowane jako pokaz bogactwa (ciekawe, ile wody odparowuje), czy raczej dla zwiększenia wilgotności powietrza w okolicy.

Główny budynek meczetu ma po bokach arkady, a pod nimi mozaiki, ilustrujące poszczególne okresy sakralnej sztuki muzułmańskiej. Mimo różnorodności form i kolorystyki, całość jest bardzo spójna wewnętrznie i czytelna chyba nawet dla osób, które nie mają pojęcia o historii sztuki. Korytarze, dziedziniec i w zasadzie wszystkie powierzchnie nietrawnikowe są wyłożone marmurem, idealnie gładkim i czystym. Po zdjęciu butów do zwiedzania głownej sali meczetu, bardzo nie chce się ich zakładać z powrotem.

Dwie główne atrakcje turystyczne, czyli żyrandol i dywan, są naprawdę imponujące, a dywan - 60x70 metrów, prawdopodobnie bardzo piękny. Niestety, nie da się go podziwiać w całości - przed zadeptaniem chroni go warstwa nieprzezroczystej folii i tylko wąskie "korytarze" wystawione są na spojrzenia (i stopy) niewiernych.

Ciekawostka - w meczecie znalazł się też kącik "wiedzy o islamie", w którym można podyskutować z imamami, napić się wody czy kawy i dowiedzieć, o co właściwie chodzi i dlaczego Oman, też przecież kraj muzułmański, z prawem opartym o szariat, jest tak niezwykle liberalny. Następnym razem planuję tam spędzić godzinkę czy dwie.

W miarę upływu czasu, zbawienne działanie syropku słabło i trzeba było, w końcu, wybrać się do lekarza. Na wejściu okazało się, że "40 dolarów za wizytę u lekarza", którą to stawką straszyły internety, jest mocno przesadzone. Pan w okienku poprosił o dokument i opłatę w wysokości 5 riali (ok. 50 zł). Paszport był, z opłatą gorzej, bo kart nie przyjmowali. Po przeszukaniu wszystkich kieszeni, udało się zebrać 3 i trochę riala. Pan stwierdził, że też dobrze, doniesiecie.

Chwila, niezbyt długa w poczekalni, opowieść o Pasterzu i Muszce, wstępna kwalifikacja do lekarza, kolejny gabinet, potem jeszcze jeden, jeszcze jeden i w końcu recepty i skierowanie na pooddychanie tlenem z lekarstwami. Przerażające - przecież tlenu nie podaje się ot, tak. Ale okazało się, że faktycznie - alergia, bo leki wziewne plus antyhistaminy zaczęły działac całkiem szybko.

Niestety, straciliśmy ponad dwie godziny, więc trzeba było opuścić Maskat i zbierać się w dalszą drogę, w końcu jaskinia czekała! Upolowaliśmy w jakimś wioskowym supermarkecie grilla, dużo warzyw i mrożonego kurczaka i w końcu mieliśmy naprawdę porządną kolację. Konieczną, bo przecież następnego dnia wybieraliśmy się do Arch Cave!

=== Czwartek, 29 grudnia ===
Nawet bez RedBulli zebraliśmy się całkiem szybko i przemieściliśmy w stronę otworu. Jakoś nie przyszło mi do głowy, że nie tylko Chiny mają Wielkie Dziury w Ziemi zaraz obok drogi. Po wstępnych oględzinach okazało się, że gdzieś na przestrzeni ostatnich sześciu lat jakaś dobra dusza wymieniła spity na kotwy, dzięki czemu poręczowanie zapowiadało się całkiem optymistycznie. Szybkie śniadanie w pobliskim parowie, przywdzianie kombinezonów a'la Grupa Usuwania Epidemii i - marsz w stronę studni, jakieś 200m od samochodu. Słońce już zaczęło mocno grzać, więc staraliśmy się załatwić to w miarę szybko. Niestety, optymizm okazał się trochę przesadzony. Po pierwsze, lokalni grotołazi preferują technikę "alleluja i do przodu", więc kotwy rozmieszczone były raczej rzadko i w dość nietypowych, jak sądzę, miejscach, więc zlokalizowanie ich zabrało Poręczującemu dobrą chwilę. Po drugie - 170 m studni brzmi świetnie, ale przy tej temperaturze i w pełnym słońcu nawet zjazd jest męczący. Zwłaszcza, kiedy trzeba jechać naprawdę powoli, żeby nie przypalić liny, po drodze trafiają się łączenia lin, a między ostatnią przepinką a dnem jest milion kilometrów liny, który swoje waży.

Ale w końcu dotarłam na dno, cudem tylko nie lądując w martwej kozie (uważałam na martwego osła, leżącego ze 2 metry dalej, ale kozę jakoś przegapiłam) i... ruszyliśmy.

Teorię jaskiniowania znam. Przed egzaminem wbiłam sobie do głowy, że "zimą partie przyotworowe jaskini są chłodniejsze niż dalsze części", ale jakoś do mnie nie dotarło, że to obowiązuje wszędzie, nawet tam, gdzie zimą jest średnio 26 stopni. Z miłego, acz nieco trącącego osłem i kozą chłodku, przenieśliśmy się do jaskini właściwej, która próbowała nas (a przynajmniej połowę z nas) przepłoszyć termiką. W zupełnie nowy sposób - nie dało się wytrzymać gorąca!

Jaskinia dość przyjemna, jeśli uparcie się ignoruje pająki, wielonogi i inne skąposzczety, a także śmierdzącą wodę. Niestety, pewnych rzeczy, jak np. jej wymiarów, ignorować się nie dało. Po 45 minutach czołgania się i zdobywania coraz to nowych zadrapań, zdecydowaliśmy się na odwrót. Połączenie standardowych braków w kondycji, antybiotyku na ząb, leków przeciwalergicznych i temperatury powietrza, uzupełnione o agresywne szelki od crolla spowodowały, że jedno z nas musiało poczekać nieco dłużej przy Martwym Ośle na dnie studni. Co prawda po wyjściu mieliśmy jeszcze chwilę do zmroku, ale zdecydowaliśmy się zrezygnować z zakupów i przemieścić do miejsca noclegu, planując kolacyjnego grilla z resztek, walających się w różnych zakamarkach samochodu.

=== Piątek, 30 grudnia ===
Wstaliśmy przed wschodem słońca i bardzo, ale to bardzo nam się to opłaciło. Widok z płaskowyżu na morze mgieł i morze prawdziwe oraz na wschodzące nad nimi słońce nie tylko warty był tych utraconych minut snu, ale i dodawał optymizmu przez cały długi dzień. Długi, ponieważ w trakcie wieczornego ustalania planów padło: "No, godzina do jaskini, godzina w środku, godzina z powrotem i jedziemy dalej". Nauczona doświadczeniem poprzedniego dnia uznałam, że po godzinie jazdy dotrzemy pod otwór, poeksplorujemy trochę, a później będziemy wracać tą samą trasą. Ruszyliśmy, podziwiając, jak zwykle, Krajobraz (niezmiennie: bezwstydnie geologiczny) i planując dalsze działania. Po jakimś czasie dotarliśmy do zakrętu, przy którym biwakowała większa grupa ludzi. Stanowczo lokalnych - jedna z obozowiczek była w trakcie porannej modlitwy. Do tej pory zastanawiam się, czy zaspała, czy nie chciało jej się ubierać tak wcześnie, bo modliła się przyodziana w chustę i śpiwór. Wyglądało to, nie da się ukryć, mocno komicznie. Grzecznie się przywitaliśmy, sprawdziliśmy na GPSie trasę i ruszyliśmy oślą ścieżką w dół, zakładając po drodze rękawiczki, bo wapień śmiało mógł konkurować z alpejskim w konkurencji na zaostrzenie. Jeszcze tylko upewniłam się, że mamy wodę (po przygodach na Tajwanie mam paranoję na punkcie braku wody) - mieliśmy. Dwa litry, akurat na godzinny spacer po jaskini. Po jakimś kwadransie dotarliśmy w miejsce, z którego widać było wieeeeeeelki wąwóz. Naprawdę wielki i naprawdę głęboki. Z przerażeniem spytałam, czy wybieramy się do jaskini na dnie tego wąwozu. Na szczęście nie. Po kolejnym kwadransie, w trakcie wodnego postoju, delikatnie spytałam, czy przypadkiem nie zabłądziliśmy. Kiedy dowiedziałam się, że nie, skąd, przecież miała być godzina, no, może półtorej wyjdzie, dotarło do mnie, że otwór jednak nie jest położony przy drodze. I że mamy, a raczej mieliśmy, dwa litry wody. Na dwie osoby. Na jakieś 4 godziny, z czego większość w (co z tego, że zimowym?) pełnym, omańskim słońcu.

Starając się tym nie przejmować, podziwiałam otoczenie - wielkie głazy, wąwozy, sprawiające wrażenie sięgających do środka ziemi, kolory... Po którymś z kolei zakręcie ujrzeliśmy otwór. A raczej - Otwór. Przepiękny. I dokładnie taki, jaki miałam w głowie słysząc "jaskinia w Omanie". Po kolejnym kwadransie dotarliśmy do niego i zjedliśmy śniadanie w niezwykłych okolicznościach przyrody, otoczeni najpiękniejszymi kolorami, jakie widziałam w jaskini. Później szybki spacer po jaskini właściwej, z krótką przerwą na histerię przy drabinie i odwrót. Już w trakcie docierania do otworu dotarło do nas, że jednak z tą wodą to mocno nie wyszło. Strużka przyotworowa, w której pokładaliśmy wielkie nadzieje, okazała się mocno leniwa i w ciągu naszej nieobecności napełniła butelkę tylko w połowie. Jednak dzielnie wyruszyliśmy w górę, głównie dlatego, że nie mieliśmy wyjścia. Po dwóch kwadransach trafiliśmy na straż przednią grupy, którą spotkaliśmy przy drodze. Dowiedzieliśmy się, że cała ekipa składa się z mieszkańców Omanu, Emiratów i Arabii Saudyjskiej i, prowadzona przez Prawdziwego Przewodnika, udaje się na przygodę pt. Nocleg w Jaskini!

Zatem dwoje Polaków, ubranych mocno symbolicznie, wpada w omańskich górach na grupę Arabów, w tym dwie szczelnie zakutane dziewczyny, oczywiście w czerni, mimo palącego słońca, jedną też opatuloną, ale w mniej tradycyjne ubrania. Najwięcej rozmawia z nami jedna z tych szczelnie zaczernionych: "Skąd jesteście, jak wam się podoba, czemu Oman i... czy potrzebujecie czegoś? Jedzenia? Macie mały plecak, na pewno nie macie jedzenia. I na pewno nie macie wystarczająco dużo wody!" Niech Allah ma w opiece arabską turystkę za tę dodatkową butelkę!

Po dotarciu do samochodu i zabawie w wielbłądy u wodopoju, ruszyliśy w dół, do morza. Po drodze udało nam się odmówić podwiezienia tubylca niewiadomodokąd i zaliczyć szybki postój wśród martwych kóz, zakończony wytypowaniem miejsca do pływania jakiś kilometr niżej. Miejsce okazało się wspaniałe - niewielka zatoczka w Morzu Arabskim, z kamienisto-muszelkową plażą i bardzo ciepłą wodą, otoczona pięknie wymytym wapieniem, idealnym do wspinania.

Odświeżeni - ruszyliśmy do Sur. Już po dotarciu do miasta (jak na razie: najmniej przyjemnego z odwiedzonych w Omanie) zostaliśmy mocno otrąbieni. Po raz drugi w tej podróży i po raz drugi za to samo, czyli próbę przepuszczenia pieszego na pasach. Cóż, co kraj to obyczaj. Zresztą piesi też byli mocno zdziwieni naszymi manewrami.

W samym Sur odwiedziliśmy stocznię, budującą tradycyjne łodzie, w tradycyjny, czyli mocno niedbały, sposób. Niestety, otoczenie stoczni, podobnie jak reszta miasta, było mocno brudne. Na kolację wybraliśmy się do restauracji polecanej przez Lonely Planet, co było widać na miejscu - zajęte tylko 4 stoliki i wszystkie przez turystów; niektórzy nawet trzymali Biblię Backpackerów na wierzchu. Po kolacji, całkiem zresztą niezłej, postanowiliśmy się przespacerować po mieście i to był... Może nie wielki błąd, ale z pewnością błędzik. Trafiliśmy na rynek jakieś emigranckiej dzielnicy, prosto pod meczet, po uroczystej piątkowej mszy. Co prawda nie mam dowodów na to, że jestem jedna na milion, ale tam byłam z pewnością jedna na 2000. Mężczyzn. Nie Arabów, niestety, tylko pracowników napływowych, czyli dość losowej zbieraniny ludzi. O ile spokojnie mogłabym chodzić sama po wieczornym Maskacie, o tyle spacer po Sur, nawet w towarzystwie, stanowczo nie był przyjemny.

Udaliśmy się na rajd po supermarketach. Jakoś żaden nam nie pasował od pierwszego wejrzenia, ale już w trzecim udało nam się zrobić zakupy i wybrać w drogę do kolejnego obozu, wytypowanego na podstawie mapy. Niestety, tym razem się nie udało. Nie dość, że droga była stanowczo nieprzejezdna, nawet dla Czerwonego Smoka, to jeszcze kończyła się mocno powyżej poziomu morza. Rozbiliśmy się zatem w dość losowym miejscu i postanowiliśmy jakoś przeczekać do rana.

=== Sobota, 31 grudnia ===
Obok naszej nieprzejezdnej drogi znajdowała się druga, całkiem porządna, ale i tak kończąca się spory kawałek od morza. Oddaliliśmy się więc pospiesznie i pojechaliśmy szukać szczęścia.

Znaleźliśmy je po niecałej godzinie - przy drugiej z kolei zamkniętej sokowni, zaczepił nas jakiś tubylec, spytał, czego szukamy i zaoferował pomoc w doprowadzeniu nas do sokopoju. Wyjechawszy, kompletnie niezgodnie z przepisami, z parkingu, poprowadził nas przez miasteczko i, spytawszy skąd pochodzimy, wręczył prezent pożegnalny - płytę, podpisaną "Cuda Koranu". Tak, dokładnie w ten sposób. Po polsku. Niestety, żadne z nas nie dysponuje odtwarzaczem płyt, ale może kiedyś uda nam się sprawdzić jej zawartość.

Nieco spóźnione śniadanie, w formie pikniku, spożyliśmy w przypadkowo napotkanym forcie Jalan Bani Buhasan. Jak na obiekt rzekomo niedostępny dla turystów, był całkiem zachęcający, aczkolwiek fragmentami dość niebezpieczny, ze względu na stan murów.

Nadszedł czas na ostatni punkt programu, czyli nocleg na pustyni. Takiej prawdziwej, co to na niej wydmy z ręki jedzą, a wielbłądy plują na każdym kroku. Pustynię udało nam się znaleźć, wielbłądy też (zalotnie machały garbami, truchtając w naszą stronę), ale z miejscem na nocleg było raczej słabo. Spędzanie Sylwestra na pustyni okazało się być bardzo popularną rozrywką i wszystkie potencjalnie interesujące miejsca były pełne ludzi już wczesnym popołudniem. Po długiej dyskusji postanowiliśmy przenieść pustynię na kolejną wizytę w Omanie i wyruszyliśmy w stronę granicy, planując nocleg w okolicach Nizwy. Był to strzał w dziesiątkę! Miejsce, do którego trafiliśmy, czyli wadi, położone jakieś 20 minut jazdy od Nizwy, było zupełnie puste, nie licząc pojedynczych kóz i plantacji daktyli. Po rekonesansie noclegowym skoczyliśmy na szybkie zakupy do Nizwy i zupełnie niechcący, do sklepu z daktylami. Sklep był dość słabo zaopatrzony - ze 170 odmian daktyli, uprawianych w Omanie, oferował co najwyżej 30 i tylko 4 rodzaje syropu daktylowego. Ale pytanie sprzedawcy: "Jakie daktyle najbardziej lubisz? Słodkie, mało słodkie, ciemne... ?" zapamiętam na długo. Niby wiem, że Amerykanin mógłby przeżywać podobny szok w polskim warzywniaku, próbując kupić "jakieś dobre jabłka", ale i tak...

Na ukojenie nerwów po długich zakupach, zakończonych zanabyciem ok. pół tony różnych daktyli, postanowiliśmy zafundować sobie kolejngo szejka z awokado. Po kilkunastu minutach od zamówienia, Pan Zza Lady poinformował nas, z ogromnym zakłopotaniem, że co prawda zrobił, ale jakieś to awokado nieudane i on nam jednak nie poleca. Awokado jak awokado, u nas są gorsze, więc uparliśmy się, że jednak weźmiemy. Nie przyszło nam do głowy proszenie o zniżkę, ale Pan sam ją zaproponował. Turystom. Z innego kraju. W miejscu oddalonym o jakieś 50m od największej atrakcji turystycznej regionu.

Po zakupach i ulicznym podkurku w postaci kanapki z szaszłykami (pyszne mięsko!) wróciliśmy na bazę, żeby spędzić ostatni dzień roku w zupełnej izolacji od huku fajerwerków. Ciszę zakłócał jedynie szmer wody w falaju i tupanie pająków, które, jak się okazało, miały swoje królestwo na drzewie nad naszym namiotem. Na wypadek gdyby problemy z zasięgiem były przejściowe, wyłączyliśmy telefony, żeby w zupełnej ciszy i spokoju nacieszyć się ostatnim dniem 2016 roku.

=== Niedziela, 1 stycznia ===
Chwilę po wschodzie słońca obudził nas dziwny hałas. Przez chwilę zastanawialiśmy się, czy to nie nagła powódź, ale okazało się, że to "tylko" stadko kóz. Niewielkie, ze 200 sztuk, kopytkujące radośnie po wadi. Szybkie pakowanie, próby upchnięcia daktyli w plecakach i przejazd na zakupy w Nizwie. Po zaopatrzeniu się w kolejne kilogramy, tym razem głównie przypraw, przemieszczamy się do fortu Bahla, jednego z większych w Omanie. Na szczęście prace remontowe i przystosowujące obiekt do zwiedzania nie są jeszcze zakończone. Dzięki temu, ze względu na brak szczegółowych informacji, nie popadliśmy do końca w kompleksy na tle totalnego zacofania naszego kraju w czasach, w których "dzicy Arabowie" budowali wspaniałe fortyfikacje, z kanalizacją i łaźniami, biblioteką, pokojami gościnnymi wyposażonymi w półki na książki i takie tam.

Dalej czekała nas długa droga do Dubaju, gdzie wieczorem odlecieć miał nasz samolot do domu. Cierpliwie przemierzaliśmy pustnię dwupasmową autostradą, mijając kolejne znaki "UWAGA, Niebezpieczeństwo powodzi". Na kilkadziesiąt kilometrów przed granicą zjechaliśmy do zupełnie przypadkowej wioski, aby zatrzymać się na ostatni piknik w Omanie. Przysiedliśmy w cieniu uroczego, opuszczonego domu i raczyliśmy się chlebem, awokado i importowanym serem halloumi.

W połowie drugiej kanapki podjeżdża duży samochód. Prowadzi Arab. Z siedzenia pasażera, przez uchylone okno, odzywa się do nas Ona, najwyraźniej głowa rodziny. 
- Hello! Tam kawałek dalej jest jeszcze ładniejszy dom! 
- O, naprawdę? To zaraz jak tylko zjemy pojedziemy zerknąc! Dzięki! 
- A można wam ... zrobić zdjęcie?

Tak oto naszego ostatniego dnia pobytu najwyraźniej zrobiliśmy komuś dobry dzień. Po pikniku mieliśmy nadzieję na jeszcze jeden punkt programu: Al Ain - miasto już po Emirackiej stronie granicy. Według opisów, bardzo ciekawe, z muzeum etnograficznym i targiem wielbłądów. Muzeum niestety nie mieliśmy szans zwiedzić, bo trochę nam się czas kurczył, ale targ wielbłądów - koniecznie. W końcu od granicy do loniska jest niespełna 200 km, więc akurat. Oczywiście, przygotowaliśmy się psychicznie na powtórkę z rozrywki i zaczęliśmy odliczać:

Checkpoint #1 
Ot, podwójna bramka z napisem "Sułtanat Omanu", z lewej strony kilka samochodów, z prawej bez kolejki. Wygląda świetnie - jedziemy! W okienku nikogo nie ma. Jedziemy baardzo powoli, na wypadek gdyby ktoś jednak zamierzał nas zatrzymać. Ale nikt niczego nie chce! Super! Zaliczone!

Jakieś 200 - 300 metrów dalej ...

Checkpoint #2 
Tym razem jako druga w kolejności pojawiła się kontrola policyjna. Jeden, nieco znudzony pan, grzecznie poprosił o otwarcie wszystkich okien i zapytał, co jest w worze... Po chwili wahania, spowodowanej paniką i próbą oszacowania długości wszystkich lin, padła odpowiedź "rzeczy do wspinania", która zupełnie Pana zadowoliła. Machnął ręką na podsuwane mu paszporty i z uśmiechem zasalamował. Odsalamowaliśmy grzecznie i podążyliśmy dalej. Na

Checkpoint #3 
Z flagą Emiratów, za pasem ziemi niczyjej i drutem kolczastym. Postaliśmy trochę w kolejce samochodów, przywitaliśmy się ze strażnikiem i zostaliśmy skierowani na parking obok budynku z napisem "Tourists", czyli tak naprawdę do

Checkpointu #4 
w którym zaskoczył nas nieco dziki tłum. Ale cóż, prawo to prawo, trzeba odstać swoje i zdobyć upragnione stempelki w paszportach. Dostaliśmy numerek 24 (od specjalnego Pana od Wydawania Numerków - Hindusi są mniej skomplikowani w obsłudze niż automaty do wydawania numerków... i zapewne dużo tańsi). Chwilę później do Pani za Stolikiem podszedł jakiś pan z numerem 11, dzierżąc stos paszportów. No nic, czekamy... 
Czekamy... 
Czekamy... 
Z tyłu sali pada po polsku "spokojnie, na pewno zdążymy na samolot". 
Czekamy... 
Po kwadransie, może dwóch (Pani uparcie używała jednego palca do obsługi klawiatury) polska grupa (nr 15) podeszła do stanowiska pieczątkowego. Nie wsłuchiwaliśmy się jakoś specjalnie, ale słowa "Ale dlaczego nie mają Państwo pieczątki z Omanu? Bez potwierdzenia wyjazdu nie da się wjechać!" zabrzmiały niezwykle głośno i wyraźnie.

Że... JakaznowupieczątkazOmanudolicha??? Niezbędne wydało się natychmiastowe nawiązanie kontaktu z rodakami i - owszem. Checkpoint #1 faktycznie poszedł nam zbyt łatwo - trzeba jednak było odstać swoje i w tej kolejce, bo nie da się bez pieczątki wyjazdowej skończyć misji "powrót z Omanu do Emiratów". Pani zza Stolika łaskawie wydała nam groźnie wyglądający dokument po arabsku, na żółtej karteczce i wysłała nas z powrotem na

Checkpoint #1. 
Oczywiście nie dało się skorzystać z samochodu, więc wierny Karmazynowy Czołg został na parkingu, a my, wyposażeni w zezwolenie na poruszanie się po pasie ziemi niczyjej, grzecznie potuptaliśmy na...

Checkpoint #1 v 2.0 
Spacer w kurzu, pomiędzy zwojami drutu kolczastego i bez chodników - co ciekawe, bo Al Ain to przejście graniczne, na którym, przynajmniej teoretycznie, dozwolone jest również piesze przekraczanie granicy - okazał się szalenie romantyczny. Promienie zachodzącego słońca odbijały się w chmurach. Naprawdę! Już po tygodniu pobytu na Półwyspie Arabskim zobaczyliśmy chmury! Dotarliśmy do budynku służb imigracyjnych, pokajaliśmy się odrobinkę, pan się z nas, również odrobinkę, pośmiał, podstemplował paszporty, po czym, przepełnieni optymizmem, wyruszyliśmy w drogę powrotną, na

Checkpoint #4 v 2.0 
W którym zrobiło się nieco bardziej tłoczno. Uczciwie oddaliśmy numerek 24 przed wyjściem, a po przyjściu dostaliśmy 39. Wizja wielbłądów na targu odrobinę się rozmyła... Po kolejnym kwadransie, w trakcie którego obsłużono 0 osób, zaczęło się robić nieco nerwowo. Ciągłe podchody kierowców pochodzących z Półwyspu Indyjskiego przestały być zabawne, a zaczęły irytować. Nawet kolejny papieros nie wchodził w grę, bo ileż można palić.
Jakiś szalenie zdenerwowany (przed podejściem do Pani zza Stolika) człowiek został po kilku minutach gdzieś odesłany, razem ze stosem paszportów. Co ciekawe, okazało się, że może być zdenerwowany jeszcze bardziej!
W końcu się doczekaliśmy. W naszym wypadku cała procedura zajęła jakieś dwie minuty, mimo konsekwentnie stosowanej przez Panią techniki jednopalcowej. Ufff. Jeszcze tylko...

Checkpoint #5 
Ale jednak nie. Nie tylko. Po pierwsze: znów nas poniósł optymizm. Bo w sumie - z jakiej racji jadący grzecznie w kolejce Emiratczycy mieliby wpuszczać jakichś jeleni, którzy musieli sobie załatwiać wizę? Po drugie: kiedy już zostaliśmy wpuszczeni przez jednego z kierowców, okazało się, że to wcale nie jest ostatni punkt tej Misji. Tutaj tylko cały samochód był prześwietlany, sprzętem podobno spełniającym wszelkie normy USA, EU i nawet Emiratów, w poszukiwaniu broni, której wwóz na teren Zjednoczonych Emiratów Arabskich jest absolutnie nielegalny. Po prześwietleniu, nadal w bardzo powoli posuwającej się kolejce, trafiliśmy wreszcie na...

Checkpoint #6 
Ostatni! Naprawdę ostatni! Po zdawkowym "Salaam" pan przejrzał paszporty, upewnił się, że mamy komplet stempelków i - Misja wypełniona! Zostaliśmy wpuszczeni na teren ZEA!

Niestety, gdzieś w drodze pomiędzy jednym a szóstym punktem kontrolnym, nasz zapas czasu nie tyle się skurczył, co niebezpiecznie przesunął się w stronę wartości ujemnych. W związku z tym połowa z nas zajęła się skutecznym prowadzeniem Karmazynowego czołgu, druga zaś przewędrowała na tył, żeby dokończyć porzucone rano pakowanie (bo przecież mamy tyyyle czasu). Do okolic lotniska dotarliśmy dwie godziny przed odlotem - niby nieźle, ale czekała nas jeszcze wizyta w wypożyczalni i pożegnanie z Czołgiem. Atmosfera ponownie zaczęła się robić nerwowa, ale wierzyliśmy, że uratuje nas podążanie za strzałkami do wypożyczalni. Prawie! Jak na Dubaj oznaczenia były i tak niezłe, ale na ostatniej prostej wszystko się posypało i trafiliśmy na parking lotniskowy, z którego wyjechać dało się tylko w jedną stronę. Przebiwszy się najpierw przez korki. No i po uiszczeniu, koniecznie gotówką, opłaty w automacie. Zresztą - nieczynnym. Do tego doszło drugie zadanie z serii "niemożliwe", czyli nadanie bagażu i odprawienie osoby nieobecnej (bo przecież próbuje oddać samochód) przy stanowisku odprawy. Jednak zimna krew, urok osobisty, upór i chęć jak najszybszej kąpieli we własnej wannie, występujące w różnych proporcjach u nas obojga, doprowadziły nas do kolejki dopuszczającej do kontroli bezpieczeństwa! Niemal zupełnie odprężeni, bo cóż może się stać na tym etapie, dotarliśmy do Pana Sprawdzającego, który, zamiast przepuścić nas dalej, odesłał do jakiegoś okienka, bardzo daleko od kolejki, za to z napisem "Fines collection". I znów - nie wiadomo, o co chodziło. Odstaliśmy swoje, dostaliśmy dodatkowe pieczątki w paszportach i na kartach pokładowych i pognaliśmy do samolotu.

Wyprawy

2017-02-10T22:50:46Z

Admin: /* Rok 2017 */

__NOTOC__
== Rok 2017 ==
* [[Relacje:Oman_2016|SUŁTANAT OMANU - zwiedzanie i nieco jaskiń]]

== Rok 2016 ==
* CHINY - wyprawa PZA do jaskiń w prowincji Hubei - http://pza.org.pl/news/news-jaskinie/chiny-2016
* [[Relacje:Kirgistan_2016|Kirgistan dzień po dniu]]
* [[Relacje:Yorkshire_EuroSpeleoForum_2016|Anglia i jaskinie Yorkshire]]
* [[Relacje:Alpy|Wyprawa Jaskiniowa Hoher Göll 2016]]
* [[Relacje:Andy|ARGENTYNA: wyjście na Aconcagua]]
* [[Relacje:Kreta_2016|GRECJA: Jaskinie i inne dziwności Krety]]

== Rok 2015 ==
* Centralna Wyprawa KTJ PZA Chiny'2015 - http://www.nowe.pza.org.pl/jaskinie/wyprawy/sprawozdania/54538
* [[Wyprawa Jaskiniowa Hoher Göll]]
* [[GSB na nartach - 500 km przez Beskidy]]
* [[Góry Kaukaz - Elbrus i Kazbek]]

== Rok 2014 ==
* [http://www.pza.org.pl/news.acs?id=2895804 CHINY - centralna wyprawa PZA]
* [http://www.pza.org.pl/news.acs?id=2738635 AUSTRIA - Goll'2014]
* [[Relacje:RUMUNIA - majówka|Majówka w górach i jaskiniach Apuseni]]

== Rok 2013 ==
* [[Relacje:Rejs - Wielkie Jeziora Mazurskie|WJM - rejs]]
* [[Relacje:Francuska majówka|Francuska majówka]]
* [[Relacje:Rekonesans Chiny 2013|CHINY: Rekonesans w prowincji Chongqing]]
* [[Relacje:Damian_2013|Wyprawa dookoła świata]]

== Rok 2012 ==
* Chiny: Centralna wyprawa KTJ PZA - http://www.pza.org.pl/news.acs?id=1677767
* Austria: Hoher Göll 2012 - http://www.pza.org.pl/news.acs?id=1574273
* [[Relacje:Hiszpania_2012|HISZPANIA: Wspinanie w rejonie Barcelony]]
* [[Relacje:Setsaa_2012|NORWEGIA: Spotkanie grotołazów w Setså oraz wędrówki]]
* [[Relacje:Gruzja_2012|Tydzień w Gruzji albo Kaukaz w pigułce]]

== Rok 2011 ==

* [[Relacje:Mont_Blanc_2011|Mont Blanc i inne]]
* [[Relacje:Alpy_2011|I feministyczno – geriatryczna wyprawa klubowa Gran Paradiso – Monte Viso]]
* [[Relacje:Hagengebirge_2011|Austria - Hagengebirge]]
* [[Relacje:Lofoty_2011|Wspinanie na Lofotach]]
* [[Relacje:Oman_2011|Wyjazd sportowo-poznawczy do jaskiń Omanu]]
* [[Relacje:THR_2011|Narciarski trawers Tatr]]

== Rok 2010 ==

* [[Relacje:Kitzsteinhorn_2010|Wyprawa KKTJ na Kitzsteinhorn]]
* [[Relacje:Czarnogora_2010|Czarnogóra - wyprawa do wapiennych gór]]
* [[Relacje:Portugalia|Portugalia - szlakiem portugalskim do Santigo]]
* [[Relacje:Szwajcaria|Szwajcaria - starcie z Matterhornem]]

== Rok 2009 ==

* Austria - eksploracja jaskiniowa masywu Goll
* [http://nocek.pl/wiki/index.php?title=Usa Kanada/USA - wyprawa rowerowa - Great Divide]
* [http://nocek.pl/wiki/index.php?title=Hagen Austria - eksploracja jaskiniowa masywu Hagengebirge
* Indie, Nepal - wyprawa trekkingowa wokół Annapurny

== Rok 2008 ==
* [[Relacje:Sylwester_w_Norwegii_2008|Norwegia - zabawy na śniegu w sylwestra]]
* [http:/arch/wyprawy_goll08.htm Austria - eksploracja jaskiniowa masywu Goll]
* [http:/arch/wyprawy_hagen08.htm Austria - Hagengebirge 2008]
* [http:/arch/wyprawy_lofoty08.htm Norwegia - wspinaczki na Lofotach]
* [http:/arch/wyprawy_rumunia-08-1.htm Rumunia - off road i jaskinie]
* Włochy - Dolomity
* Rumunia - jaskinie Karpat Zachodniorumuńskich

== Rok 2007 ==
* [http:/arch/wyprawy_meksyk07.htm Meksyk - wulkany, jaskinie i piramidy]
* [http:/arch/wyprawy_goll07.htm Austria - eksploracja jaskiniowa masywu Goll]
* [http:/arch/wyprawy_dolomity07.htm Włochy - Dolomity]
* [http:/arch/wyprawy_camino07.htm Hiszpania - Moje Camino czyli na przełaj przez Europę]
* [http:/arch/wyprawy_turcja07.htm Turcja - Rowerem do Turcji]
* [http:/arch/wyprawy_hiszpania07.htm Hiszpania - Picos de Europa i Pireneje]
* [http:/arch/wyprawy_czarnohora07.htm Ukraina - skiturowa wyprawa na Czarnohorę]
* [http:/arch/wyprawy_alpy07.htm Francja - Parc National des Ecrins]

== Rok 2006 ==
* [http:/arch/wyprawy_goll06.htm Austria - eksploracja masywu Goll]
* [http:/arch/wyprawy_gotland06.htm Szwecja - żeglarska wyprawa na Gotlandię]
* [http:/arch/wyprawy_maroko06.htm Maroko]
* [http:/arch/wyprawy_hiszp06.htm Wyprawa rowerowa El Camino]
* [http:/arch/wyprawy_czarnohora06.htm Ukraina - Czarnohora]
* [http:/arch/wyprawy_wegry06.htm Węgry - Jaskinie parku Aggtelek]
* [http://dzyndzyryndzy.w.interia.pl/ten1.html Teneryfa - rowerowa eskapada Stanisława Zawady]

== Rok 2005 ==
* [http:/arch/wyprawy_goll05.htm Austria - eksploracja jaskiniowa masywu Göll]
* [http:/arch/wyprawy_moldowal05.htm Mołdowa - jaskinie w gipsach]
* [http:/arch/wyprawy_ukrl05.htm Ukraina - przejście Czarnohory]
* Rejs po Bałtyku
* [http:/arch/wyprawy_francja05.htm Jaskinie Francji]
* Gotlandia - wspinaczki na klifach
* Rumunia - jaskinie i góry
* [http:/arch/wyprawy_slow05.htm Słowenia i Chorwacja]

== Rok 2004 ==
* [http:/arch/wyprawy_goll04.htm Austria - eksploracja jaskiniowa masywu Göll]
* [http:/arch/wyprawy_rum.htm Góry i jaskinie Rumunii]
* [http:/arch/wyprawy_balt.htm Kraje nadbałtyckie]
* [http:/arch/wyprawy_mb.htm Alpy - Mount Blanc]
* [http:/arch/wyprawy_borl.htm Dania - wspinaczki na Bornholmie]
* [http:/arch/wyprawy_dolom.htm Włochy - feratty w Dolomitach]
* [http:/arch/wyprawy_pirynej.htm Hiszpania i Francja - treking w Pirenejach]

== Rok 2003 ==
* [http:/arch/wyprawy_goll.htm Austria - Göll]
* [http:/arch/wyprawy_picos.htm Hiszpania - Picos de Europa]
* [http:/arch/wyprawy_rejs.htm Gotlandia - wyprawa żeglarska "Kuszy"]
* Polska - dookoła rowerem 1 lipiec - 13 sierpien

== Rok 2002 ==
* [http:/arch/wyprawy_gol2.htm Austria Hoher Goll, jaskiniowa wyprawa eksploracyjna w Alpy]
* [http:/arch/wyprawy_benelux.htm Kraje Beneluxu]

== Rok 2001 ==
* [http:/arch/wyprawy_wegry.htm Węgry]
* [http:/arch/wyprawy_austria01.htm Austria]
* [http:/arch/wyprawy_korsyka.htm Korsyka]
* Ukraina
* Czechy

== Rok 2000 ==
* Austria
* [http:/arch/wyprawy_norway.htm Norwegia]
* Czechy
* Bornholm

== Rok 1999 ==
* [http:/arch/wyprawy_austria99.htm Austria]
* [http:/arch/wyprawy_usa.htm USA]
* Kaukaz - wejście na Elbrus

== Archiwum ==
* [http:/arch/arch_przejscie.htm Przejście polskiego łańcucha Karpat]
* [http:/arch/arch_dook_pol.htm Rowerowa wyprawa dookoła Polski]
* [http:/arch/arch_przez_slow.htm Rowerowa wyprawa na Słowację i Węgry]
* [http:/arch/arch_splyw.htm Spływ pontonem Wisły z Oświęcimia do Warszawy]
* [http:/arch/arch_splyw1.htm Spływ kajakowy górnego Dunajca i Popradu]
* [http:/arch/arch_wypr_spel.htm Wyprawa speleologiczna do Jugosławii]
* [http:/arch/tunezja.htm Wyprawa rowerowo - speleologiczna do Tunezji]
* [http:/arch/arch_wypr_spel_nor.htm Wyprawa speleologiczna do Norwegii]
* [http:/arch/arch_wypr_spel_mong.htm Wyprawa trekingowa do Mongolii]
* [http:/arch/arch_wypr_spel_hiszp.htm Wyprawa speleologiczna do Hiszpanii]
* [http:/arch/arch_wypr_spel_kaukaz.htm Wyprawa speleologiczna w Kaukaz]
* [http:/arch/arch_wypr_spel_indie.htm Wyprawa trekingowa do Indii i Nepalu]
* [http:/arch/arch_wypr_bornho.htm Wyjazd rowerowy dookoła Bornholmu]
* [http:/arch/argent.htm Wyprawa trekingowa do Argentyny]
* [http:/arch/anglia.htm Wyprawa do jaskiń Wielkiej Brytanii]

Wyprawy

2017-02-10T22:50:29Z

Admin: /* Rok 2017 */

__NOTOC__
== Rok 2017 ==
* [[Relacje:Oman_2016|Sułtanat Omanu - zwiedzanie i trochę jaskiń]]

== Rok 2016 ==
* CHINY - wyprawa PZA do jaskiń w prowincji Hubei - http://pza.org.pl/news/news-jaskinie/chiny-2016
* [[Relacje:Kirgistan_2016|Kirgistan dzień po dniu]]
* [[Relacje:Yorkshire_EuroSpeleoForum_2016|Anglia i jaskinie Yorkshire]]
* [[Relacje:Alpy|Wyprawa Jaskiniowa Hoher Göll 2016]]
* [[Relacje:Andy|ARGENTYNA: wyjście na Aconcagua]]
* [[Relacje:Kreta_2016|GRECJA: Jaskinie i inne dziwności Krety]]

== Rok 2015 ==
* Centralna Wyprawa KTJ PZA Chiny'2015 - http://www.nowe.pza.org.pl/jaskinie/wyprawy/sprawozdania/54538
* [[Wyprawa Jaskiniowa Hoher Göll]]
* [[GSB na nartach - 500 km przez Beskidy]]
* [[Góry Kaukaz - Elbrus i Kazbek]]

== Rok 2014 ==
* [http://www.pza.org.pl/news.acs?id=2895804 CHINY - centralna wyprawa PZA]
* [http://www.pza.org.pl/news.acs?id=2738635 AUSTRIA - Goll'2014]
* [[Relacje:RUMUNIA - majówka|Majówka w górach i jaskiniach Apuseni]]

== Rok 2013 ==
* [[Relacje:Rejs - Wielkie Jeziora Mazurskie|WJM - rejs]]
* [[Relacje:Francuska majówka|Francuska majówka]]
* [[Relacje:Rekonesans Chiny 2013|CHINY: Rekonesans w prowincji Chongqing]]
* [[Relacje:Damian_2013|Wyprawa dookoła świata]]

== Rok 2012 ==
* Chiny: Centralna wyprawa KTJ PZA - http://www.pza.org.pl/news.acs?id=1677767
* Austria: Hoher Göll 2012 - http://www.pza.org.pl/news.acs?id=1574273
* [[Relacje:Hiszpania_2012|HISZPANIA: Wspinanie w rejonie Barcelony]]
* [[Relacje:Setsaa_2012|NORWEGIA: Spotkanie grotołazów w Setså oraz wędrówki]]
* [[Relacje:Gruzja_2012|Tydzień w Gruzji albo Kaukaz w pigułce]]

== Rok 2011 ==

* [[Relacje:Mont_Blanc_2011|Mont Blanc i inne]]
* [[Relacje:Alpy_2011|I feministyczno – geriatryczna wyprawa klubowa Gran Paradiso – Monte Viso]]
* [[Relacje:Hagengebirge_2011|Austria - Hagengebirge]]
* [[Relacje:Lofoty_2011|Wspinanie na Lofotach]]
* [[Relacje:Oman_2011|Wyjazd sportowo-poznawczy do jaskiń Omanu]]
* [[Relacje:THR_2011|Narciarski trawers Tatr]]

== Rok 2010 ==

* [[Relacje:Kitzsteinhorn_2010|Wyprawa KKTJ na Kitzsteinhorn]]
* [[Relacje:Czarnogora_2010|Czarnogóra - wyprawa do wapiennych gór]]
* [[Relacje:Portugalia|Portugalia - szlakiem portugalskim do Santigo]]
* [[Relacje:Szwajcaria|Szwajcaria - starcie z Matterhornem]]

== Rok 2009 ==

* Austria - eksploracja jaskiniowa masywu Goll
* [http://nocek.pl/wiki/index.php?title=Usa Kanada/USA - wyprawa rowerowa - Great Divide]
* [http://nocek.pl/wiki/index.php?title=Hagen Austria - eksploracja jaskiniowa masywu Hagengebirge
* Indie, Nepal - wyprawa trekkingowa wokół Annapurny

== Rok 2008 ==
* [[Relacje:Sylwester_w_Norwegii_2008|Norwegia - zabawy na śniegu w sylwestra]]
* [http:/arch/wyprawy_goll08.htm Austria - eksploracja jaskiniowa masywu Goll]
* [http:/arch/wyprawy_hagen08.htm Austria - Hagengebirge 2008]
* [http:/arch/wyprawy_lofoty08.htm Norwegia - wspinaczki na Lofotach]
* [http:/arch/wyprawy_rumunia-08-1.htm Rumunia - off road i jaskinie]
* Włochy - Dolomity
* Rumunia - jaskinie Karpat Zachodniorumuńskich

== Rok 2007 ==
* [http:/arch/wyprawy_meksyk07.htm Meksyk - wulkany, jaskinie i piramidy]
* [http:/arch/wyprawy_goll07.htm Austria - eksploracja jaskiniowa masywu Goll]
* [http:/arch/wyprawy_dolomity07.htm Włochy - Dolomity]
* [http:/arch/wyprawy_camino07.htm Hiszpania - Moje Camino czyli na przełaj przez Europę]
* [http:/arch/wyprawy_turcja07.htm Turcja - Rowerem do Turcji]
* [http:/arch/wyprawy_hiszpania07.htm Hiszpania - Picos de Europa i Pireneje]
* [http:/arch/wyprawy_czarnohora07.htm Ukraina - skiturowa wyprawa na Czarnohorę]
* [http:/arch/wyprawy_alpy07.htm Francja - Parc National des Ecrins]

== Rok 2006 ==
* [http:/arch/wyprawy_goll06.htm Austria - eksploracja masywu Goll]
* [http:/arch/wyprawy_gotland06.htm Szwecja - żeglarska wyprawa na Gotlandię]
* [http:/arch/wyprawy_maroko06.htm Maroko]
* [http:/arch/wyprawy_hiszp06.htm Wyprawa rowerowa El Camino]
* [http:/arch/wyprawy_czarnohora06.htm Ukraina - Czarnohora]
* [http:/arch/wyprawy_wegry06.htm Węgry - Jaskinie parku Aggtelek]
* [http://dzyndzyryndzy.w.interia.pl/ten1.html Teneryfa - rowerowa eskapada Stanisława Zawady]

== Rok 2005 ==
* [http:/arch/wyprawy_goll05.htm Austria - eksploracja jaskiniowa masywu Göll]
* [http:/arch/wyprawy_moldowal05.htm Mołdowa - jaskinie w gipsach]
* [http:/arch/wyprawy_ukrl05.htm Ukraina - przejście Czarnohory]
* Rejs po Bałtyku
* [http:/arch/wyprawy_francja05.htm Jaskinie Francji]
* Gotlandia - wspinaczki na klifach
* Rumunia - jaskinie i góry
* [http:/arch/wyprawy_slow05.htm Słowenia i Chorwacja]

== Rok 2004 ==
* [http:/arch/wyprawy_goll04.htm Austria - eksploracja jaskiniowa masywu Göll]
* [http:/arch/wyprawy_rum.htm Góry i jaskinie Rumunii]
* [http:/arch/wyprawy_balt.htm Kraje nadbałtyckie]
* [http:/arch/wyprawy_mb.htm Alpy - Mount Blanc]
* [http:/arch/wyprawy_borl.htm Dania - wspinaczki na Bornholmie]
* [http:/arch/wyprawy_dolom.htm Włochy - feratty w Dolomitach]
* [http:/arch/wyprawy_pirynej.htm Hiszpania i Francja - treking w Pirenejach]

== Rok 2003 ==
* [http:/arch/wyprawy_goll.htm Austria - Göll]
* [http:/arch/wyprawy_picos.htm Hiszpania - Picos de Europa]
* [http:/arch/wyprawy_rejs.htm Gotlandia - wyprawa żeglarska "Kuszy"]
* Polska - dookoła rowerem 1 lipiec - 13 sierpien

== Rok 2002 ==
* [http:/arch/wyprawy_gol2.htm Austria Hoher Goll, jaskiniowa wyprawa eksploracyjna w Alpy]
* [http:/arch/wyprawy_benelux.htm Kraje Beneluxu]

== Rok 2001 ==
* [http:/arch/wyprawy_wegry.htm Węgry]
* [http:/arch/wyprawy_austria01.htm Austria]
* [http:/arch/wyprawy_korsyka.htm Korsyka]
* Ukraina
* Czechy

== Rok 2000 ==
* Austria
* [http:/arch/wyprawy_norway.htm Norwegia]
* Czechy
* Bornholm

== Rok 1999 ==
* [http:/arch/wyprawy_austria99.htm Austria]
* [http:/arch/wyprawy_usa.htm USA]
* Kaukaz - wejście na Elbrus

== Archiwum ==
* [http:/arch/arch_przejscie.htm Przejście polskiego łańcucha Karpat]
* [http:/arch/arch_dook_pol.htm Rowerowa wyprawa dookoła Polski]
* [http:/arch/arch_przez_slow.htm Rowerowa wyprawa na Słowację i Węgry]
* [http:/arch/arch_splyw.htm Spływ pontonem Wisły z Oświęcimia do Warszawy]
* [http:/arch/arch_splyw1.htm Spływ kajakowy górnego Dunajca i Popradu]
* [http:/arch/arch_wypr_spel.htm Wyprawa speleologiczna do Jugosławii]
* [http:/arch/tunezja.htm Wyprawa rowerowo - speleologiczna do Tunezji]
* [http:/arch/arch_wypr_spel_nor.htm Wyprawa speleologiczna do Norwegii]
* [http:/arch/arch_wypr_spel_mong.htm Wyprawa trekingowa do Mongolii]
* [http:/arch/arch_wypr_spel_hiszp.htm Wyprawa speleologiczna do Hiszpanii]
* [http:/arch/arch_wypr_spel_kaukaz.htm Wyprawa speleologiczna w Kaukaz]
* [http:/arch/arch_wypr_spel_indie.htm Wyprawa trekingowa do Indii i Nepalu]
* [http:/arch/arch_wypr_bornho.htm Wyjazd rowerowy dookoła Bornholmu]
* [http:/arch/argent.htm Wyprawa trekingowa do Argentyny]
* [http:/arch/anglia.htm Wyprawa do jaskiń Wielkiej Brytanii]

Wyjazdy 2017

2017-01-31T07:41:20Z

Admin:

__NOTOC__
=== I kwartał ===
{{wyjazd|Tatry Zachodnie - Skitury|Mateusz Golicz, Monika Strojny (TKN Tatra Team), Małgorzata Czeczott (UKA; w sobotę)|28 - 29 01 2017}}
W sobotę wchodzimy na Spaloną Kopę. Śnieg bardzo zmienny, miejscami twardo, ale miejscami sypko i bardzo przyjemnie.

W niedzielę szybkie wyjście na Wyżnią Kondracką Przełęcz od strony Małej Łąki. Dużo więcej ludzi i dużo gorsze warunki śniegowe, niż dwa tygodnie temu.

Warunki meteo tym razem bajkowe.

{{wyjazd|Tatry Zach. - Trzydniowiański Wierch i Grześ na skiturach|Teresa i Damian Szołtysik|28 01 2017}}

Za szczęśliwca może się uważać ten, który w ten weekend przemierzał tatrzańskie szczyty. Granatowe niebo z królującym słońcem, zero wiatru, lekki mrozik. Warunki niemal idealne gdyż na niektórych wystawach śnieg mógł sprawiać niespodzianki. O świcie w okolicach Chochołowa mroził nas widok samochodowego termometru – 22 st. W Chochołowskiej też dość arktycznie ale czym wyżej tym cieplej co wskazywało na ewidentną inwersję. Strome podejście na Trzydniowiański Wierch (1765) wypruwa trochę sił, zwłaszcza, że robimy to w żwawym tempie (wyprzedzaliśmy grupki skiturowców). Na szczycie krótki odpoczynek z niesamowitą panoramą białych szczytów. Z góry zjeżdżamy najpierw Jarząbczym Upłazem a potem na wprost centralnym żlebem. Na początku trochę szreni łamliwej lecz niżej już zsiadły puch. Gdy żleb robi się wąską rynną wskakujemy do stromego lasu i nim docieramy do szlaku w Jarząbczej dolinie. Po drodze jest zaśnieżona, dość wąska kładka bez poręczy nad strumykiem. Zrobiłem to na szybkości i się udało. Esa dotarła na drugi brzeg lecz tuż za kładką zjechała jej narta i z nie małej skarpy spadła lądując w wodzie na plecach z nartami na sztorc. Po krótkiej akcji ratunkowej okazało się, że do połowy jest mokra (plecak uratował ją od zmoczenia pleców). W tej sytuacji byłem przekonany, że to koniec akcji więc z ogromnym zaskoczeniem usłyszałem zdanie:

„Mieliśmy jeszcze iść na Grzesia...”

Podejście na Grzesia szlakiem a zjazd najpierw na przełaj a niżej traktem narciarskim wprost pod schronisko gdzie się nawet nie zatrzymujemy. Tnę szybko doliną w dół zostawiając Esę daleko z tyłu a ostatnie 2 km pokonuję szybką „łyżwą”. Spotykamy się przy parkingu. Pokonaliśmy 28 km i 1550 m deniwelacji. Skiturowa zima Nocków trwa...

Tu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2017%2FTrzydniowanski

{{wyjazd|Beskid Śląski - skitur na Baranią Górę|Tomasz Jaworski|25.01.2017}}

Ferie spędzamy rodzinnie w Istebnej ucząc dzieciaki jazdy na nartach, ale nie był bym sobą gdyby nie uszczknął coś tylko dla siebie. Najsensowniejsza dla mnie była Barania Góra z Kamiesznicy czarnym szlakiem. Samochód zostawiam w okolicy koloni Fajkówka, skąd jednostajnie wznoszącym szlakiem wchodzę na górę. Trasa świetna na skiturową wycieczkę, lecz pogoda najgorsza z całego tygodnia (mgła).

{{wyjazd|Beskid - Ferie w Korbielowie|Łukasz Piskorek, Asia Przymus|14 - 22 01 2017}}

Wyjazd pod hasłem ,,nic nie musimy”. Do Korbielowa pojechaliśmy bez konkretnego planu, jednak z kilkoma pomysłami na spędzenie czasu.
Poza leniuchowaniem i nadrabianiem zaległości kinematograficznych, które zdecydowanie dominowały na tym wyjeździe udało nam się odbyć kilka wycieczek.

W sobotę stanowiliśmy grupę wsparcia dla grupy wsparcia skiturowców mierzących się z ,,tryptykiem beskidzkim”. Co oznacza jedynie to, że uchroniliśmy Teresę i Heńka przed kilkugodzinnym marznięciem w samochodzie w oczekiwaniu na Damiana i Michała.

W poniedziałek w czasie kiedy Łukasz zagłębiał tajniki jazdy na nartach, ja postanowiłam bliżej zapoznać się ze skiturami. W czasie dwugodzinnej wycieczki udało mi się pokonać około połowę drogi na Pilsko, zanim uznałam, że muszę się pospieszyć, żeby wrócić na umówioną godzinę. Pogoda dopisywała, miałam dobry widok na Babią Górę i jeszcze lepszy na Tatry. Na drogę powrotną wybrałam nartostradę, którą podchodziłam.

We wtorek oboje z Łukaszem wybraliśmy się na Pilsko (na nogach), podchodziliśmy wzdłuż nartostrady, tak jak ja dzień wcześniej na nartach, skracając sobie jednak drogę od czasu do czasu przecinając las i nieczynną jeszcze linię krzesełkową. W schronisku na Hali Miziowej zatrzymaliśmy się na chwilę, żeby się rozgrzać i przygotować na spotkanie z białą śnieżno-mgielną ścianą. Na szczyt udało nam się dotrzeć bez problemów, jednak byliśmy nielicznymi, którzy zapuścili się poza linię najwyższego wyciągu. Szlak od nieszlaku dało się rozpoznać po tym, że zapadaliśmy się nieco płycej w śniegu (po zboczeniu okazało się, że jesteśmy powyżej kosówki w której lądowaliśmy do pasa).
Na drogę powrotną wybraliśmy szlak niebieski biegnący wzdłuż granicy PL-SK. W miejscu w którym dobijał on z grani był zupełnie nie przetarty, schodząc nim mieliśmy ubaw po pachy (śniegu zresztą prawie też) lądując co chwilę w śniegu. Z powodu mgły nie szło odróżnić gdzie kończy się ziemia, a zaczyna powietrze. Jedynym wskaźnikiem drogi był dla nas GPS. Niżej, w miejscu połączenia z czerwonym szlakiem widoczność się poprawiła i już bez przygód wróciliśmy na kwaterę.

W środę przenieśliśmy się na jeden dzień w Tatry. Tam między innym odbyliśmy spacer nad Smreczyński Staw. Po obiedzie odwiedziliśmy jeszcze Ryśka i Marzenę, którzy spędzali w tamtej okolicy ferie.

Pozostałe dni spędziliśmy na jeżdżeniu na nartach. Jedynie ostatni dzień zasługuje na uwagę. Pragnąc zaznać trochę mocniejszych wrażeń zdecydowaliśmy się zmienić stok i zjechać na nartach z Hali Miziowej. Jadąc wyciągiem zweryfikowaliśmy plany i zjazd rozpoczęliśmy z Hali Szczawiny. Z dołu widzieliśmy wyjeżdżoną trasę dlatego wielki znak ,,TRASA ZAMKNIĘTA”, minęliśmy niemalże z pogardą. Po drodze przeprosiłam w duchu osobę, która go stawiała walcząc na wąskim zjeździe z lodowymi połaciami usypanymi kamieniami lub lawirując między drzewami próbując je ominąć. I jeszcze raz na końcu, wykręcając nogę z narty, która się zablokowała przy próbie skrętu na dość stromym lodzie. Moja próba założenia narty była na tyle długa, że Łukasz rozpoczął misję ratunkową w moim kierunku. Cale szczęście zjechałam nim zaczął na poważnie podchodzić. Po tym ekstremalnym dla mnie zjeździe zastanawiam się czy takie przygody bardziej mnie zniechęcają, czy zachęcają do takich zabaw. Za to w oczach Łukasza na pewno widziałam błyski ekscytacji.

kilka zdjęć: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2017%2Fkorbielow

{{wyjazd|Beskid Śl. - Skrzyczne od wschodu|Teresa i Damian Szołtysik, Łukasz Majewicz|22 01 2017}}

Jeżeli można by pisać poematy na temat skitouringu to przebyta przez nas trasa na pewno na to by zasłużyła. Każdy kto od kotliny Żywieckiej mija ten szczyt musi zobaczyć białe i strome zbocza opadające na wschód z tej największej w Beskidzie Śl. góry. Zachodnie zbocza są do granic możliwości skomercjalizowane przez gestorów wyciągów narciarskich podczas gdy tu są totalne pustki. Startujemy z Słotwiny głęboko wciętą doliną między Niesłychanym Groniem a Palenicą. Leśna droga wkrótce ucieka w bok a my podążamy przez rzadki las w stronę owych stromizn. Wyżej śniegu w bród. Jest tu kilka starych śladów narciarskich lecz człowieka nie spotykamy. Zakosami po starym wiatrołomie windujemy się ostro w górę osiągając zakręt niebieskiego szlaku i wkrótce szczyt pełen przywyciągowaych narciarzy. Tu tylko przepinaka i po przełknięciu śliny (z wrażenia przed czekającym zjazdem) ruszamy w dół. Mając w zespole lekarza ortopedę i pielęgniarkę można sobie pozwolić na trochę więcej swawoli. Na początku „tatrzańskimi” stromiznami wśród rzadkich drzew a potem przez rozległe polany dające niesamowite poczucie wolności śmigamy w dół ku naszej dolinie pogrążającej się w cieniu kończącego się dnia. Gdzieś daleko na południu błyszczały Tatry a Babia i Pilsko wydawały się być w zasięgu ręki. Szybko tracimy wysokość pisząc nartami na śniegu linie naszej fantazji. Śnieg jest bardzo nośny więc gdy wyskakujemy na leśną drogę zjazd do auta trwa zaledwie kilka chwil. Uff...! Co za upojny dzień.

Tu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2017%2FSkrzyczne-Slotwina

{{wyjazd|Kraków - jaskinia Twardowskiego i inne|Teresa i Damian Szołtysik, w Krakowie - Mateusz Golicz, Kaja Kałużyńska (SŁ)|21 01 2017}}

Odwiedzamy wzgórze Twardowskiego przechodząc szlak okrężny. Zaglądamy do jaskini Twardowskiego lecz tylko tam gdzie za nadto nie trzeba się tarzać. Udaje mi się w niej walnąć głową o strop do tego stopnia, że poczułem jak głowa wciska się z 2 cm do karku (nie miałem kasku). Później idziemy na zalew Zakrzówek a następnie zerkamy do jaskini Wiślanej. W okolicy rozkopanych jest jeszcze kilka innych otworów.

W drugiej części dnia przenosimy się do centrum. Przechodzimy przez Wawel i stare miasto by w Instytucie Konfucjusza Uniwersytetu Jagiellońskiego w kameralnej atmosferze posłuchać prelekcji dot. Chin oraz je przeprowadzić. Mateusz opowiadał o polskiej eksploracji jaskiń w Chinach a ja o wędrówce rowerowej przez ten kraj.

Tu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2017%2FKrokow

{{wyjazd|Tatry Zachodnie - samotne wycieczki skiturowe|Mateusz Golicz|14 - 15 01 2017}}
W sobotę wychodzę na Kondracką Przełęcz od strony dol. Małej Łąki. Do Wielkiej Polany spotykam cztery osoby. Potem muszę torować, bo na świeżym śniegu nie ma nawet śladu śladów. Na grani pusto, kolejnych ludzi widzę dopiero na zjeździe (po moich tropach na popołudniowy spacer po dolinie wybrało się kilka grupek). Pierwsze 100 m zjazdu z Przełęczy to wymagające lodowe kalafiory, przykryte świeżym śniegiem. Potem czekała mnie dosyć puchowa przygoda, choć miejscami musiałem przesmykiwać się pomiędzy wystającymi kamieniami.

W niedzielę od strony dol. Chochołowskiej wchodzę na Iwaniacką Przełęcz i dalej na Suchy Wierch Ornaczański. Choć podobnie jak poprzedniego dnia, początek zjazdu był nieco trudny, to dalej już trafiłem w pyszny puch. Tym razem kamieni nie było, ale w momencie, w którym zjeżdżałem, opad śniegu akurat się wzmógł i znacząco spadł kontrast, więc i tak musiałem jechać dosyć powoli.

{{wyjazd|Beskid Żyw. - Jaworzyna w Worku Raczańskim|Damian Szołtysik, Tomek Jaworski, Teresa Szołtysik, Jacek Copik (os. tow.) |15 01 2017}}

Z zasypanej śniegiem Rycerki Górnej zagłębiamy się w dolinę Śrubity. W górnej części doliny skręcamy stromo do góry na grzbiet Kołyski a nim do granicznego grzbietu. Celem była Jaworzyna (1174), która osiągamy. Stąd zjazd początkowo drogą podejścia a potem na przełaj w dół do doliny Abramów po przepięknym puchu w rzadkim bukowym lesie. W dolinie jest tyle śniegu, że na łagodnym stoku nie da się swobodnie zjeżdżać. Później jednak docieramy do drogi z Przegibka gdzie jest w miarę przetarte. Do auta docieramy „łyżwą” w coraz bardziej padającym śniegu.

Tu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2017%2FJaworzyna

{{wyjazd|Beskid Żyw. - Skiturowy maraton przez „tryptyk beskidzki”|Damian Szołtysik, Michał Wyciślik (na długiej trasie), Heniek Tomanek, Teresa Szołtysik (na krótszej trasie), Łukasz Piskorek, Asia Przymus (na kwaterze w Korbielowie)|14 01 2017}}

Babia Góra (1725), Mała Babia Góra (1517) i Pilsko (1557) to trzy najwyższe szczyty Beskidów. Zrobienie ich na skiturach w ciągu jednego dnia wydało nam się dość ambitnym planem, który był następujący: Heniek podrzuca nas autem do Zawoji. On i Teresa robią turę narciarską przez Mosorny Groń a potem odbierają nas z mety w Korbielowie. My natomiast po kolei zdobywamy Babią Górę, Mł. Babią Górę, zjeżdżamy na Słowację do dol. Polhoranki by następnie wdrapać się na Beskid Krzyżowski (923) i zjechać do Korbielowa. Stąd podejście na Pilsko i zjazd ponownie do Korbielowa.

Pogoda była taka sobie. Prószył śnieg, pochmurno. Ruszamy dość późno tj. o godz. 9.00. Szczyt Babiej osiągamy o 11.30 po pokonaniu pełnej nawisów przeł. Brona a potem po ostrej walce na lodowych kalafiorach w zimnym wietrze i kiepskiej widoczności. Kopuła szczytowa niemal całkowicie wywiana z śniegu. O dziwo było tu kilka osób. W dół najpierw schodzimy po piargach a potem zjeżdżamy po lodowej tarce gdzie każdy skręt był loterią a Michał zaliczył nawet bliski kontakt z zlodzonym kamieniem. Widoczność była fatalna i mimo, że staraliśmy się wypatrywać tyczek to i tak udało nam się zapędzić na słowacką stronę na szlak do Slanej Vody. Po odrobieniu wysokości docieramy nie bez problemów z powrotem na przeł. Brona. Zjazd wcale nie był wiele krótszy od podejścia. Na Babiej byliśmy zimą wiele razy lecz nigdy nie zastaliśmy tak fatalnych warunków narciarskich. Wyjście na Mł. Babia (Cyl) obyło się bez przeszkód. Stąd mamy przepiękny (nie licząc poprzecznych zasp), długi zjazd zupełnie nietkniętym śniegiem na Jałowcową przełęcz i dalej na przełaj do słowackiej doliny Polhoranki. Dolina jest piękna, zwłaszcza, że nagle oświetliło ją słońce. Po kilku kilometrach niemal poziomego terenu skręcamy na graniczne pasmo. Po nieskalanych, głębokich śniegach torujemy w stronę Beskidu Krzyżowskiego, który udaje nam się bezbłędnie osiągnąć. Łagodny zjazd do Korbielowa już w zapadającym zmroku. Dalej doliną Buczynki maszerujemy na Halę Miziową już solidnie zmęczeni dość szybko docieramy do schroniska gdzie robimy półgodzinny odpoczynek. W całkowitych ciemnościach ruszamy jeszcze na szczyt Pilska. Profilaktycznie wbijamy do GPSa ostatni słup wyciągu narciarskiego bo Pilsko to zdradliwa góra (dla przestrogi warto przeczytać historię tragedii z roku 1980 - http://www.wgorach.com/?id=66219 ). W wietrze i padającym coraz mocniej śniegu docieramy na szczyt słowackiego Pilska. Szybka przepinka, selfie i mkniemy w dół. Wydawało nam się, że zjeżdżamy w dobrym kierunku lecz gdy zbocze zaczęło robić się stromsze a w świetle naszych czołówek nie pojawiła się żadna tyczka zaglądamy na GPS. Szok. Odbiliśmy w bok o 633 metry od ostatniego nabitego punktu. Znów długi trawers w zablokowanych butach. Dopiero gdy ujrzeliśmy ostatni słup wyciągu odetchnęliśmy z ulgą. Dalej zjeżdżamy nartostradą aż do Korbielowa gdzie czekał na nas Heniek z Teresą. Była godzina 20.30. Pokonaliśmy 42 km i 2478 m deniwelacji. W domu jesteśmy przed północą.

Tu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=./2017/Tryptyk

Heniek z Teresą w tym czasie podeszli szlakiem na Mosorny Groń (przerwa na posiłek w stacji turystycznej) i dalej na Cyl Hali Śmietanowej (1298). Stąd zjechali na Brożki i dalej na przełaj pełnym wykrotów lasem do Polcznego. Potem drogą z buta pod wyciąg Mosorny Groń. Heniek na lekko skoczył po auto i wrócił po Esę i sprzęt. Następnie pojechali do Korbielowa gdzie czekając na „martończyków” zagościli u naszych klubowych przjaciół: Łukasza Piskorka i Asi Przymus, którzy akurat spędzali tam ferie. Gdy tylko cała ekipa skiturowa znalazła się na dole wróciliśmy do domu.

Tu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2017%2FMosorny

{{wyjazd|Beskid Śl.- Skrzyczne_Skitura|Asia, Tomek Jaworski |08 01 2017}}

Spontaniczny wyjazd, uzależniony od decyzji teściów...Udało się i rano po 7 wyruszamy spod domu. Temp. -25 st nie zachęcała do opuszczenia auta w Szczyrku, jednak na podejściu nie było już tak źle. Pod szczytem wiatr był już nieco bardziej okrutny. W schronisku ogrzewamy się w towarzystwie wielu narciarzy i po chwili szybko ruszamy w dół. Zjazd nartostradą wyśmienity.

{{wyjazd|Beskid Śl. - Czantoria na nartach od Bucznika|Teresa, Damian Szołtysik, Michał Wyciślik, Agnieszka Kurdziel-Sarnecka (AKG) |08 01 2017}}

Na Czantorii byliśmy już wiele razy z różnych stron lecz tym razem podeszliśmy zupełnie nową trasą w dość odosobnionym terenie. To dolina Gahury (w górnym biegu zwana Bucznikiem). Wystartowaliśmy klasycznie od parkingu pod wyciągiem, potem kawałek niebieską nartostradą i dość długim trawersem zakończonym nie długim zjazdem (na fokach) do doliny Bucznika. Doliną podchodzimy na nartach w zupełnie nieprzetartych śniegach stromo do góry osiągając wierzchołek Czantorii (995) niemal przy samej wieży. Szlak podejścia okazał się bardzo ciekawy. Przy dobrych śniegach będzie tu przepiękny zjazd. Z szczytu najpierw szlakiem a później nartostradą smagani mroźnym powietrzem osiągamy w kilka chwil parking gdzie zostawiliśmy auto. Tym razem było cieplej, ok. –17 st.

Tu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2017%2FCzantoria

{{wyjazd|Tatry – obóz zimowy|Łukasz Pawlas, Ala Kucharska, Teresa, Paweł i Damian Szołtysik, Asia Przymus, Iwona Czaicka, Karol Pastuszka, Sylwester Siwiec, Mateusz Golicz, Piotr Strzelecki, 2 Żagańskie Bobry, Bogusia Chlipała z TPNu|05 - 08 01 2017}}

'''Dzień Pierwszy słowami Iwony'''

Pierwszy dzień obozu zimowego spędziliśmy na szkoleniu lawinowym. Ze względu na niezbyt zachęcającą temperaturę powietrza wynoszącą prawie -30st oraz ogłoszony 3 stopień zagrożenia lawinowego, pierwsza część szkolenia odbyła się na Kalatówkach. Najpierw słuchaliśmy wykładu Mateusza m.in. na temat lawinowego ABC, plecaka ABS (w tym momencie Karol się rozmarzył na myśl o odpaleniu plecaka) grzejąc się w ciepełku hotelu/schroniska. Następnie już na zewnątrz Bogusia Chlipała z TPNu opowiadała nam o zasadach korzystania z detektorów i sond, po czym wbiegaliśmy na pole z zakopanymi detektorami wysyłającymi sygnał, z sondami wzniesionymi jak dzida u człowieka pierwotnego wyruszającego na polowanie. A jaka radość była przy znalezieniu zakopanego punktu! Ćwiczyliśmy na pojedynczych „ofiarach lawin”, jak i na mnogich. Dla urzeczywistnienia sondowania człowieka wykopaliśmy jamę śnieżną, gdzie schował się Sylwek, a potem Paweł. Mogliśmy wyczuć miękkie odbijanie sondy od człowieka i wbicie sondy w powietrzną jamę. Po tych atrakcjach znowu schowaliśmy się do hotelu. Tam posłuchaliśmy dalszej części wykładu na temat, jak poruszać się po górach, żeby uniknąć lawiny i co zrobić, jeśli już zejdzie. Ku największej uciesze Karola, Bogusia zaprezentowała nam mammutowy plecak lawinowy, pozwalając go uruchomić. Mnie w tamtej chwili tylko brakowało wnętrza – stroju Supermana, może by wtedy nawet się supermoc uruchomiła i by odleciał ;)
Na dalszą część szkolenia przeszliśmy spacerkiem na Nosal i niedaleko ćwiczyliśmy obsługę czekana. Imitowaliśmy wszelkie zjazdy, nogami w przód, głową, na plecach, na brzuchu. A i tak najlepiej było na jabłuszku. Próbowaliśmy założyć stanowiska z czekanów, taśm, grzyba śnieżnego – w naszym wykonaniu i takim śniegu ja bym im nie zaufała :)
Po wszystkim korzystając, że skończyliśmy nie za późno pojechaliśmy na obiad, gdzie dołączył do nas Piter.

Temperatura nie była aż taka nieznośna, na jaką wydawać by się mogła. Choć myśl, że w kolejny dzień wejdziemy do stosunkowo ciepłej i przytulnej jaskini dodawała otuchy.

'''Dzień pierwszy oczami Damiana'''

Dzień szkoleniowy. Całą ekipą spotykamy się w Kuźnicach i razem podchodzimy na Kalatówki. Temperatura oscylowała wokół –20 st. więc wykład Mateusza na temat zagadnień lawinowych w przytulnym kąciku schroniska był bardzo na miejscu. W końcu jednak wyszliśmy na mróz i obok schroniska ćwiczyliśmy na „poletku lawinowym” specjalnie przeznaczonym do tego typu szkoleń. Jest tu specjalna konsola pozwalająca na losowe szukanie „ofiar” a w terenie pod śniegiem zasypane są „ofiary” z pipsami. Bogusia Chlipała (TPN) zademonstrowała na Karolu plecak wypornościowy Jet Force. Po części lawinowej przenieśliśmy się na Nosala gdzie na nieczynnej od dawna nartostradzie próbowaliśmy ćwiczyć hamowanie czekanem tudzież chodzenie w rakach. Śnieg był kopny więc niezbyt dobrze to szło (posiłkowaliśmy się nawet „jabłuszkiem”) lecz każdy mógł wykonać niezbędne w danej sytuacji ruchy. O zmroku zjeżdżamy (Mateusz, Damian, Esa, Paweł na nartach a Asia na „jabłuszku”)/ schodzimy (reszta) do Zakopca. Ja wracam z Esą do domu a reszta ekipy zostaje na następne dni by zrobić przejścia jaskiniowe lub wycieczki skiturowe. Opisy z akcji jaskiniowych zapewne się pojawią.

Tu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2017%2FSzkolenie-zimowe

'''Dzień drugi według Sylwestra - Jaskinia Miętusia'''

'''Dzień drugi - wycieczka skiturowa Prezesa i Ali'''

Około 7:00 budzi nas pakowanie się kursantów wybierających się do Miętusiej, ale obracam się tylko na drugi bok. Jednak błękitne, czyste niebo nie pozwala leżeć długo w łóżku. Więc nie spiesząc się jemy śniadanie i powoli się pakujemy. Po chwili wraca Piotrek, który niosąc ciężki plecak nie potrafił się nawet rozgrzać podczas podejścia do Miętusiej. Piekielny mróz daje o sobie znać po raz pierwszy tego dnia lecz na drugi i trzeci raz nie każe długo czekać – samochód nie odpala. Prosimy więc Piotrka żeby podjechał swoim autem w celu podładowania akumulatora – jego też nie odpala. Odpala za to sąsiadka i pozwala się podłączyć – jeszcze raz dziękujemy. Przez poranne zawirowania jest już 11:00 i zastanawiamy się czy nie olać wycieczki i póki auto działa wracać do Zabrza, choć tak naprawdę to zastanawialiśmy się czy wycieczka w takiej temperaturze (-20, odczuwalna -30) w ogóle będzie przyjemnością. Ostatecznie decydujemy się zaryzykować, w końcu zaplanowana wycieczka jest idealną na warunki tego dnia (trójka lawinowa i idealna widoczność), pomijając oczywiście arktyczny mróz.

Na parkingu Brzezinach czaka na nas ostatnie wolne miejsce. Idziemy czarnym szlakiem w kierunku Murowańca, lecz już na Psiej Trawce odbijamy czerwonym szlakiem za wschód przez Dol. Pańszycy i Waksumndzką Polanę do Rówieni Waksumndzkiej, gdzie zielonym już szlakiem na szczyt Gęsiej Szyi. No właśnie, ktoś z Was wie co to i gdzie to? Otóż szczyt ten leży pomiędzy Dol. Pańszczycy i Dol. Złotą, od północy otoczony Dol. Filipki, zaś od południa Dol. Waksmundzką. I co, dalej nic…? I właśnie dlatego jest tam tak urokliwie. Ze szczytu rozpościera się kapitalny widok na Koszystą i Wołoszyn oraz szeroka panorama od wydających się być na wyciągnięcie ręki Tatr Bielskich, przez Jaworowy, Lodowy, chyba Gerlach, Ganek, Wysoką, Rysy … aż po sam Giewont. Świetna lekcja topografii.

„Dzięki korzystnemu położeniu na wprost wylotu Doliny Białej Wody oraz wzniesieniu nad Dolinami Białki i Filipki – jest niepozorny szczyt lesistego regla, zwanego Gęsią Szyją – jednym z najwdzięczniejszych punktów widokowych. Podobny, jakkolwiek mniej rozległy widok rozpościera się z leżącej niżej Polany Rusinowej. Na polanie szałasy pasterskie, piękne miejsc na odpoczynek południowy.” Tadeusz Zwoliński Zima w Tatrach

Zjazd ze szczuty Gęsiej Szyi na Rusinową Polanę, choć krótki dostarcza naprawdę wiele radości. Z polany roztacza się bardzo podobna panorama co ze szczytu, która naprawdę hipnotyzuje. Tutaj skracamy nieznacznie klasyczny wariant wycieczki i odbijamy na niebieski szlak w kierunku Dol. Złotej, zatrzymując się jeszcze na wybornej herbatce w Sanktuarium Matki Boskiej Jaworzyńskiej Królowej Tatr na Wiktorówkach. Stamtąd zjazd szeroką drogą leśną, cały czas na nartach, aż do drogi. Zdążamy jedynie wypiąć się z nart i łapiemy busa z powrotem do Brzezin. Auto odpala od strzału – uff.
Wracamy przez zupełnie nieznane mi wsie i prowadzeni przez nawigację omijamy zatłoczone Zakopane i sąsiednie wsie. Dalej droga zupełnie pusta. W samochodzie robi się w miarę ciepło dopiero za Jordanowem.

Na zakończenie: Planując wycieczkę w takie mrozy warto się solidnie przygotować i jak zawsze mieć kilka planów awaryjnych. W tym wypadku termy były wybitnie kuszące – stroje mieliśmy w samochodzie. Foki nawet nie próbowały się przykleić do nart, ale jakoś trzymały i nie dało się odczuć uciążliwości z tym związanych. Ale następnym razem schowam je za pazuchę. Podczas całej wycieczki tempo było naprawdę szybkie, a mimo to nawet się nie spociłem. Każdy postój powyżej minuty niemile zamrażał. Jedynie zjazd i piękne widoki rozgrzewały ciało i umysł.

Zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2017%2FGesiaSzyja

'''Dzień trzeci według Karola - Jaskinia Zimna'''

W trzeci dzień obozu wybraliśmy się do jaskini Zimnej. Pierwotnie planowaliśmy przejście jaskini aż do Wideł. Plany duże, ale analizując możliwości i dostępny czas, Mateusz zadecydował, że schodzimy do Chatki.
Pobudka, śniadanie i wpakowanie szpeju do auta. Jak przez ostatnie 2 dni, pogoda nie zachęca, aby wyjść na zewnątrz. Mało kto ma ochotę, żeby wychodząc z pod ciepłej kołderki ładować się na – 26 stopni. Piter po zapoznaniu się z panującą na zewnątrz aurą ponownie przejmuje rolę kwatermistrza, jednakże z tym wyjątkiem, że tym razem nie organizuje nam niespodzianki w postaci rosołku. Po pierwszym szoku temperaturowym dochodzimy do siebie i już na szlaku robi nam się ciepło. Zaletą „zimowych” jaskiń jest na pewno ich dogodne położenie. Zamiast wyprawy mamy spokojny spacer i po dłużej chwili stoimy już pod wyjściem z jaskini Mroźnej. Temperatura mobilizuje do szybkiego przebrania się. Plecaki zostawiamy w przebieralni i myk do korytarzyka. Ze względu na to, że we wrześniu doszliśmy do zalanego ponoru, powrót do niego przebiega sprawnie. Po dojściu do Błotnego Progu, zaczynamy wspinaczkę. 13 m nie stanowi wyzwania, choć obłocone skały i gumiaki nie są pomocne. Dalej Sylwek bez przeszkód pokonuje Próg Wantowy i dochodzimy największej trudności, czyli Czarnego Komina. Nie ukrywam, że miałem duże wątpliwości, czy dam radę go zrobić. Zdarzało mi się rezygnować na jurze z niektórych „piątek” bo były za wymagające, a taka trudność spotkana w jaskini może dopiero przyprawić człowieka o czarne myśli. Może przez to ten fragment jaskini nazywany jest Czarnym Kominem? Zamieniam gumiaki na butki wspinaczkowe i cisnę. Z kilkoma przerwami udaje się zrobić pierwszy wyciąg i o dziwo czuję nie dosyt. Dalej ciśnie Iwonka, której trudność dopiero sprawia Szklany Prożek (przed którym strasznie marudzi i wyżywa swoją złość na bogu ducha winnym asekurującym;) ), ale ostatecznie z nim wygrywa. Jaskinia Zimna sprawia w gruncie rzeczy wiele frajdy, ze względu na wspinaczkowe urozmaicenia. Nie jest nudno. Taka Beczka, czy Biały Prożek potrafią dostarczyć dreszczyku, nawet czasem bardziej od kolejnej studni;) Chyba jedyny poważny zjazd, to zjazd do Chatki. Tam po krótkim odpoczynku pada szybkie polecenie: „Wychodzimy”. W Zimnej ćwiczymy techniki zjazdu na złodzieja i przeciwwagę.

{{wyjazd|Beskid Żyw. - Lipowski Wierch na skiturach|Henryk Tomanek, Justyna (os.tow.)|02 01 2017}}
Podejście na nartach zielonym szlakiem z Żabnicy na Rysiankę. Tu odpoczynek w schronisku. Dalej na Lipowski Wierch (1324) i już w zapadającym zmroku oraz przy śnieżnej zadymce zjazd na przełaj wprost na północ do doliny Żabnicy. Okazało się to nie zbyt dobrym pomysłem bowiem zbocze jest pełne wykrotów lub gęsto zalesione a w dodatku śnieg mocno zlodzony. Czasem trzeba zdjąć narty. Udało się jednak zjechać do auta gdzie czekała straż leśna. Widząc światła czołówek w miejscu gdzie turystów się nie spotyka sądzili, że w lesie grasują kłusownicy. Wszystko jednak zakończyło się pomyślnie. Zdjęcia wkrótce.

{{wyjazd|Beskid Śl. - skitury w Szczyrku|Łukasz Pawlas; Ala Kucharska + osoby tow.|31 12 2016 - 01 01 2017}}
Kolejnego Sylwestra przyszło nam spędzić w Szczyrku. Przyjeżdżamy już w piątkowy wieczór. Niestety po ciemku ciężko było ocenić warunki śniegowe, więc dopiero rano wybieramy trasę. Pada na Skrzyczne od Czyrnej bez szlaku. Narty zakładamy gdzieś w 1/3 drogi. Na szczycie popas, spotykamy znajomych i podziwiamy widoki. Następnie przejazd granią na Małe Skrzyczne, zjazd na Halę Skrzyczeńską i Bieńkulą do Czyrnej. „Nieczynna” Bieńkula okazała się być lepiej (naturalnie) przygotowana niż gdy zabiera się za to obsługa wyciągów.

W niedzielę robimy jedynie krótką przechadzkę z nartami (część osób z dupolotami) granią w kierunku Beskid Ski Areny i Chaty Wuja Toma. Ludzi na szlaku sporo. Śniegu coraz mniej, więc końcowe odcinki muszę zjeżdżać stylem Damiana.

{{wyjazd|Beskid Śl. - nocne wyjście na Błatnię|Sonia i Henryk Tomanek|31 12 2016 - 01 01 2017}}
Wyjście ok. 22 od Jaworza szlakiem na Błatnię. Szlak zlodzony, wyżej śnieg. Mimo to do góry podążało wiele innych osób. O północy na wierzchołku rozpalono potężne ognisko a Nowy Rok witało około 100 osób. Zejście tą samą drogą przed świtem do auta zostawionego w pobliżu "szałasu pod Błatnią". Przed południem pobudka, celebracja posiłku i powrót do domu.

Tu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2017%2FBlatnia

{{wyjazd|Beskid Śl. - nocny rajd skiturowy po Skrzycznem|Teresa i Damian Szołtysik; Na Młakach w chatce - Tadek, Basia, Adam, Ania Szmatłoch|31 12 2016 - 01 01 2017}}
Sylwestrowa noc, cudowne, rozgwieżdżone niebo, mróz, skrzypiący śnieg - oto sceneria jakiej doświadczyliśmy udając się w narciarską wędrówkę po masywie Skrzycznego (1257). Z Czyrnej najpierw stokową drogą, na której założyliśmy narty i dalej jakimiś leśnymi duktami udaje nam się wydostać na Jaworzynę. Stamtąd nartostradą na szczyt. Oprócz kilku skuterów śnieżnych i zagubionych pieszych jest generalnie pusto. Najbardziej stromy odcinek był tak zalodzony, że bez harszli nie było szans. Tu zdejmujemy narty i wykuwając stopnie z niemałym wysiłkiem pokonujemy stromiznę. Tu również zastaje nas północ. Jak okiem sięgnąć pod nami pojawia się nagle feeria milionów kolorowych fontann. Witaj 2017! Dalej bardziej połogiem stokiem docieramy na sam szczyt Skrzycznego celowo omijając schronisko pełne gawiedzi. W trakcie podejścia kilka razy telefonicznie rozmawiamy z Heńkiem Tomankiem, który z Sonią podchodził z buta na Błatnię. Na szczycie spotykamy kilku skiturowców, którzy widać wpadli na podobny pomysł co my. Szybko przepinamy się do zjazdu bo wiatr nie zachęcał do dłuższego delektowania się nocnymi widokami. Znów zimny powiew na twarzy bo narty chyżo niosły nas po zmarzłym śniegu w dół. Zjeżdżamy na Halę Skrzyczeńską a później "zamkniętą" nartostradą w stronę Czyrnej. Po drodze Na Młakach zajeżdżamy wprost pod chatkę Adama i Ani gdzie paliło się ognisko a my załapujemy się na gorącą herbatkę. Po miłej pogawędce wśród klubowych przyjaciół wskakujemy na narty i docieramy na nich do samego auta . Uwagi: w lesie generalnie śniegu mało a do sensownego zjazdu póki co nadają się tylko nartostrady i to niektóre (tak to przynajmniej wyglądało nocą).

Tu kilka zdjęć: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2017%2FSkrzyczne

{{wyjazd|Babia Góra – Sylwester|Teresa i Dariusz Rank; + osoby tow.|31 12 2016 - 01 01 2017}}
Wyjście z Krowiarek ustalamy na godzinę 20:30. Dla mnie to już drugi sylwester, który będę spędzać na szczycie Królowej Beskidów. Poprzedni był już lata temu i należał do tych najlepszych, więc chętnie odświeżę wrażenia. Już na początku widać różnicę. Poprzednio na Krowiarkach ukazały nam się rozstawione namioty i ludzie, którzy krzątali się tu i ówdzie coś gotując czy przygotowując się do wyjścia na szczyt. Od kilku lat w miejscu, gdzie kiedyś była polana, znajduje się zagospodarowany parking. Również i w tym roku ujrzeliśmy na Krowiarkach ludzi przygotowujących się do wyjścia z tą małą różnicą, że namioty zostały zastąpione samochodami. Cóż, może i mniej klimatyczne, ale zmian zatrzymać nie sposób.

Wszyscy pojawiają się punktualnie, więc możemy wyruszyć bez zbędnych opóźnień. Po krótkim podejściu zrzucam z siebie zbędne warstwy odzieży, i aż do Sokolicy podchodzę w lekkim softshellu. Na sokolicy obowiązkowo zdjęcie grupowe i pierwszy nieco dłuższy postój. Tu dosięgają nas pierwsze mocniejsze podmuchy wiatru, więc trzeba zarzucić na siebie kurtkę. Na dzisiejszą noc na Babiej zapowiadają ok. -10 stopni, ale wiatr ma się wzmóc dopiero po północy. Trafia się nam swego rodzaju okno pogodowe, bo na te dwa dni pogoda bardzo się poprawia. Kilka dni wcześniej sypał śnieg, kilka dni później znowu zapowiadają opady i znaczne ochłodzenie, a nam trafia się zupełnie bezchmurna noc. Szkoda tylko, że księżyc był w nowiu, no, ale wszystkiego mieć nie można.

Na Sokolicy meldujemy się o 21:30, a więc w miarę punktualnie. Do północy jeszcze daleko a czas mamy bardzo dobry, więc strategicznie proponuję iść nieco wolniej, aby nie być na szczycie za szybko. Pamiętam warunki z poprzedniego sylwestra, kiedy to na szczyt weszliśmy jakieś 15-30 min przed północą i tak wiało, że nie byliśmy w stanie wytrzymać bez ruchu. Musieliśmy zacząć schodzić aby nie przemarznąć.

Tym razem kolejny nieco dłuższy postój robimy na Kępie. Krótka sesja fotograficzna na sznur czołówek ciągnący się od Sokolicy. Zaczynam żałować, że nie zabrałem statywu. Miało być light&Fast, ale te kilka dodatkowych gramów by mnie nie zbawiło. Zakładam na siebie buffa i ruszamy w górę.

Grupa szybko nam się rozciągnęła. Ja widząc oczami wyobraźni tysiące okazji do upolowania ciekawego ujęcia schodzę nieco na bok i przepuszczam pozostałych. Szukam w pobliżu szlaku jakiś kamieni, barierek, tyczek. Czegokolwiek, na czy mógłbym postawić aparat i nieco go ustabilizować. Niestety, bez statywu i lepszego aparatu większość ujęć zostaje w sferze marzeń. Zdjęcia z ręki na długim czasie naświetlania wychodzą poruszone, a krótki czas naświetlania nie daje efektu.

Ciągnący się przed nami i za nami sznur czołówek ponownie robi imponujące wrażenie. Jak wtedy, kilka lat wcześniej. Szybko orientuję się, że ostatnie osoby z naszej grupy dawno mnie wyprzedziły i zostałem nieco z tyłu. To w sumie dobrze, myślę sobie. Naszym tempem bylibyśmy na szczycie godzinę przed północą, a tak na spokojnie wejdę sobie zwykłym tempem robiąc przerwy fotograficzne. Wysyłam tylko sms-a, że u mnie wszystko ok i żeby na mnie nie czekali. W karawanie podążającej na szczyt jestem raczej bezpieczny.

Po podejściu na najbliższe wzniesienie okazuje się, że Grażyna z Piotrkiem i Asią niewiele mi „uciekli”. Doganiam ich czekających na szczycie wzniesienia. Zaczyna mocniej wiać, więc zmieniam rękawiczki na cieplejsze. Piotrek z Asią idą nieco szybszym tempem a my zostajemy na końcu i pomału podążamy na szczyt.

Na jakieś 30 min. przed północą, po podejściu na kolejne wzniesienie widzę setki czołówek. Tak, to chyba już szczyt. Chyba, że wszyscy nagle postanowili odpocząć w tym samym miejscu :P Co mnie dziwi to brak jakiegokolwiek namiotu. Ostatnim razem jak tu byłem, na szczycie stało już na tyle dużo namiotów, że nie dało się już znaleźć jakiegokolwiek bardziej płaskiego i osłoniętego od wiatru miejsca na rozbicie naszego, dlatego też zdecydowaliśmy się zejść nieco niżej. Tym razem planujemy zejść do schroniska, więc również nikt z nas nie ma namiotu. Chowamy się przed wiatrem za ułożonym z kamieni murkiem i oczekując na godzinę zero popijamy ciepłą herbatę i pałaszujemy „szturm żarcie”

Na krótko przed północą na szczycie pojawiają się grupki Straży Parku. Grzecznie przechodzą wśród wszystkich osób prosząc o nie puszczanie fajerwerków ze szczytu. Chwała im za to, że im się chciało i za sposób, w jaki to zrobili. Za to, że nie zaogniali konfliktu pomiędzy Parkiem a jego użytkownikami, jak to ma często miejsce w Tatrach. Jak widać – da się i moim zdaniem należą im się za to wielkie brawa. Słuszna inicjatywa, bo to w końcu Park Narodowy, a w zeszłym roku ze szczytu niestety poleciało bardzo dużo petard, widocznych z daleka (obserwowałem je wtedy z Maciejowej w Gorcach).

O północy życzenia, symboliczny szampan i podziwianie aż po widnokrąg milionów a może i miliardów małych, kolorowych wulkanów wybuchających gdzieś daleko w dole. Niesamowite wrażenie.

Teraz pozostało nam już tylko, a może aż, zejście ze szczytu w kierunku schroniska przez przełęcz Brona. Zejście wcale nie takie łatwe, bo warunki są trudne. Szlaki co prawda przedeptane, ale miejscami sporo zalodzeń. Poza szlakiem całą kopułę szczytową pokrywa gruba warstwa lodoszreni. I to nie takiej cienkiej, łamliwej, a takiej, która spokojnie utrzymuje ciężar człowieka i jedynie raki uchronić mogą przed poślizgnięciem. A tych niestety tym razem nie posiadam. Jak praktycznie za każdym razem, gdy szedłem na Babią miałem ze sobą raki, których prawie nigdy nie używałem, bo tylko nabijały się miękkim śniegiem, to teraz, kiedy ich nie mam jak na złość akurat by się przydały.

Po drodze zatrzymuję się na chwilę w pobliżu Kamiennej Dolinki. To część mojego ostatniego projektu. Zimowego wejścia akademicką percią na szczyt Babiej i zjazd na nartach Kamienną Dolinką. Niestety, ciężkie warunki śniegowe i duża mgła zmusiła nas wtedy do odwrotu z perci i zmiany planów. Kamienna Dolinka też będzie musiała chyba jeszcze trochę poczekać na wzrost moich skiturowych umiejętności :p

Grupowe zdjęcie na przełęczy Brona. Tutaj jesteśmy już wszyscy w komplecie. Grupa podchodząca z Krowiarek od razu granią, oraz grupa, która zdecydowała się na podejście na szczyt percią przyrodników. Zejścia z Brony obawiałem się najbardziej. Okazało się jednak niezalodzone i całkiem przyjemnie.

Koło drugiej w nocy lądujemy w schronisku na Markowych Szczawinach.